Jan Nepomucen Wolicki

      Wolicki h. Nabram (in. Waldorff) v. Waldorf-Wolicki – to odłam śląskiej rodziny von Waldorff. Pisali się oni z Komorza w powiecie Pyzdry, zaś nazwisko wzięli od wsi Wolica w tymże powiecie (dziś miejsca te znajdują się w gminie Pyzdry, w powiecie wrzesińskim). Jan Nepomucen (wg innych źródeł – Jan Stanisław Antoni) Wolicki de Komorze herbu Nabram vel Waldorff pochodził z miejscowości Godziętowy (parafia Doruchów, koło Ostrzeszowa), gdzie osiedli się jego przodkowie. Herb Nabram miał trzy pola białe i trzy czarne. Najstarszym znanym potomkiem rodu Wolickich był Jan z Komorza Wolicki, który poślubił Elżbietę Potocką, córkę Jana Potockiego, chorążynę sieradzką. Ze związku tego zrodzony został Bartłomiej (pozostał bezpotomny) oraz Mikołaj Wolicki. który poślubił Dorotę Kobierzycką. Synem Mikołaja był Wojciech Wolicki, który z kolei poślubił Ewę Zapolską. Z małżeństwa tego zrodzony został Jan Wolicki, którego żoną była Helena z Fundamentów Karsznickich herbu Jastrzębiec. On z kolei spłodził trzech synów: Stefana, Macieja i Wojciecha. Maciej Kazimierz Wolicki (ur. 11.01.1690 r. – zm. 05.06.1741 r.) po przyjęciu święceń kapłańskich w Krakowie był następnie kanonikiem katedralnym chełmskim, prepozytem łomżyńskim i kobylińskim oraz kustoszem kapituły kolegiackiej w Olkuszu. Z kolei Wojciech Wolicki wraz ze swoją żoną Trzcińską doczekali się córek: Małgorzaty (żona Kożuchowskiego), Marianny (ur. ok. 1713 r. – zm. 06.04.1774 r.) (żona Bolichowskiego (Bolikowskiego), zamieszkiwali w Doruchowie), Rozalii (żona Poniatowskiego) oraz Franciszki (poślubiła Felicjana Orzelskiego i byli dziedzicami dóbr Stara Kuźnica). Natomiast kolejny syn tej pary Stefan Wolicki (ur. ok. 1682 r. – zm. 30.11.1759 r.) był komornikiem ziemi wieluńskiej i wraz ze swoją żoną Teresą zd. Kręska (ur. ok. 1688 r. – zm. 01.10.1758 r.) zamieszkiwał w Godziętowach. Z ich związku małżeńskiego przyszły na świat następujące dzieci: Cyprian Kazimierz (ur. 03.10.1714 r. – zm. 16.05.1775 r. w Gdańsku), Stanisław Ignacy (chrz. 30.04.1726 r.), Jadwiga Konstancja (chrz. 07.10.1727 r. – zm. 18.11.1778 r.), Kacper Melchior (chrz. 17.02.1729 r.) oraz Konstantyn (ur. – zm. 29.07.1792 r. w Płocku). Ponadto dziećmi Stefana i Teresy Wolickich byli również: Rozalia, Maciej, Anna i Sebastian. Rozalia Wolicka wybrała życie zakonne. Cyprian Kazimierz był prepozytem łomżyńskim, a następnie po skończeniu studiów prawniczych na Uniwersytecie Krakowskim i zdobyciu tytułu doktora prawa kanonicznego – oficjałem łomżyńskim, kanonikiem pułtuskim, koadiutorem kanonii płockiej fundi Gocław, archidiakonem pomorskim we Włocławku i oficjałem dla tej części diecezji w Gdańsku oraz na koniec biskupem tytularnym Synopy i sufraganem włocławskim. Anna Wolicka była podkomorzanką ziemi wieluńskiej i poślubiła Walentego Rokossowskiego z Młynów. O. Konstantyn (Konstanty) Wolicki był zarządcą dóbr klasztoru hebdowskiego, następnie proboszczem, prepozytem i zarządcą klasztoru Norbertanek w Płocku. Kacper Wolicki poślubił Salomeę de Rosnoskie i w 1763 roku był burgrabią ostrzeszowskim. Natomiast Konstancja Jadwiga Wolicka wybrała życie zakonne w klasztorze Sióstr Kanoniczek Regularnych Zakonu Premonstratensów, powszechnie zwanych w Polsce Norbertankami – od imienia swego Założyciela, św. Norberta w Imbramowicach. Tutaj w dniu 19.04.1744 roku obleczona została w habit, profesję zakonną przyjęła w dniu 03.05.1745 roku z rąk ks. Stanisława Kręski. Następnie w dniu 08.08.1769 roku obrana została ksienią. Funkcję tą sprawowała do dnia swojej śmierci. Zmarła 18.11.1778 roku, zaś jej pogrzeb odbył się 23.11.1778 roku. W tym samym czasie w klasztorze w Imbramowicach służbę Bogu sprawowała również Ewa Dorota Konstancja Kręska (ur. ok. 1729 r. – zm. 19.04.1797 r.). Podobnie jak Konstancja Wolicka nowicjat zaczęła w dniu 19.04.1744 roku, zaś profesję przyjęła również w dniu 03.05.1745 roku z rąk ks. Stanisława Kręski. Następnie była chórową, refektarką, infirmerką, w 1758 roku mistrzynią świeckich i podkantorką, a od 1780 r. mistrzynią nowicjatu. Śpiewała przy kapeli basem przeszło 2 lata. Potem została przeorszą przy ksieni Otfinowskiej. W dniu 04.06.1785 roku wybrana została ksienią. Ksiądz Stanisław Kręska prywatnie był bratem Teresy zd. Kręska Wolickiej, żony Stefana Wolickiego. Ich rodzicami byli Cyprian z Kręska Kręskiego, chorąży ziemi wieluńskiej, starosta stawiszyński herbu Nadelwicz i Katarzyna z Nadola Łącka herbu Jelita. Ks. Stanisław Kręska był kanonikiem kaliskim i scholastykiem krakowskim, następnie od 1717 roku kanonikiem kapituły katedralnej na Wawelu i kantorem katedralnym w latach 1720-1746. Pełnił funkcję komisarza Zgromadzenia SS. Norbertanek w Imbramowicach. Zmarł w 1747 roku. Natomiast Konstancja Kręska była córką Ignacego, najmłodszego syna Cypriana Kęski.
