Okres od XIX wieku do 1918 roku

Medal pamiątkowy wybity przez cara Aleksandra II na pamiątkę częściowego uwłaszczenia chłopów 19 lutego / 2 marca 1864 r.      W następstwie rozbiorów ziemie polskie zostały włączone do państw zaborczych jako ich prowincje. Mieszkańcy Cieślina i okolic odzyskali namiastkę wolności za czasów Napoleona, który stworzył Księstwo Warszawskie. Później, po jego klęsce, z tych ziem car rosyjski utworzył Królestwo Polskie. Otrzymało ono konstytucję, która dawała dość szeroki zakres praw. Autonomia była jednak coraz bardziej naruszana, a car przyzwyczajony do bezwzględnego posłuchu wprowadził w Królestwie Polskim cenzurę i coraz rzadziej zwoływał sejm, który domagał się respektowania prawa. Polacy mieli i tak spory zakres wolności. Można było posługiwać się językiem polskim, a szlachta obejmowała urzędy, które oprócz wojska były szansą na karierę. W dodatku car nie wyciskał z Polaków aż takich podatków, jak inni monarchowie. W efekcie narodowi polskiemu na początku XIX wieku żyło się tam nie najgorzej. Sytuacja zmieniła się w końcówce lat 20-tych XIX wieku. Doszło wtedy do wybuchu powstania listopadowego w 1830 roku. Jego klęska rozpoczęła okres prześladowań narodu polskiego i początek bezwzględnej rusyfikacji. Wielu Polaków zostało wywiezionych na Syberię, a ich majątki skonfiskowano. Rusyfikowano szkoły, a Polacy tracili możliwość obejmowania urzędów. Polskie wojsko jako niepewne lojalności wobec cara rozwiązano.

      Chronologicznie informacje historyczne odnoszące się do tego okresu:

– 1794 – rejon Cieślina znalazł się pod okupacją pruską,

– 24.10.1795 – po podpisaniu traktatu o III rozbiorze Polski, Prusy zagarnęły północny skrawek województwa krakowskiego, włączając go do prowincji śląskiej,

– 1796-1803 – w wyniku rozgraniczenia dokonanego przez Prusy i Austrię po III rozbiorze Polski, Cieślin znajdował się w zaborze austriackim, w tzw. Nowej Galicji (Galicji Zachodniej), wchodząc w skład cyrkułu krakowskiego z siedzibą w Krakowie. Nowa Galicja była w tym czasie osobnym krajem koronnym,

– 1797 – Cieślin wszedł w skład okręgu olkuskiego utworzonego na tym terenie przez władze austriackie,

– 25.10.1801 – kwota 4000 złp. wraz z zaległymi procentami zapisana na hipotece dóbr wsi Kwaśniów i Cieślin w dniu 04.04.1792 r. przez ks. Macieja Pielikiewicza proboszcza parafii Prandocin na fundusz Szkoły Elementarnej w Jangrocie została zapłacona została na rzecz Akademii Krakowskiej na dom Jakóba i Tekli Girtler. Następnie kwota ta w dniu 26.01.1802 roku za zezwoleniem Prokuratorii Fiskalnej Rządu Austriackiego przeniesiona została na hipotekę kamienicy Sebastyana Girtlera w Rynku pod nr 49. Najprawdopodobniej przedmiotowa kwota zahipotekowana została ostatecznie na rzecz Akademii Krakowskiej i Rząd Austriacki wcielił ją do funduszu Akademii, by następnie przeznaczyć na rzecz Bursy Philosophorum,

– 1803-1809 – Cieślin w granicach Galicji po włączeniu w jej skład Nowej Galicji. Terytorialnie był to cyrkuł krakowski z siedzibą w Krakowie, należący do Gubernium Galicji we Lwowie,

– 1809-1815 – Cieślin w granicach Księstwa Warszawskiego na mocy pokoju w Schönbrunn (14.10.1809) kończącego wojnę francusko-austriacką. Księstwo Warszawski zostało utworzonego przez Napoleona I na mocy traktatu tylżyckiego podpisanego w dniu 07.07.1807 roku z carem Aleksandrem I,