Nas najbardziej interesuje osoba Stanisława Ignacego Wolickiego. Był on żupnikiem ziemi sieradzkiej (wieluńskiej) oraz dziedzicem wsi Godziętowy i Dóbr Stara Kuźnica k/Doruchowa w powiecie ostrzeszowskim. Ok. 1760 roku zawarł on związek małżeński z Józefą Jozefatą (Barbarą) Wiesiołowską h. Ogończyk (ur. ok. 1732 r. – zm. 02.03.1817 r.). Z małżeństwa tego zrodzone zostały dzieci: Anna (ur. 1762 r. – zm. 10.01.1766 r.), Józef Michał Franciszek (chrz. 02.10.1763 r.), Walenty Kazimierz Maciej (chrz. 18.02.1765 r. – zm. 17.02.1825 r.), Stanisław Jan Antoni (chrz. 19.05.1766 r. – zm. 09.09.1847 r.), Joanna Magdalena Helena (chrz. 31.05.1767 r.), Tadeusz Teofil Cyprian (chrz. 30.10.1868 r. – zm. 21.12.1829 r.), Tekla Teresa Eufrozyna (chrz. 12.08.1770 r.) (późniejsza żona Klemensa Stobieckiego), Ambroży Tomasz Adam (chrz. 18.12.1774 r.), Wincenty Franciszek Józef (chrz. 10.02.1777 r.), Marianna Małgorzata Jozefata (chrz. 13.07.1780 r.) oraz Filip. Najbardziej znanymi z nich byli min. Teodor Cyprian Wolicki – arcybiskup gnieźnieński i poznański, Prymas Polski w latach 1828-1829 (w 1795 roku władze zaboru pruskiego zabroniły metropolitom gnieźnieńskim używania tytułu prymasa Polski, jednak tytuł ten nie został jednak zniesiony przez Stolicę Apostolską) oraz Maciej von Waldorf-Wolicki – szambelan na dworze króla Stanisława Augusta i właściciel Dóbr Śmiełowice na Kujawach (dzisiejsze Śmiłowice). Z pełna treścią wspomnianych powyższych aktów oraz nekrologów związanych z rodzina Wolickich można zapoznać się tutaj (Rodzina Wolickich – zbiór dokumentów >> czytaj więcej). Dokumentami potwierdzającymi rodowód Wolickich są podane poniżej następujące zapisy i inskrypcje. W Wieluniu w czwartek przed św. Elżbietą 1557 roku (31.10.1557 r.) Bartłomiej i Mikołaj Woliccy, synowie zmarłego Jana Wolickiego, zatwierdzili oprawę posagu i wiana Elżbiety z Potockich, córki zmarłego Jana Potockiego, chorążego województwa sieradzkiego, żony w/w Jana Wolickiego, a ich matki. Również w Wieluniu, w sobotę przed św. Jadwigą 1566 roku (15.10.1566 r.), Mikołaj Wolicki dziedzic na Skomlinie i Toplinie, syn zmarłego Jana, zapisał Dorocie z Kobierzyckich sumę na tych dobrach. W tym samym miejscu, w poniedziałek po Nawiedzeniu NMP 1628 roku (03.07.1628 r.) Wojciech Wolicki syn Mikołaja, zapisał Ewie z Zapolskich, córce zmarłego Jana Zapolskiego, a swej żonie, sumę 2.400 złp. Dalej w Wieluniu, w poniedziałek po Wniebowzięciu NMP 1678 roku (22.08.1678 r.), Jan Wolicki, syn zmarłego Wojciecha, zapisał Helenie z Karsznickich sumę 2.000 złp. Tamże tego samego dnia i roku, małżonkowie Jan Wolicki i Helena z Karsznickich zapisali sobie wzajemne dożywocie. W Ostrzeszowie 11.05.1725 roku zawarty został kontrakt powzdania między Stefanem z Komorza Wolickim, synem zmarłego Jana Wolickiego, dziedzicem dóbr Godziętów, a jaśnie panami S[…]kimi, małżonkami, o część pewną. Jego roboracja miała miejsce w grodzie ostrzeszowskim w piątek po niedzieli Rogationum tegoż roku. Dalej w Ostrzeszowie w sobotę po niedzieli Przewodniej 1733 roku (12.04.1733 r.) Stefan Wolicki zapisał Teresie Kręskiej, córce Cypriana Kręskiego chorążego ziemi wieluńskiej i Katarzyny z Nadola Łąckiej małżonków, swej żonie, sumę 6.000 złp. W tym samym grodzie w czwartek przed Narodzeniem NMP 1759 roku (06.09.1759 r.) Stefan Wolicki komornik ziemski wieluński powzdał Ignacemu Wolickiemu, synowi spłodzonemu z wielmożną Teofilą Kręską, dobra wsi Godziętowy. Również w Ostrzeszowie w piątek po Narodzeniu św. Jana 1778 roku (26.06.1778 r.) Orzelski dziedzic dóbr wsi Stara Kuźnica, powzdał Ignacemu Wolickiemu, synowi zmarłego Stefana i Teresy Wolickich, te same dobra wraz z przyległościami. Tamże tego samego dnia i roku, tenże Orzelski skwituje tegoż Wolickiego z ceny tychże dóbr. Dalej w Ostrzeszowie w sobotę po Nawiedzeniu NMP 1778 roku (04.07.1778 r.) Ignacy Wolicki został wwiązany w dobra Kuźnica Stara z przyległościami. Z kolei w Doruchowie 14 maja 1766 roku z ksiąg kościoła doruchowskiego wyjęta została metryka Jana Nepomucena Wolickiego, syna Ignacego i Jozafaty z Wiesiołowskich Wolickich małżonków. Jej oblata została wciągnięta w księgi ziemskie w grodzie krakowskim 18 września 1784 roku. Teofil Cyprian Wolicki (1768-1829) - arcybiskup metropolita gnieźnieński i poznański, Prymas Polski w latach 1828 -1829 (brat Jana Nepomucena Wolickiego)

     Jan Nepomucen Wolicki po ukończeniu nauk szkolnych, w dziecięcym niemal wieku, widząc upadek ojcowskiej fortuny, a liczne rodzeństwo, postanowił oddać się zawodowi prawa, które wówczas zapewniało dostateczną przyszłość. W 18 roku życia ukończył na Akademii Krakowskiej kurs prawny i otrzymał patent na doktora prawa (Utriusque Juris). Następnie odbywał aplikację przy dawnych sądach grodzkich i ziemskich byłego województwa krakowskiego. W okresie tym (1783-1788) występuje w aktach jako susceptant (czyli inaczej notariusz ksiąg grodzkich krakowskich), pełnomocnik (czyli po prostu reprezentant jednej ze stron sporu), bądź jako jeden z oskarżycieli (określanych ogółem jako “mecenat sławnej palestry ziemskiej krakowskiej”). Tytułowany zaś bywa jako burgrabic sieradzki, czyli syn burgrabiego, albo burgrabia krakowski. W poniedziałek po Narodzeniu NMP 1784 roku (13.09.1784 r.) w Krakowie, Jan Nepomucen Wolicki osobiście złożył przez sądem ziemskim, z zachowaniem obrządku, przysięgę przy objęciu funkcji adwokata (patrocinium) opisaną w ustawie z 1768 roku. Na sesji sądowej Trybunału Głównego Koronnego prowincji Małopolskiej w Lublinie, w dniu 04.05.1792 roku został wybrany Pisarzem Dekretowym do izby pierwszej spraw juris, Trybunału Koronnego Lubelskiego Najwyższej Instancji z pensją 8 000 złp. rocznie. Od tego czasu pełnił on nieprzerwanie służbę publiczną przez okres 56 lat, mimo różnych zmian zachodzących w kraju. W dniu 20.02.1794 roku, na mocy Królewskiego Uniwersalu zwołany Sejmik Elekcyjny w Krakowie, wybiera jednomyślnie Wolickiego na Pisarza Trybunalskiego. W tym samym dniu (20.02.1794 r.) na sejmiku województwa krakowskiego w Żarnowcu został wybrany Deputatem na Rok 1-wszy do sejmu. W dniu 15.12.1794 roku król Stanisław August pisze częściowo własnoręcznie i częściowo ręką sekretarza list do Wolickiego wyświęcający jego stosunek do Kołłątaja, do konfederacji targowickiej, położenia ówczesnego rządu i kraju w ogóle. Urząd Pisarza Trybunalskiego pełni do 1796 roku; a gdy część kraju przechodzi pod Rząd Austriacki, w tymże roku mianowany zostaje Uniwersalnym Adwokatem Galicji Zachodniej. Trzy lata później, po zmianach jakie zaszły w kraju, Rząd Centralny Wojskowy Tymczasowy Obydwóch Galicyów, przydzielił Wolickiemu w dniu 21.09.1809 roku stanowisko radcy wydziałowego tego rządu i mianował go zarazem komisarzem rządowym do organizowania administracji powiatów siedleckiego i bialskiego. W 1809 roku był Deputowanym do Sejmu i członkiem Komisji skarbowej. Równocześnie był w tym okresie sędzią pokoju powiatu Krakowskiego. W następnym, 1811 roku, zasiadał w Warszawie, jako sędzia Apelacyjny Księstwa Warszawskiego. Pomimo licznych obowiązków w tym samym roku wchodzi do składu Sądu Nadzwyczajnego Kryminalnego, dla rozsądzania mocą Najwyższej Instancji spraw kryminalnych po Rządzie Austriackim zaległych. W 1814 roku należał do składu Komitetu Cywilnego Prawodawczego i był redaktorem nowych projektów organicznych. Reskryptem z dnia 02.08.1914 roku Wysoka Dyrekcja Ministeryi Sprawiedliwości Księstwa Warszawskiego wyznaczyła go Komisarzem Delegowanym w związku z licznymi zażaleniami na działalność Pertraktacji i Administracji Mas Konkursowych i Sukcessyjno – Likwidacyjnych w Trybunale Cywilnym pierwszej instancji w Departamencie Warszawskim, będącym pozostałością po byłym rządzie pruskim. Spełniał tu swoje obowiązki zaszczytnie, z wielką gorliwością i z poświęceniem, stąd też Dyrekcya Ministeryi Sprawiedliwości, odezwą z dnia 01.02.1815 roku podpisaną przez Wawrzeckiego czuła się zobowiązana złożyć mu podziękowania. W związku z koniecznością utworzenia trzeciego Wydziału przy Trybunale Cywilnym Departamentu Warszawskiego, w celu ukończenia spraw tego rodzaju – zadanie jego utworzenia powierzone zostało Wolickiemu. Stosowna odezwa Ministeryum Sprawiedliwości z dnia 07.03.1815 roku daje mu tu chlubne i zaszczytne świadectwo. “Rząd polegając na jego charakterze, gorliwości, doświadczeniu i gruntownej znajomości prawa, które to przymioty zdobiły zawsze jego poświęcenie się krajowi, powierzył mu z szczególnego zaufania ex commissoria kierunek Sądownictwa Departamentowego w stolicy, a nie podając mu żadnych oddzielnych przepisów, lecz zostawując wykonanie zamiarów Rządu, jego roztropności, pewnym jest tych pomyślnych skutków, które zawsze są owocem dobrego kierunku.” Cesarz Wszech Rosji i Król Polski Aleksander I w dniu 01.12.1815 roku mianował Jana Wolickiego Kawalerem Orderu Świętego Stanisława klasy drugiej. Od końca 1815 roku (do kwietnia 1816 roku) był Prezesem Trybunału Cywilnego Pierwszej Instancji Departamentu Warszawskiego w Warszawie, zaś następnie w 1816 roku sędzią Najwyższej Instancji Królestwa Polskiego, Prezesem Trybunału Cywilnego Pierwszej Instancji Województwa Mazowieckiego (zwolniony z pełnienia obowiązków Reskryptem Wysokiej Komisji Rządowej Sprawiedliwości w Warszawie Nr 9.417 z dnia 27.12.1816 r. – pracował do początku 1817 roku). Jednocześnie od 1815 roku pracował jako członek Deputacji wyznaczonej do ułożenia projektu podziału kraju pod względem administracji i sądownictwa; w następnym roku miał duży udział w pracach Komisji do przygotowania projektów podziału kraju pod względem administracji i sądownictwa; zaś w 1817 roku brał udział w Komisji do przygotowania projektów organizacyjnych nowego Sadownictwa Konstytucyjnego Królestwa Polskiego. W 1816 roku Książę Namiestnik Królestwa polecił przygotować Wolickiemu projekt do postanowienia urządzającego Prokuratorię Generalną, przeznaczoną do obrony własności publicznej. Projekt przygotowany przez Wolickiego został rozpatrzony przez Radę Stanu w dniach 08, 15 i 19.07.1816 roku i postanowieniem Najwyższym zatwierdzony 11.10.1816 roku. W dniu 30.06.1816 roku w kościele PP. Wizytek w Warszawie brał udział w konsekracji na Biskupstwo Bethsaidy, in partibus, JW. Daniela Eliasza Korabita Ostrowskiego, Sufragana Łowickiego i Scholastyka Metropolitalnego Gnieźnieńskiego, niosąc tradycyjne ofiary według starożytnego obrządku katolickiego. W dniu 04.10.1817 roku utworzona została rzeczywista “komisja prawodawcza”, złożona z najlepszych ówczesnych prawników w celu przygotowania dla Sejmu kodeksów prawa cywilnego, karnego-materialnego i procesowego. Komisja podzielona była na 3 deputacje – cywilną, kryminalną i procesową (prawodawczą). Do deputacji procesowej wszedł Jan Nepomucen Wolicki. Komisja w dniu 30.10.1817 roku wydała odezwę do wszystkich sędziów z prośbą o nadsyłanie swych dezyderatów. Z prac tej komisji wyszły wiekopomna ustawa hipoteczna, ustawa graniczna (referat Wolickiego) oraz drobne nowele ustaw moratoryjnej i szacunkowej, przyjęte przez Sejm w 1818 roku. Komisja została rozwiązana w dniu 11.08.1818 roku. Na Sejmiku Powiatu Olkuskiego odbytym w dniu 22 listopada 1817 roku w Olkuszu (w czasie jego obrad  funkcję sekretarza pełnił jego syn, Konstanty Leon Wolicki) wybrany został posłem na sejm (był wówczas Sędzią Trybunału Najwyższego). Wybór ten został ponowiony 26.01.1818 roku na powtórnym Sejmiku Szlacheckim Powiatu Olkuskiego w Olkuszu. Na posiedzeniu Sejmu Królestwa Polskiego w dniu 27.03.1918 roku wybrany został do Komisji Prawodawczej, Cywilnej i Kryminalnej. W związku z planowanym połączeniem Izby Poselskiej z Senatorską na posiedzeniu sejmowym w dniu 27.04.1818 roku odbyło się stosownie do artykułu 4-ego postanowienia Namiestnika Królewskiego z dnia 15.05.1816 roku losowanie Posłów i Deputowanych do 3 grup (“Zmiana 1wsza. – Wychodzą po tym Sejmie. / Zmiana 2ga. – Wychodzą za lat cztery. / Zmiana 3cia. – Wychodzą za lat sześć.”). Jan Nepomucen Wolicki w wyniku losowania trafił do “Zmiany 2-giej”. Dnia 14.08.1818 roku wyznaczona została przez namiestnika komisja redakcyjna, złożona z trzech osób, mająca przygotować trzy projekty kodeksów (każda osoba inny). Przygotowanie kodeksu postępowania cywilnego przypadło w udziale Janowi Nepomucenowi Wolickiemu (reskrypt nominacyjny z dnia 20.10.1818 roku). Wolicki przygotował oryginalny plan kodeksu postępowania cywilnego, jednak na skutek sugestii komisji sprawiedliwości, zatwierdzonej postanowieniem namiestnika z dnia 29.01.1820 roku, przystąpił wprost do spisania samego projektu wzorując się na kodeksie francuskim. Tak przygotowany projekt kodeksu narodowego procedury cywilnej został wniesiony pod koniec maja 1820 roku do rozpatrzenia prze Radę Stanu. Dyskusja nad projektem trwała w Radzie Stanu trzy miesiące i dalej się przeciągała. Rząd nie chcąc dopuścić do odrzucenia projektu ze względu na jego obszerność i brak czasu na jego przedyskutowanie (los taki spotkał wcześniej projekt kodeksu procedury karnej) postanowił poddać Sejmowi tylko część przygotowanego projektu, odkładając wniesienie całego projektu na później. 