– 16.08.1809 – nowym właścicielem Dóbr Kwaśniów i Cieślina z przyległościami została J.W. Ewa z hrabiów Męcińskich, Antoniego hrabiego Lanckorońskiego małżonka, która nabyła je od J.W. Wojciecha hrabiego Męcińskiego Kontraktem Kupna i Sprzedaży spisanym w Krakowie i wpisanym w dniu 21.08.1809 roku w Akta Ziemskie Krakowskie prawem wieczystego dziedzictwa, 

– 17.04.1810 – po przyłączeniu do Księstwa Warszawskiego w 1809 roku ziem austriackich trzeciego zaboru (za sprawą nieudanego ataku Austrii), utworzono na mocy dekretu w departamencie krakowskim powiat olkuski. Do powiatu tego przeszły z powiatu proszowskiego miejscowości należące do parafii Chechło (w tym Cieślin),

Pierwsza strona "Kontraktu Sprzedaży i Kupna Dóbr Wsi Kwaśniowa i Cieślina z przyległościami" zawartego w Krakowie w dniu 10.08.1809 roku pomiędzy Ewą Lanckorońską z hrabiów Męcińskich, a Janem Nepomucenem Wolickim.

 

 

 

 

 

Pierwsza strona “Kontraktu Sprzedaży i Kupna Dóbr Wsi Kwaśniowa i Cieślina z przyległościami” zawartego w Krakowie w dniu 10.08.1809 roku pomiędzy Ewą Lanckorońską z hrabiów Męcińskich, a Janem Nepomucenem Wolickim.

 

 

 

– 08.08.1810 – Jan Nepomucen Wolicki, sędzia apelacyjny Księstwa Warszawskiego nabył Dobra Wsi Kwaśniowa i Cieślina z przyległościami od J.W. Ewy z hrabiów Męcińskich, Antoniego hrabiego Lanckorońskiego małżonki, za kwotę 336 000 złotych polskich. Stosowny Kontrakt Sprzedaży i Kupna zawarto w Krakowie i wpisano w dniu 10.08.1810 roku w Akta Ziemskie Krakowskie (Jan Nepomucen Wolicki  >> czytaj więcej),

– 1813 – karczmarzem w Cieślinie był Żyd Izrael Dawidowicz mający 50 lat,

– 1815-1918 – Cieślin znalazł się w granicach Królestwa Polskiego (ros. Царство Польское, potocznie zwanym Królestwem Kongresowym) utworzonego w 1815 roku decyzją Kongresu Wiedeńskiego. Kongresówka w latach 1815-1832 było kadłubowym państwem polskim zależnym od Rosji, zaś w latach 1832-1918 region ten inkorporowano do Rosji, najpierw jako prowincje Imperium, zaś po 1864 roku doszło do unifikacji z imperium rosyjskim i uznania Królestwa za tzw, Kraj Przywiślański (ros. Привислинский край – oficjalnie od 1874 roku), 

– 1815 – Cieślin w granicach powiatu olkuskiego, w prefekturze krakowskiej (departamencie krakowskim) ze stolicą tymczasowo w Krakowie,

– 16.01.1816 – Cieślin w granicach powiatu olkuskiego, wchodzącego w skład obwodu olkuskiego (powiaty lelowski, olkuski i pilicki) należącego do województwa krakowskiego. Początkowo planowano stolicę województwa umieścić w Kielcach, jednak potem uchwałą Rady Stanu zdecydowano się na Miechów. Nazwę powiatów zachowano dla okręgów wyborczych, z których sejmiki szlacheckie wybierały posłów na sejm,

– 21.07.1816 – decyzją namiestnika w Radzie Administracyjnej przeniesiono stolicę województwa krakowskiego do Kielc, ze względu nie spełnianie przez Miechów wielu rzeczy (min. brak mieszkań dla urzędników). Wśród miast, do których rozważano przeniesienie stolicy były ponadto: Pilica, Pińczów oraz Nowe Miasto Korczyn. Fizyczne przeniesienie urzędów dokonało się we wrześniu 1816 roku,

– 1818 – w Cieślinie znajdowało się 12 domów,

– 04.01.1821 – W. Konstanty Leon Wolicki nabył drogą cesji dobra Kwaśniów, Cieślin z przyległością Hucisko od swojego ojca J.W. Jana Nepomucena Wolickiego, sędziego Sądu Najwyższej Instancji Królestwa Polskiego, Kawalera Orderu św. Stanisława za kwotę 385 000 złotych polskich w monecie kurant srebrny grubej. Kontrakt kupna – sprzedaży zawarto przed przysięgłym pisarzem aktowym Królestwa Polskiego i rejentem Kancelarii Hipotecznej Województwa Mazowieckiego Janem Wincentym Bendtke w Warszawie (Konstanty Leon Wolicki >> czytaj więcej),