13 rozdziałów projektu w redakcji przygotowanej przez Wolickiego przedstawiono w końcu września 1820 roku połączonym komisjom sejmowym. Projekt uchwalony przez komisje miał pójść na plenum izby i bez wątpienia stałby się prawem obowiązującym. Jednak rząd pruski mający wiele wierzytelności w Królestwie Polskim zatrwożony uchwaleniem praw nieprzychylnych jego interesom, za pośrednictwem swojego posła w Warszawie Schmidta zaprotestował przeciwko jego uchwaleniu. Cesarz Aleksander projekt pospiesznie wycofał z komisji sejmowych i zaniechał przedstawienia go Sejmowi. W 1819 roku zostaje wezwany przez Księcia Namiestnika Królewskiego do przygotowania opinii i uwag do projektu Statutu Organicznego o sądownictwie i do przedstawienia go Radzie Stanu, przez którą zostaje przyjęty. W dniu 13.09.1820 roku odbyła się pierwsza sesja nowego Sejmu. Wśród posłów był Jan Nepomucen Wolicki reprezentujący powiat olkuski. W roku 1821 był sędzią Sądu Najwyższej Instancji Królestwa Polskiego, a także został mianowany wizytatorem wszystkich Sądów Cywilnych i Kryminalnych oraz Depozytów, Hipotek i Archiwów w byłych województwach: mazowieckim, kaliskim, płockim i augustowskim. Będąc sędzią Sądu Najwyższej Instancji Królestwa Polskiego zamieszkiwał w 1826 roku w warszawskim domu pod nr 520 (czyli była to ulica Podwale), w 1827 roku pod nr 1857 (ulica Zakroczymska), zaś w 1829 roku pod nr 576 (ulica Długa). W dniu 25.10.1827 roku ukazał się zgodnie z Reskryptem Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu z 10.10.1827 r. Nro 50319/5127 “Wykaz Obligacyiów Kamery Nadworney Wiedeńskiey Za dawne długi Króla Stanisława Augusta i Rzeczypospolitey Polskiey”. W wykazie tym, jako właściciel obligacji o wartości 1 710 zł, wyszczególniony został Jan Wolicki. Obligacje te, zwane jako Hofkameralne, były obligacjami Komory Nadwornej Skarbowej (K. K. Hofkammer Obligationen), które Rząd Austriacki emitował na zasadzie Konwencji z 15-17.01.1797 roku za część dawnych długów Króla i Rzeczpospolitej Polskiej. Na koniec czerwca 1832 roku Jan Wolicki znalazł się w wykazie osób na nazwiska których wystawione były Dowody Komisji Centralnej Likwidacyjnej znajdujące się w depozycie Komisji Województwa Mazowieckiego. Były to papiery wydane w zamian za pożyczkę krajową i obligacje austriackie, Jan Nepomucen Waldorff Wolicki (1766 - 1847) - nagrobek na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.a ich wartość wynosiła w tym przypadku 322 zł. W 1832 roku jako najstarszy z nominacji sędzia, powołany został do pełnienia obowiązków prezydującego w Sądzie Najwyższej Instancji Królestwa Polskiego, które pełnił do 1841 roku. W styczniu 1835 roku Cesarz Rosji i Król Polski Mikołaj I przyznał mu order św. Anny 3-ej klasy, zaś Ukazem Cesarskim z dnia 13.01.1835 roku został mianowany kawalerem orderu św. Włodzimierza 3-ej klasy. Na mocy decyzji Rady Stanu Królestwa Polskiego z dnia 29.07/10.08.1839 roku z polecenia Heroldii, Wolicki Jan Stanisław Antoni z Komorza herbu Waldorf uznany został za szlachtę dziedziczną, która nabyła ten stan przed wejściem Prawa o Szlachectwie (ponadto Tomasz Ambroży Adam oraz  Wojciech Filip Jakób – Woliccy z Komorza, tegoż herbu). Postanowieniem cesarskim z dnia 02/14.04.1840 roku będąc Prezesem Izby Sądu Najwyższego, mianowany został Radcą Stanu Nadzwyczajnym, z pozostaniem na dotychczasowym stanowisku. Następnie w 1841 roku został Tajnym Radcą, senatorem zasiadającym w Warszawskich Departamentach Rządzącego Senatu. Na tym stanowisku doczekał sędziwej starości, umierając w wieku 81 lat. Zmarł 09.09.1847 roku w Warszawie. Pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (katakumby, rząd 143, miejsce 5) z następującym epitafium nagrobnym: “TU SPOCZYWA Ś.P. JAN NEP: WALDORFF WOLICKI B. TAJNY RADCA PRZEWODNICZĄCY SENATOR PIERWSZYM WYDZIAŁEM IX DEPARTAMENTU SENATU KAWALER ORDERÓW Ś-GO STANISŁA= WA 1 KLASSY I Ś-GO WŁODZIMIERZA 3 KLASSY ORAZ SPRZĄCZKI ZA NIESKAZITELNĄ SŁUŻBĘ PRZECHODNIU! WESTCHNIEJ ZA NIM DO BOGA + D: 9 WRZEŚ: 1847”). Po jego śmierci w „Kurierze Warszawskim” nr 242/1847 oraz 248/1847 ukazały się stosowne nekrologi.

      Jan Nepomucen Wolicki był panem na Moniatyczach i Nowosiółkach. Jak już wcześniej wspomniano opuścił jednak swoje rodzinne strony i przeniósł się do Krakowa i Małopolski. Szlak ten przetarli mu już jego przodkowie, którzy poświęcili się życiu kapłańskiemu, czy też zakonnemu. Ale nie tylko. Konstancja Wolicka po przyjęciu profesji w imbramowickim klasztorze zrzekła się wszelkich dóbr. W dniu 29.10.1756 roku za zgodą panien Katarzyny Bąkowskiej ksieni i Heleny Łękawskiej, zakonnic z tegoż klasztoru, skwitowała swego ojca Stefana z Komorza Wolickiego z sumy 500 złp., zapisanej dożywotnio dla niej przez niego jako dług prosty [tj. bez zabezpieczenia] przed aktami grodzkimi ostrzeszowskimi w środę po Nawiedzeniu NMP 1647 r., a po jej śmierci dla jej najbliższych krewnych wraz z prowizją 7% na Dobrach Godziętowy, wobec spłaty tej sumy. W dniu 10.05.1770 roku przed aktami ziemskimi krakowskimi, pobożne i Bogu oddane panny Konstancja Wolicka ksieni, Anna Bętkowska sekretarka i Apolonia Krasuska z zakonu Norbertanek z klasztoru w Imbramowicach, w imieniu swoim i całego tego konwentu, oraz pobożna i Bogu oddana panna Konstancja Kręska profeska z tegoż klasztoru za ich zgodą i w ich towarzystwie zeznały, iż w imieniu swym i całego konwentu kwitują Urodzonego Ignacego z Komorza Wolickiego, dziedzica wsi Godziątowy w ziemi wieluńskiej w powiecie ostrzeszowskim, syna zmarłego Stefana z tegoż Komorza Wolickiego komornika ziemskiego wieluńskiego i zmarłej Teresy Kręskiej, z sumy 2.000 złp. zapisanej przez tegoż Ignacego tejże Konstancji Kręskiej dopokąd ona żyje, a po jej śmierci temuż konwentowi, przed aktami grodzkimi ostrzeszowskimi w środę nazajutrz po Narodzeniu św. Jana Chrzciciela 1760 roku wraz z prowizją należną podług orzeczenia Trybunału, nadto z prowizji, które do dziś naszły od tej sumy, jak również z tegoż zapisu dłużnego. Sumę główną 2.000 złp. spłacona została na ręce ksieni, prowizje zaś na ręce Konstancji Kręskiej. W poniedziałek po niedzieli Cantate 1786 roku (tj. 15.05.1786 r.) Janowi Nepomucenowi z Komorza Wolickiemu przed aktami grodzkimi krakowskim udzielona została przez konwent mniszek Norbertanek w Imbramowicach specjalna plenipotencja. Na mocy tej plenipotencji Jan Nepomucen Wolicki w imieniu tegoż konwentu skwitował przed księgami ziemskimi krakowskimi urodzonego Bogusława Watta z Kosiczyna Kosickiego, kapitana wojsk koronnych, z sumy 5.500 złp. pożyczonej przez tegoż Kosickiego od konwentu skryptem ręcznym [tj. kwitkiem] spisanym w Imbramowicach 24.04.1785 roku, z prowizji od tej sumy oraz z procesu prowadzonego przez sądem ziemskim krakowskim w tej sprawie. Suma ta została przez tegoż Kosickiego osobnym zapisem dłużnym, zeznanym przed aktami ziemskimi krakowskimi, zabezpieczona na działach dóbr wsi Ulinka Mała, prowizje spłacone, a proces darowany. W dniu 25.06.1791 roku przed Franciszkiem Ksawerym du Puget Puszetem starostą zawichojskim, kawalerem Orderu św. Stanisława, posłem z województwa krakowskiego na sejm generalny [Czteroletni], dziedzicem dóbr Bierków w powiecie proszowickim, delegowanym na potrzeby aktu ziemskiego, podsędek Jan Nepomucen Wolicki w imieniu konwentu mniszek Norbertanek w Imbramowicach zeznał, iż korzystając z powyższej plenipotencji skwitował Tomasza Saryusz na Jasiennie Jaklińskiego podsędka województwa krakowskiego, kawalera Orderu św. Stanisława, dziedzica dóbr posiadłości Ogrodzieniec w powiecie lelowskim, z sumy 12.000 złp. zapisanej jako pożyczkę przez tegoż Jaklińskiego temuż konwentowi, na tychże dobrach, przed aktami ziemskimi w dniu 23.06.1787 roku, z prowizji od tej sumy oraz z procesu prowadzonego w tej sprawie przed sądem krakowskim. Zeznający potwierdził odbiór tej sumy oraz ulokowanie jej za zgodą konwentu przez tegoż Puszeta, osobnym zapisem dłużnym przed aktami ziemskimi na dobrach Bierków oraz spłatę prowizji. W dniu 22.06.1806 roku na mocy skryptu ręcznego spisanego w Krakowie, Bogumił Grabowski i Jan Nepomucen Wolicki zaciągnęli u Telesfora Billewicza kwotę 2.000 zł. czerwonych holenderskich (czyli 62.000 złp.)  z terminem zwrotu kapitału w dniu 22.06.1807 roku z prowizją 6% zabezpieczając ją na całym swym majątku. Kwota ta została zaintabulowana w hipotece Dóbr Kwaśniów przez Maxymiliana i Ludwika Billewiczów (braci i sukcesorów wierzyciela) zamieszkałych we wsi Bierwce w powiecie radomskim w dniu 11.11.1815 roku. Kontraktem kupna-sprzedaży spisanym i podpisanym w Krakowie 30.04.1807 roku Jan Nepomucen Wolickim nabył od Aleksandra Charzewskiego dobra wsi Niesułowice z przyległościami Lgota i Zalipie za kwotę 200.000 złp. Kontrakt ten wciągnięty został do akt ziemskich krakowskich w dniu 13.06.1809 roku. Wolicki zobowiązał się wypłacić sprzedającemu Charzewskiemu umówioną kwotę poprzez: zniesienie (spłacenie) sumy wyderkafowej (odkupnej) należnej kościołowi parafialnemu w Płokach w wysokości 1.000 złp., zniesienie sumy 15.950 złp. należnej Pawłowi Malczewskiemu, spłatę kwoty 10.082 złp. 14 gr. na rzecz Ksawerego Bratkowskiego. Przy spisaniu tego kontraktu Wolicki wypłacił sprzedawcy sumę łączną 109.000 złp., zaś pozostałą część ceny tj. 63.967 złp. 16 gr. zobowiązał się spłacić Aleksandrowi Charzewskiemu wraz z 6% procentem do dnia 24.06.1808 roku. W dniu 13.06.1809 roku na podstawie kwitacji została przez Jana Nepomucena Wolickiego wypłacona i przeniesiona Pawłowi Malczewskiemu suma 15.950 złp., zaś w dniu 15.06.1809 roku Wolicki oblatem zapisu dłużnego zeznanym w Krakowie uregulował sumę 26.941 złp. 24 gr. na rzecz masy zmarłego Bonawentury Wyrzykowskiego „zakorzenionej” na dobrach Niesułowice wraz z 5% procentem. W dniu 20.06.1809 roku Jan Nepomucen Wolicki zapisał na dobrach swych Niesułowice sumę 6.004 złp, będącej kaucją za ukaranego Andrzeja Grabczewskiego posesora dóbr Zawada z przyległościami. W dniu 08.08.1810 roku Jan Nepomucen Wolicki, sędzia apelacyjny Księstwa Warszawskiego nabył Dobra wsi Kwaśniowa i Cieślina z przyległościami od J.W. Ewy z Hrabiów Męcińskich, Antoniego Hrabiego Lanckorońskiego małżonki, za kwotę 336 000 złotych polskich. Stosowny kontrakt sprzedaży-kupna zawarto w Krakowie i wpisano w dniu 10.08.1810 roku w Akta Ziemskie Krakowskie. W dniu 28.06.1811 roku przed pisarzem Aktowym Departamentu Krakowskiego Walentym Lichockim w Krakowie, Jan Nepomucen Wolicki zeznał, iż zgodnie z kontraktem kupna-sprzedaży Dóbr Kwaśniowa i Cieślina z dnia 08.08.1810 roku zapłacił Ewie z Hrabiów Męcińskich kwotę 182.000 złp. W kolejnym akcie notarialnym spisanym w tym samym dniu, przed tym samym pisarzem aktowym w Krakowie, Ewa z Hrabiów Męcińskich Lanckorońska działająca w asystencji i z upoważnienia męża Antoniego Hrabi Lanckorońskiego zamieszkała w Dobrach Kwaśniowa, zeznała iż w dniu 24.06.1811 roku odebrała od Jana Nepomucena Wolickiego sumę 72.000 złp. w monecie srebrnej oraz sumę resztkującą 110.000 złp. trzema ratami zgodnie z kontraktem rezygnacyjnym z Dóbr Kwaśniów i Cieślin z przyległościami z dnia 08.08.1809 roku i z należnej sumy ogólnej 182.000 złp. Jana Nepomucena Wolickiego kwituje i sumę tą z dóbr rzeczowych zezwala extabulowć. W dniu 07.07.1811 roku przed pisarzem Aktowym Departamentu Krakowskiego Walentym Lichockim, Julianna z Hrabiów Męcińskich Wielogłowska mieszkająca w Dobrach Raszków w powiecie Jędrzejowskim, mająca sumy posagowe po 100.000 złp. na Dobrach Raszków oraz na Dobrach Kwaśniów, zapisała mężowi swojemu Felixowi Wielogłowskiemu dożywocie na cały swym majątku składającym się z tych sum. W dniu 13.09.1811 roku w Krakowie przed notariuszem aktowym publicznym przysięgłym Departamentu Krakowskiego Floryanem Choynackim Jan Nepomucen Wolicki Sędzia Apelacyjny Księstwa Warszawskiego mieszkający w Warszawie, zapisał Skarbowi Księstwa Warszawskiego na swoich Dobrach Niesułowice kwotę 900 złp. w dobrej monecie na kaucję podatku konsumpcyjnego za Józefa Kokossowskiego exaktora i dystrybutora papieru stemplowego z Nowej Góry. W dniu 05.11.1813 roku Jan Wolicki mieszkający w Dobrach Kwaśniów zapisał Skarbowi Księstwa Warszawskiego na swoich Dobrach dziedzicznych Niesułowice kwotę 6.000 złp. przed Floryanem Choynackim pisarzem aktowym publicznym Departamentu Krakowskiego w Krakowie. Następnie w tym samym dniu w Krakowie przed Pisarzem Publicznym Departamentu Krakowskiego Woyciechem Olearskim, zeznał iż on za Floryana Choynackiego Notariusza Departamentu Krakowskiego zamieszkałego w Krakowie sumę 6.000 złp tytułem kaucji Skarbowi Księstwa Warszawskiego na Dobrach Niesułowice zapisał i z sumy tej koszty za wszelkie defekty i szkody z Urzędu Notarialnego Skarbowi Księstwa Warszawskiego wynikać mogące bierze na siebie, zrzekając się wszelkich dobrodziejstw służących poręczającym i zezwolił jednocześnie na intabulację kaucji na Dobrach Niesułowice. W dniu 20.03.1814 roku w Krakowie przed pisarzem aktowym publicznym przysięgłym Departamentu Krakowskiego Floryanem Choynackim, Wielmożna Rozalia z Baronów de Verny Gerand Raczyńska, żona Dominika Raczyńskiego Podprefekta Powiatu Olkuskiego, zamieszkała w dobrach swoich Cianowice zeznała, ze zgodnie z testamentem brata swojego Mikołaja Barona de Verny Gerand sporządzonym w Cianowicach w dniu 10.03.1808 roku została ustanowiona dziedziczką majątku braterskiego. Testamentem tym przeznaczona została również suma 32.000 złp. na rzecz Jana Nepomucena Wolickiego zamieszkałego wówczas w Kwaśniowie. W związku z powyższym odstąpiła na rzecz Jana Nepomucena Wolickiego sumę 32.144 złp. 