– 1822 – w Cieślinie znajdowało się 15 domów,

– 16.06.1824 – na zaopatrzenie Zakładu Warzelni Solnej w Ciechocinku i w Słońsku oraz na dotrzymanie kontraktu o warzeniu soli z wody słonej wytryskującej ze źródeł w Ciechocinku i w Słońsku W. Konstanty Leon Wolicki ustanowił zabezpieczenia hipoteczne na dobrach Kwaśniów, Cieślin z przyległością Hucisko na łączną kwotę 300 000 złotych polskich w monecie grubej krajowej (Wykaz hipoteczny dóbr Kwaśniów, Cieślin z przyległością Hucisko z 11.12.1824 r. >> czytaj więcej),

– 29.07.1824 – Komisja Rządowa Spraw Wewnętrznych i Policji w Warszawie mianowała oficjalnie wójtem gminy Kwaśniów, Konstantego Leona Wolickiego. Poprzednio wójtem był jego ojciec Jan Wolicki (Wójtowie Gminy Kwaśniów >> czytaj więcej),

– 1824 – w Cieślinie znajdowało się 17 domów,

– 17.01.1825 – Komisja Województwa Krakowskiego mianowała Adama Kotowskiego na zastępcę gminy Kwaśniów, którego na to stanowisko przedstawił Konstanty Wolicki (Wójtowie Gminy Kwaśniów >> czytaj więcej),

– 23/24.02.1825 – zgodnie z wyrokiem Trybunału Cywilnego I Instancji Województwa Krakowskiego z dnia 8 listopada 1824 r., delegowani do tego biegli dokonali oszacowania dóbr Kwaśniów z przyległościami (Kwaśniów, Cieślin i Hucisko). Wartość całości dóbr została oszacowana na kwotę 487.493 złotych polskich 11½ groszy. W Cieślinie znajdowały się wówczas: folwark z zabudowaniami dworskimi, piła (tartak), młyn, karczma i kościółek filialny. Istniały również 2 karczmy oddzielne wjezdne, jedna na gościńcu od Olkusza do Pilicy – zwana Kiermaszów, druga od granicy Bydlina zwana Psia Górka oraz dom oddzielny szynkowy pod Kolbarkiem. Nowymi rzeczami były niewykończone jeszcze budynki palusza z papiernią (“domem na papiernię”) oraz domu na sukiennice (“wielka budowla dla sukienników”), zlokalizowane “przy stawie przez który rzeka Przemsza płynie”. Ze względu na znaczną objętość materiału, wyniki ich pracy zawarto w oddzielnym opracowaniu (Relacje biegłych, do oszacowania dóbr Kwaśniowa z przyległościami delegowanych – 23/24.02.1825 r. >> czytaj więcej).

– 1827 – w Cieślinie było 15 domów mieszkalnych i 114 mieszkańców. Wieś należała do powiatu olkuskiego. Był to jednocześnie obwód olkuski w województwie krakowskim. Do miasta obwodowego podawano odległość 1 ¼ mili, czyli – na skróty mogłoby tyle być (stara mila polska od 1819 to 8534,31 m),

– 30.07.1832 – nowym dziedzicem Cieślina został mieszkający w Warszawie W. Karol Scholtz, który nabył i kupił Dobra Kwaśniów za sumę 487.493 złotych polskich 11½ groszy we wsi Wieś, przed urzędem Cesarsko-Królewskim, Kasztelańskim Egierskim kontraktem urzędowym od Konstantego Leona Wolickiego (Karol Scholtz >> czytaj więcej),

– 22.10.1832 – ukazało się ostrzeżenie o konfiskacie dóbr Konstantego Leona Wolickiego – Ojców, Szklary i Kwaśniów za udział w powstaniu listopadowym. Dobra te były zadłużone na 40.000 złotych polskich + odsetki 2.160 złotych polskich oraz na 53.000 złotych polskich + odsetki 1.830 złotych polskich.