12 gr. wraz z zaległymi procentami, czyli sumę 1.043 złotych czerwonych holenderskich i 12 złp. Była to zabezpieczona na Dobrach Zawada suma z resztkującego szacunku, która zgodnie z kontraktem sprzedaży tych Dóbr spisanym w Krakowie w dniu 04.07.1806 r. między jej bratem a Józefem Dębińskim, pozostała do zapłacenia przez kupującego Józefa Dębińskiego. W dniu 23.03.1814 roku w Krakowie przed Pisarzem Aktowym publicznym przysięgłym Departamentu Krakowskiego Floryanem Choynackim, Jan Nepomucen Waldorf z Komorza Wolicki mieszkający w Dobrach Kwaśniowa zeznał akt darowizny mocą którego wieś swoją dziedziczną Niesułowice Szlacheckie, z posadą włościan Lgota oraz z gruntem zwanym Zalipie do tejże wsi należącym na mocy kontraktu wieczystego zawartego w Krakowie w dniu 30.06.1807 roku, nabytym od Alexandra Charzewskiego za sumę 182.000 złp. w banknotach austriackich i 1.050 zł. czerwonych w złocie holenderskich, z wszelkimi budynkami, polami, lasami, gruntami oraz inwentarzem żywym i martwym ustąpił synowi swojemu Konstantynowi Leonowi Waldorf z Komorza Wolickiemu zamieszkałego w Warszawie. Na dobrach tych ciążyły wówczas tylko 2 sumy: 1.000 złp. na rzecz kościoła parafialnego w Płokach oraz 10.082 złp. 14 gr. z masy Xawerego Bratkowskiego i z depozytu byłego Sądu Szlacheckiego Austriackiego Krakowskiego wzięta w banknotach austriackich i na wsi zahipotekowana. Te dwie sumy pozostały do opłacenia przez Konstantego Leona Wolickiego. Ojciec skwitował mu też zapisy dokonane z mocą obligacji przez Alexandra Charzewskiego na swoim majątku oraz poprzedniego właściciela wsi Pawła Maleszewskiego na obecnie posiadanej wsi Opatkowice. Konstanty Wolicki przyjął darowiznę i z wdzięcznością zaakceptował. W Krakowie w dniu 25.03.1814 roku przed pisarzem aktowym publicznym przysięgłym Departamentu Krakowskiego Floryanem Choynackim Konstanty Leon Waldorff z Komorza Wolicki dziedzic Niesułowic i tamże zamieszkały uczynił ojca swego Jana Nepomucena Wolickiego specjalnym swoim pełnomocnikiem do zarządzania Dobrami Niesułowice dając mu pełną władzę w tym zakresie. W tym samym dniu, przed tym samym rejentem Jan Nepomucen Waldorff z Komorza Wolicki zamieszkały w Dobrach Kwaśniowa zeznał, że za swojego specjalnego pełnomocnika Konstantego Leona Wolickiego, właściciela Dóbr Niesułowice obiera i postanawia dać mu pełną moc do odebrania sumy kapitalnej 42.500 zł. holenderskich w złocie wraz z należnymi prowizjami od dnia 24.06.1786 roku do dnia 02.08.1806 roku na fundamencie cesji przez Księcia Józefa Radziwiłła, Wojewody Trockiego w Radziwillimontach w dniu 02.08.1806 roku na osobę Jana Zaręby zeznanej i w aktach grodzkich rosyjskich powiatu słonimskiego dnia 04.08.1806 roku jemuż przyznany. Następnie przez Jan Zarębę na mocy cesji sporządzonej w dniu 18.09.1811 roku przed pisarzem aktowym w Księstwie Warszawskim, Departamencie Radomskim, powiecie Opoczańskim w mieście Opocznie, na osobę Jana Nepomucena Wolickiego przelaną wraz z późniejszymi prowizjami od dnia 02.08.1806 roku do dnia ostatecznej satysfakcji. W dniu 30.06.1814 roku w Krakowie przed Pisarzem Publicznym Departamentu Krakowskiego Woyciechem Olearskim, Jan Nepomucen Wolicki Sędzia Apelacyjny Księstwa Warszawskiego zamieszkały w Kwaśniowie, zeznał iż on Notariuszowi Departamentu Krakowskiego Floryanowi Choynackiemu drogą cesji sumę 2789 ½ szt. złotych czerwonych holenderskich wraz z prowizją 5% od dnia 24.06.1811 roku od nieżyjącego Bogumiła Grabowskiego do zapisu we wsi Jankowicach w Powiecie Skalbmierskim przed Teodorem Kaneckim Pisarzem Sądu Pokoju Powiatu Skalbmierskiego i zastępcą Notariusza tegoż powiatu, w dniu 07.09.1811 roku zeznanym, na Dobrach Gałyszynie w Powiecie Olkuskim dziedzicznych tegoż Grabowskiego zapisanym, oraz na Dobrach Mironice w Powiecie Kieleckim intabulowanym, tytułem i prawem własności odstąpił wraz z wszelkimi prawami. Sumie tej nadał pierwszeństwo przed inną sumą 2.000 złotych czerwonych przez Grabowskiego i Wolickiego solidarnie od nieżyjącego Telesfora Bilewicza zaciągniętej i wykorzystanej przez Grabowskiego na interesy, a także przed wszystkimi innymi sumami i prawami swymi na Dobrach Gołyszynie i Mieroszynie. W Krakowie w dniu 07.02.1815 roku przed pisarzem aktowym Departamentu Krakowskiego Andrzejem Kossowiczem, Jan Nepomucen Wolicki skwitował zapłatę 12.000 złp. wynikających z kontraktu kupna-sprzedaży dóbr Kwaśniowa z dnia 16.08.1809 roku należnych Wielmożnej Juliannie z Hrabiów Męcińskich Wielogłowskiej, żonie Felixa Wielogłowskiego, zgodnie z wyrokiem Trybunału Cywilnego I Instancji Departamentu Krakowskiego z dnia 14.12.1814 roku. W tym samym dniu przed tym samym pisarzem aktowym Julianna z Hrabiów Męcińskim Wielogłowska, żona Felixa Wielogłowskiego dziedzica Dóbr Raszkowa z przyległościami w Powiecie Jędrzejowskim, działająca w asystencji i za upoważnieniem męża zeznała, iż z sumy 100.000 złp. zgodnie z obligiem z dnia 16.08.1809 roku wydanym przez Antoniego Hrabiego Lanckorońskiego i Ewę z Hrabiów Męcińskich Lanckorońską, należy się jej na Dobrach Kwaśniowa z przyległościami suma 12.000 złp. Jan Wolicki sumę tą zapłacił w 1811 roku za pomocą kwitu prywatnego, dlatego zgodnie z wyrokiem Trybunału Cywilnego I Instancji Departamentu Krakowskiego z dnia 14.12.1814 roku, urzędownie kwituje Jana Wolickiego z sumy kapitalnej 12.000 złp. i zezwala na extabulację tej sumy z Dóbr Kwaśniowa z przyległościami. W kolejnym akcie jej mąż Felix Wielogłowski dziedzic Dóbr Raszkowa z przyległościami w Powiecie Jędrzejowskim, zeznał iż on sumę odebraną 12.000 złp. z sumy kapitalnej 100.000 złp. należnej Juliannie z Męcińskich Wielogłowskiej jako posagowej na Dobrach Kwaśniowa z przyległościami, na swoim majątku, a w szczególności na Dobrach Raszkowa z przyległościami na rzecz i osobę swojej małżonki Julianny z Hrabiów Męcińskich Wielogłowskiej zapisuje i zezwala na dokonanie stosownej intabulacji sumy 12.000 złp. na tych dobrach. W dniu 17.08.1815 roku Jan Nepomucen Wolicki prywatnym aktem plenipotencji uczynił Macieja Wojewódzkiego, Patrona przy Trybunale Cywilnym Pierwszej Instancji Departamentu Krakowskiego, swoim pełnomocnikiem do odebrania sumy 2.000 złp. wraz z zaległymi prowizjami. Suma ta w dniu 24.06.1801 roku została przez Konstantego Hrabiego Moszczeńskiego zapisana na osobę Stanisława Kostkę Chomentowskiego, a następnie przez tegoż w dniu 11.11.1804 roku odstąpiona na osobę Franciszka Chomentowskiego. Na mocy wyroku byłego Sądu Szlacheckiego z dnia 21.04.1807 roku oraz wyroku Trybunału Apelacyjnego Krakowskiego z dnia 25.09.1807 roku, od pozostałych sukcesorów po zmarłym Konstantym Hrabi Moszczyńskim, tj. Konstancji z Moszczyńskich