– 01.02.1833 – na mocy restryptu Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych Duchownych i Oświecenia Publicznego dnia 14 grudnia 1832 r. oraz polecenia Komisji Województwa Krakowskiego z dnia 11 stycznia 1833 r. Nr 71388, fabryka jedwabna w Cieślinie została protokólarnie zajęta przez Skarb Publiczny na zabezpieczenie pożyczki w kwocie 63.200 złotych polskich zaciągniętej przez Konstantego Leona Wolickiego na budowę i wyposażenie jej urządzeniami sprowadzonymi z Anglii,

– 1833 – sołtysem Cieślina był Jan Szeląg,

– 30.04.1834 – Wydział Skarbowy Komisji Województwa Krakowskiego w Kielcach na zasadzie reskryptu Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu z dnia 24 kwietnia 1834 r. nr 31035 oraz postanowienia Rady Administracyjnej z dnia 6/18 kwietnia 1834 r. nr 3562 określającego nowe zasady do wydzierżawiania dóbr prywatnych, osobom spod amnestii wyłączonych w sekwestr rządowy zajętych, podał do publicznej wiadomości termin oraz warunki dzierżawy min. Dóbr Kwaśniowa. Termin ten był wyznaczony na dzień 4 czerwca 1834 r. od godz. 12:00 w Biurze Komisji Wojewódzkiej w Kielcach, zaś okres dzierżawy wynosił 6 lat (od 1 lipca 1934 r. do ostatniego czerwca 1840 r.). Według anszlagu intraty, po potraceniu podatków i ciężarów gruntowych dobra te czyniły dochód roczny Złp. 8246 gr. 18, potrącając składkę ogniową w kwocie Złp. 269 gr. 5 pozostawało netto intraty Złp. 7984 gr. 13. Od tej kwoty w myśl ogólnych rozporządzeń odtrącano jeszcze 5 % na budowle i 5 % na wszelkie straty, czyli razem 10 %, co czyniło kwotę Złp. 798 gr. 13 – stąd też do licytacji podana była kwota Złp. 7186. Osoba pragnąca przystąpić do postępowania powinna zgłosić się w terminie i w miejscu oznaczonym oraz powinna być zaopatrzona w wadium wynoszące ¼ powyższej sumy oraz odpowiednie dowody kwalifikacji. W zawiadomieniu tym Komisja Województwa Krakowskiego powołała się na postanowienie Rady Administracyjnej z dnia 6/18 kwietnia 1834 roku nr 3562 zgodnie z którym “…possessya w ciągu 6 lat dzierżawy, z powodu udarowania amnestyą Właściciela dóbr wypowiedzianą być niemoże przed expiracyą kontraktu, i w takim razie, obdarowany łaską przez Nayjaśnieyszego Pana Właściciel, kontraktu dzierżawnego z Rządem zawartego aż do jego wyexpirowania dotrzymać będzie obowiązany.”.  

– 06.06.1834 – z powodu bezskuteczności pierwszej licytacji Dóbr Kwaśniowa, Wydział Skarbowy Komisji Województwa Krakowskiego w Kielcach wyznaczył na dzień 26 czerwca 1834 r. powtórną licytację. Warunki licytacji pozostały niezmienione, zaś odnosząc się do Wolickiego w zawiadomieniu przypomniano, że “… dzierżawa dóbr zasekwestrowanych Kwaśniów na przypadek udarowania Amnestyą Właściciela Dóbr przed expiracyą kontraktu, wypowiedzianą być niemoże.”.   

– 30.06.1834 – z powodu bezskuteczności powtórnej licytacji Dóbr Kwaśniowa, Wydział Skarbowy Komisji Województwa Krakowskiego w Kielcach wyznaczył na dzień 14 lipca 1834 r. godz. 12:00 trzeci termin licytacji. Okres dzierżawy oraz warunki licytacji pozostały nie zmienione.   

– 02.12.1834 – z przeprowadzonego w tym dniu spisu ludności dowiadujemy się, że w Cieślinie mieszkały 74 osoby, zaś Piotr Bromblik był w 1834 roku radnym z Cieślina,

– 13/25.02.1835 – Komisja Województwa Krakowskiego w Kielcach działając na mocy reskryptu Komisji Rządowej Skarbu z dnia 14 lutego 1835 r. Nr 12521/38629 podała do publicznej wiadomości, że dobra prywatne, w sekwestr rządowy zajęte obejmujące Klucz Kwaśniów składający się z folwarków Kwaśniów, łącznie z gruntami pustkującymi oraz z folwarku Cieślin, wydzierżawione będą w dniu 10 kwietnia 1935 r. o godz. 12:00 w Biurze Komisji Wojewódzkiej Województwa Krakowskiego w sześcioletnią dzierżawę (zaczynając od 1 lipca 1835 r.) poprzez licytację publiczną. Według wyliczeń dobra Klucza Kwaśniów miały przynosić dochodu 9 881 zł. 28 gr., zaś licytacja miała się rozpoczynać od kwoty 7 143 zł. 16 gr.

– 02/14.04.1835 – z powodu bezskuteczności pierwszej licytacji Dóbr Kwaśniowa w dniu 10.04.1835 r., Komisja Województwa Krakowskiego w Kielcach wyznaczyła na dzień 9 maja 1835 r. powtórną licytację. Okres dzierżawy został nie zmieniony, zaś zweryfikowano dochód na kwotę 9 093 zł. 3 gr., w związku z czym ustalono cenę wywoławczą przy licytacji na 6 475 zł. 3 gr.,

– 24.05/05.06.1835 – z powodu nie dojścia do skutku licytacji w dniu 4 czerwca 1835 r. Komisja Województwa Krakowskiego w Kielcach podała do publicznej wiadomości termin czwartej licytacji, wyznaczony na dzień 26 czerwca 1835 r. od godz. 12:00 w sali posiedzeń Komisji Wojewódzkiej. Okres dzierżawy Dóbr Kwaśniowa został nie zmieniony, natomiast minimalnie zmieniona została cena wywoławcza licytacji na kwotę 6 475 zł. 6 gr. Jednak ze względu na trzykrotne bezskuteczne licytacje, Komisja Rządowa Skarbu reskryptem z dnia 14/26 maja 1835 r. Nr 39.639, na wskutek złożonej przez zgłaszającego się konkurenta deklaracji, poleciła rozpocząć licytację od kwoty 5 000 zł.,

– 30.06.1835 – Wielmożny Jan Wolicki (Jan Jędrzej Polikarp Wolicki) zawarł z Komisją Województwa Krakowskiego kontrakt dzierżawny Dóbr Kwaśniowa (Kwaśniów, Cieślin i Hucisko) na okres 6 lat, tj. od 1 lipca 1835 roku do 1 lipca 1841 roku. Został on naddzierżawcą tych dóbr, zaś dzierżawcą pozostał W. Karol Scholtz, ostatni ich właściciel. Zgodnie z powyższym kontraktem miał on płacić czynszu dzierżawnego 7.504 złotych polskich i 24 grosze, w dwóch ratach po 3.752 zp. 12 gr w miesiącach lipcu i w styczniu oraz zaspokajać podatki i dziesięciny. Skarb Publiczny potrącał mu 5% na reperację budynków oraz drugie 5% na przypadki losowe, ale wydatki te musiał on w każdym roku odpowiednio udokumentować. Jan Jędrzej Polikarp Wolicki był synem Rocha i Anny de Busze Wolickiej. Ojciec jego był dziedzicem dóbr Ostrowce i tam też się on urodził (parafia Brzozów, dzisiejszy Brzozów Stary w pow. sochaczewskim). Z aktu małżeństwa Jana Wolickiego z dnia 28.02.1835 r. dowiadujemy się, że był on już wtedy naddzierżawcą Dóbr Kwaśniowa. W podobny sposób Jan Wolicki został naddzierżawcą Dóbr Ojcowa,

– 1835 – Dobra Kwaśniów z przyległościami Cieślin i Hucisko przeszły na własność Skarbu Królestwa Polskiego wskutek rozciągniętej konfiskaty na wszelki majątek Konstantego Leona Wolickiego, a to na mocy postanowienia Rady Administracyjnej Królestwa z dnia 28.06/10.07.1835 roku oraz reskryptu Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu z dnia 22.07/03.08.1835 roku do Nr 48087 danego. Fakt ten na zasadzie wniosku wpisano w księdze wieczystej dnia 18/30.10.1835 roku,