Hrabiny Stadnickiej oraz Franciszka Moszczyńskiego, została zasądzona i następnie przez Franciszka Chomentowskiego na osobę Jana Nepomucena Wolickiego w dniu 18.04.1809 roku przelana. W dniu 30.03.1816 roku w Krakowie przed pisarzem aktowym publicznym przysięgłym Departamentu Krakowskiego Floryanem Choynackim, Maciey Woiewódzki Patron przy Trybunale Cywilnym Pierwszej Instancji Departamentu Krakowskiego, działający z mocy plenipotencji prywatnej Jana Nepomucena Wolickiego z dnia 17.08.1815 roku, skwitował odebranie kwoty 2.000 złp. wraz z odsetkami i kosztami prawnymi w łącznej wysokości 79 złp. czerwonych i 8 złp. w złocie holenderskim z rąk Antoniego Stadnickiego. Z sumy tej kwotę 79 złp. czerwonych i 8 złp. odstąpił Antoniemu Stadnickiemu na rzecz jego małżonki oraz Franciszka Moszczyńskiego. W dniu 03.10.1817 roku w Krakowie przed Pisarzem aktowym publicznym przysięgłym Województwa Krakowskiego Floryanem Choynackim Jan Nepomucen Wolicki zamieszkały w Warszawie, zeznał iż pożyczył od Antoniego Michalczewskiego tytułem aktu prostego i rzetelnego sumę 20.000 złp. w monecie srebrnej i taką też kwotę zobowiązał się zwrócić w dniu 24.06.1820 roku z prowizją 5%. Całą sumę wraz z procentem zezwolił intabulować na na swoich Dobrach Kwaśniów. W dniu 23.03.1819 roku przed pisarzem aktowym przy Sądzie Apelacyjnym Królestwa Polskiego Walentym Skorochód-Majewskim w Warszawie, Wielmożny Maciej Wierzbiński Pułkownik Wojsk Polskich, mający kwotę 1.500 złp. czerwonych holenderskich na dobrach Kwaśniów i Cieślin przez Jana Nepomucena Wolickiego zaciągniętą mocą skryptu własnoręcznego spisanego w Krakowie w dniu 24.08.1809 roku, odstąpił tą sumę Wielmożnemu Janowi Ceyzyngierowi pułkownikowi z Warszawy. W dniu 04.01.1821 roku w Warszawie przed przysięgłym Pisarzem Aktowym Królestwa Polskiego i Rejentem kancelarii hipotecznej województwa Mazowieckiego Janem Wincentym Bandtkie, Jan Nepomucen Wolicki zamieszkały w Warszawie przy ulicy Bielańskiej 605, zeznał, iż mając sumę 12.688 złp. 5 gr.w kapitale oprócz prowizji i kosztów wynoszącą, wyrokami trzech instancji od Weroniki z Scypionów i Pawła Grabowskiego małżonków, od Józefa Grabowskiego, od Ludwiki z Grabowskich i Adama Platerów małżonków oraz od Karoliny z Grabowskich i Karola Barona Larysza małżonków zasądzoną w złocie, ustępuje ją synowi Konstantemu Leonowi Wolickiemu zamieszkałemu w Kwaśniowie. W tym samym dniu w Warszawie przed tym samym rejentem Jan Nepomucen Wolicki oraz Konstanty Leon Wolicki zawarli kontrakt kupna-sprzedaży dóbr Kwaśniów i Cieślin z wsią przyległą „Chucisko” za umówioną sumę 385.000 złp. Długi pozostawały przy dobrach i miały zostać potrącone z sumy umówionej w ciągu roku. Resztę sumy szacunkowej Konstanty zobowiązał się zapłacić ojcu bez prowizji w dniu 24.06.1822 roku w monecie grubej srebrnej, zaś do tego czasu nie mógł dóbr obciążać i nimi rozporządzać. W Kielcach w dniu 01.02.1821 roku przed Notariuszem Województwa Krakowskiego Andrzejem Markiewiczem, Maciej Wojewódzki Patron przy Trybunale Cywilnym Pierwszej Instancji Województwa Krakowskiego zamieszkały w Kielcach, jako pełnomocnik Jana Nepomucena Wolickiego Sędziego Sądu Najwyższej Instancji Królestwa Polskiego zamieszkałego w Warszawie z mocy własnoręcznej plenipotencji dokonanej w dniu 16.01.1821 roku w Warszawie zeznał, iż za obligiem z dnia 07.09.1811 roku spisanym przed zastępcą Notariusza powiatu Skalbmierskiego Teodorem Kawęckim przez zmarłego Bogumiła Grabowskiego na rzecz zmarłego Józefa Romanowskiego, tenże Bogumił Grabowski pożyczył od Józefa Romanowskiego sumę 54.000 złp., która po spłaceniu 8.000 złp. zmniejszyła się do kwoty 46.000 złp., czyli 1.210 ½ złotych czerwonych. Jan Nepomucen Wolicki za tę sumę w dniu 05.06.1807 roku za nieżyjącego Bogumiła Grabowskiego dał Józefowi Romanowskiemu własnoręczne pisemne poręczenie. Bogumił Grabowski przedmiotową sumę na własne interesy obrócił. Aktem spisanym w dnu 07.09.1811 roku przed zastępcą Notariusza powiatu Skalbmierskiego Teodorem Kawęckim zobowiązał się przedmiotową sumę zwrócić wierzycielowi i uwolnić Jana Nepomucena od poręczenia poprzez zapisanie tej sumy na swoich Dobrach Mieronice w powiecie Kieleckim. Obecnie Marcin Romanowski, jako sukcesor Józefa Romanowskiego i nabywca prawa od swojej siostry Józefy z Romanowskich Stawęckiej, a teraz żony Teofila Königa oraz upoważniony uchwałą Rady Familijnej w Sądzie Pokoju powiatu Szydłowieckiego z dnia 16.08.1817 roku, rzeczonej sumy wraz z procentem z Dóbr Mieronice poszukuje. Suma ta zaintabulowana była na Dobrach Mieronice na rzecz Jana Nepomucena Wolickiego, stąd też pełnomocnik Jana Nepomucena Wolickiego ustępuje z tej sumy i zezwala na zapisanie jej na rzecz Marcina Romanowskiego. W Warszawie w dniu 15.06.1821 przed przysięgłym Pisarzem Aktowym Królestwa Polskiego i Rejentem kancelarii hipotecznej województwa Mazowieckiego Janem Wincentym Bandtkie, Jan Nepomucen Wolicki zamieszkały w Warszawie przy ulicy Wierzbowej 473 zeznał, iż mając dwie sumy, jedną 24.779 złp. 27 gr. wyrokiem Trybunału Cywilnego Pierwszej instancji Województwa Krakowskiego z dnia 12 do 13.02.1819 roku zapadłego wraz z prowizją drugie tyle wynoszącą i dalszymi narosłymi prowizjami płatną w złocie obrączkowanym holenderskim oraz drugą 5.031 złp. 28 gr. zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego Królestwa Polskiego z dnia 18.11.1819 roku wraz z prowizją drugie tyle wynoszącą i dalszymi narosłymi prowizjami również w złocie, solidarnie przysądzoną na sukcesorach zmarłego Józefa Księcia Radziwiłła, tj. na Ludwiku Księciu Radziwille, Konstancji Książnice Radziwiłłównie w opiece poprzedniego pozostającej, Annie z Książąt Radziwiłłów Lubańskiej i Wiktorii z Książąt Radziwiłłów Niesiołowskiej – ustępuje i sceduje je niniejszym aktem na rzecz syna Konstantego Leona Wolickiego zamieszkałego w Kwaśniowie. Również w Warszawie 20.02.1822 roku przed Rejentem Kancelarii Ziemiańskiej Województwa Mazowieckiego Janem Felixem Wilskim, Jan Nepomucen Wolicki zeznał, iż w Krakowie za obligiem ręcznym z dnia 22.06.1806 roku wspólnie z Bogumiłem Grabowskim pożyczyli od nieżyjącego Telesfora Billewicza sumę 2.000 zł. czerwonych w złocie. Suma ta zabezpieczona została w dniu 11.11.1915 roku na dobrach dziedzicznych Kwaśniów należących do Jana Nepomucena Wolickiego. W dniu 07.09.1811 roku Bogumił Grabowski, który sam jeden korzystał tylko z pożyczonej sumy, przed zastępcą Pisarza Aktowego Powiatu Skalbmierskiego Teodorem Kawęckim zobowiązał się sumę tą zapłacić Telesforowi Billewiczowi i uwolnić od wszelkiej egzekucji Jana Nepomucena Wolickiego, zapisując tą sumę na swoich Dobrach Mieronice w Powiecie Kieleckim, co też dokonał 11.12.1811 roku. Następnie sukcesorowie zmarłego Bogumiła Grabowskiego wyrokiem Trybunału Cywilnego I Instancji Województwa Krakowskiego z dnia 20.07.1821 roku zostali zobligowani do zwrotu tej sumy wraz z procentami i należnymi kosztami prawnymi. Ponieważ Jan Nepomucen Wolicki swoje Dobra Kwaśniów sprzedał w dniu 04.01.1821 roku synowi Konstantemu Leonowi Wolickiemu, przeto dla oczyszczenia długu zapisanego na Dobrach Kwaśniowa odstąpił mu sumę 2.000 zł. czerwonych zapisaną na Dobrach Mieronicach.    [treść w trakcie aktualizacji i przebudowy]  

     W późniejszym okresie pojawia się w Dobrach Kwaśniowa Wielmożny Jan Wolicki, który w dniu 30.06.1835 r. zawarł 6-letni kontrakt dzierżawny tych Dóbr, stając się ich naddzierżawcą, zaś dzierżawcę był Karol Scholtz. Jest to jednak inna osoba. To Jan Jędrzej Polikarp Wolicki – syn Rocha i Anny de Busze Wolickiej. Ojciec jego był dziedzicem dóbr Ostrowce i tam też się on urodził (parafia Brzozów, dzisiejszy Brzozów Stary w pow. sochaczewskim). Po konfiskacie Konstantemu Wolickiemu w 1833 roku Dóbr Ojców i Szklary, naddzierżawcą tych dóbr został Jan Polikarp Wolicki. Na mocy aktu notarialnego zawartego przed rejentem olkuskim Michałem Pachuckim w dniu 10.06.1833 roku wydzierżawił folwark Szklary wchodzący w skład Dóbr Ojcowa (łącznie z budynkami dworskimi i młynem) na 3-letnią dzierżawę czterem włościanom ze wsi Szklary: Franciszkowi Florczyk, Wawrzyńcowi Papisz, Walentemu Tarnawski i Augustynowi Papisz. Dzierżawa obejmowała okres od 24.06.1833 roku do 24.06.1836 roku, zaś kwota należna rocznie wydzierżawiającemu wynosiła 1765 złp. 20 gr. (do tego dochodził obowiązek uiszczania wszelkich podatków i opłat).W dniu 28.02.1835 roku w krakowskim Kościele Mariackim Jan Jędrzej Polikarp Wolicki, naddzierżawca Dóbr Ojcowa, Szklar i Kwaśniowa, zamieszkały w Ojcowie lat 32, zawarł związek małżeński z Julianną Apolonią Zentek, urodzoną w Krokowie, lat 17, córką kupca Jana Zentek i Marianny z Ulrychów, pierwszego ślubu Fikerowej, drugiego Zentkowej. Po zawarciu związku małżeńskiego Jan Wolicki zamieszkały w Starostwie Ojcowskim dokonał zapisu w dniu 02.07.1835 roku w Krakowie przed Pisarzem Aktowym Publicznym Wolnego Miasta Krakowa i Jego Okręgu oraz w Królestwie Polskim Ignacym Ostaszewskim. Zamierając związek małżeński z Julianną z Zentków zawarł również intercyzę w dniu 18.02.1835 roku z ojcem swojej małżonki Janem Chrzcicielem. Zgodnie z intercyzą Jan Wolicki skwitował swego teścia z sumy 15.000 złp. ze sprzedaży 1/3 kamienicy oraz z sumy 6.000 złp., jako wyprawki Zentka dla swojej córki. Całą kwotę 21.000 złp. w monecie srebrnej Jan Wolicki zapisał hipotecznie swojej małżonce na całym swoim majątku. W kolejnym akcie spisanym w tym dniu przed rejentem Ostaszewskim, Julianna z Zentków Wolicka działająca w asystencji męża Jana Wolickiego oraz Jan Chrzciciel Zentek kupiec krakowski, zawarli akt kupna-sprzedaży 1/3 kamienicy pod nr 490 w Rynku Głównym w Krakowie. Julianna z Zentków Wolicka mająca przez swoich rodziców testamentem z dnia 10.02.1818 roku zapisaną 1/3 kamienicy, odsprzedała ją swojemu ojcu za sumę 15.000 zł. w monecie srebrnej. Jej ojciec już wcześniej, bo 18.06.1834 roku, odkupił od Jana Antoniego Fikiera inną 1/3 część tej kamienicy. W Ojcowie w dniu 17.11.1835 roku urodził mu się syn Andrzej, który zmarł w tym samym dniu (po godzinie). W okresie tym, konkretnie w roku 1837, występuje jako wójt gminy Kwaśniów. Dobra Kwaśniowa dzierżawił do 30.06.1841 roku, zaś od 26.10/07.11.1843 roku był dzierżawcą Dóbr Koziegłowy w powiecie lelowskim. Następnie od 05/17.08.1846 roku Jan Polikarp i Julia Woliccy zastali dzierżawcami Dóbr Marcinowice w powiecie miechowskim. W dniu 09/21.09.1850 roku dalej wymieniani są jako dzierżawcy tych dóbr, zaś w dniu 01.02.1854 roku byli już z żoną właścicielami Dóbr Marcinowice. Zmarł w Marcinowicach w dniu 18.08.1855 roku w wieku 50 lat. 17/29.12.1855 r. Po jego śmierci dziedziczką Marcinowic została jego żona Julia (Julianna) z Zentków Wolicka.

     Jan Nepomucen Wolicki zaślubił Antoninę z Kunickich herbu Bończa (zmarła 1833 r.), panią na Łowczy i Malinówce w chełmskim, córkę Franciszka na Huciszku, Kołaczy, Lubomierzu, Łowczy, Ma­linówce, Czułczycach, Niszowej, Pławanicach, Kulczynie, Serebyszczu i Piszczu, podkomorzego chełmskiego, kawalera Orła Białego i Konstancyi z Węglińskich herbu Szreniawa, kasztelanki chełmskiej. Nic nie wiadomo o dzieciach zrodzonych z tego małżeństwa. Opracowanie “Dodatek II do Spisu Szlachty Królestwa Polskiego” z 1854 roku wymienia: Wojciecha Filipa Jakóba, Władysława Teodora, Bolesława oraz Alexandra Zygmunta Emanuela Wolickich h. Nabram (synów Jana) – jednak fakt ten wymaga dodatkowej weryfikacji. Jan Nepomucen Wolicki miał natomiast syna Konstantego Leona Wolickiego (ur. 03.06.1791 r. – zm. 23.09.1861 r.) (Konstanty Leon Wolicki >> czytaj więcej), ale jego matką była Jaśnie Wielmożna Panna Salomea Kruszyńska. Jan Nepomucen Wolicki był autorem “Projektu do kodeksu postępowania sądowego cywilnego Królestwa Polskiego” wydanego w roku 1819 (20) (z powodu zastrzeżeń rządu pruskiego, nie przedstawiono go do rozpoznania) oraz współautorem z Konstantinem Pavlovič Romanov (wielki książę Rosji (1779 -1831)) “Relation d’une entrevue qui a eu lieu entre S. A. I. le Grand Duc Césaréwitch et Wolicki, le 5 et 6 décembre 1830”, wydanego w Paryżu w 1832 roku, a będącego zapisem rozmowy między Janem Nepomucenem Wolickim i wielkim księciem Konstantym Pawłowiczem.

      Jan Nepomucen Wolicki był człowiekiem niezwykle pracowitym, przywykłym do żelaznej pracy. Jego prawość charakteru, niezwykłe zdolności, gorliwość i poświęcenie dawały mu należyty rozgłos i powodowały, że był powoływany coraz to do nowych prac, w których widząc korzyści dla kraju chętnie się oddawał. Nie wiodły go nadzieje świetnych zaszczytów ani żadnych materialnych widoków, bo jak widzieliśmy nagrodą dla niego były pisemne podziękowania. Ale takie podziękowanie miało dla Wolickiego, podobnie jak dla innych ówczesnych urzędników, urok nieoceniony. Łączyli oni bowiem w tych czasach obowiązki stanu z obowiązkami obywatelskimi, a nagrody takie cenili jako wieńce prawdziwej obywatelskiej zasługi, co miało ich pamięć zachować dla potomności. Cicha była jego praca, ale mozolnie, długimi latami dorabiał się poczciwego imienia. Całe swe życie poświęcił na usługi dla kraju idąc zawsze drogą sumienia i prawości. Słusznie więc zasłużył sobie na wdzięczne nasze wspomnienie oraz na miejsce na kartach dziejów naszych, a imiona jego mogą śmiało jaśnieć obok wojowników i mężów literackiej sławy, którym o wiele łatwiej było dorobić się rozgłosu.