– 1835 – w Cieślinie było 12 domów,

– 03.1836 – rozpoczęto uruchamianie fabryki wyrobów jedwabnych, którą jeszcze w 1830 roku nakładem około 300 000 złp. założył ówczesny właściciel włości Konstanty Leon Wolicki. On też już w 1828 roku zaprowadził w Kwaśniowie plantację morw białych, których w momencie uruchamiania fabryki było już kilka tysięcy (okres potrzebny od wysiania morw do wydania dojrzałych liści to 6-7 lat). Za uruchamianiem fabryki stał Piotr Tilmes, wspólnik słynnej fabryki wyrobów jedwabnych w Petersburgu działającej pod firmą F. Binard et Compagnie (Binard et Tilmes). Fabrykantowi temu po sprowadzeniu się z Petersburga do Warszawy Kommissyja Spraw Wewnętrznych, Duchowych i Oświecenia Publicznego udzieliła patent “sześcio-letni swobody, na założenie i wyłączne w całym Królestwie utrzymywanie fabryki tkanin jedwabnych i pół-jedwabnych, gładkich i wzorowych, tudzież drukowanych, z wolnością oznaczania wyrobów herbem Królestwa”.  Piotr Tilmes zbudował w 1837 roku nową fabrykę wyrobów jedwabnych w Warszawie (“Tilmes i spółka”, ul. Nowy Świat nr 1285), 

– 06.1836 – do Dóbr Kwaśniowa przybył z Warszawy Jan Nepomucen Birner celem założenia hodowli jedwabnic. Zastał on w Kwaśniowie ok. 5000 siedmioletnich drzewek morwowych (mocno ucierpiały przez mróz w dniu 12.03.1836 r.), które jesienią tego roku miały być przesadzone. Zajmować one miały obszar ok. 30 morgów, będąc pierwszą tej wielkości plantacją w naszym kraju. W 1837 roku Jan Wolicki zakupił od J. Birner 4 łuty nasion morwowych (łut = ok. 12,7 grama), 

– 26.10/07.11.1836 – na podstanie wyroku Trybunału Cywilnego I Instancji Województwa Krakowskiego zapadłego w dniu 26.10/07.11.1836 roku tytuł własności Dóbr Kwaśniowa przeszedł na Karola Scholtza oraz dokonano odpowiedniego wpisu  w księdze wieczystej, jednak w dniu 27.09/09.10.1837 roku na podstawie wniosku w księdze tej wpis ten wykreślono, 

– 1837 – Cieślin w granicach guberni krakowskiej ze stolicą w Kielcach, po przemianowaniu Ukazem Cara Mikołaja I z dnia 23.02/07.03.1837 roku województwa krakowskiego w gubernię,

– 1837 – sołtysem Cieślina został Piotr Bromblik, wcześniejszy radny, 

– 27.02./11.03.1837 – doszło do zajęcia Dóbr Kwaśniów z przyległościami Cieślin i Hucisko na sprzedaż do przymusowego wywłaszczenia. (Protokół Zajęcia Dóbr Kwaśniów z przyległościami Cieślin i Hucisko na sprzedaż do przymusowego wywłaszczenia – 27.02./11.03.1837 r.  >> czytaj więcej). W dokumencie tym opisane mamy znajdujące się w Cieślinie budowle folwarczne, mieszkalne i gospodarcze, kaplica św. Stanisława, karczmy Kiermasówka i Psia Górka, młyn, tartak, fabryka jedwabna, dom mieszkalny dla fabrykantów, a także znajduje się tam opisanie gruntów, łąk, stawów, rzek, źródeł, dróg, grobel i mostów dworskich oraz robocizny, powinności, czynszów i danin od włościan w Cieślinie, ponadto opisanie budynków, placów czyli obór i sadów chłopskich oraz gruntów, które włościanie używają w Cieślinie.

– 1837 – w wyniku zajęcia Dóbr Kwaśniów z przyległościami Cieślin i Hucisko (27.02./11.03.1837 r.) dobra te przeszły na rzecz Banku Polskiego celem sprzedaży ich na licytacji publicznej,

– 1837 – rządcę Dóbr Kwaśniowa był  Józef Cichorzewski, zaś ekonomem folwarku kwaśniowskiego Jan Sucharkiewicz (podobnie było w roku następnym),

– 1838 – zastępca wójta gminy Kwaśniów Cichomski zamieszany był w sprawie Wincentego Lipskiego i innych (sprawa kradzieży i napadu na dom), w której stosowny wyrok zapadł w dniu 30.12.1837/11.01.1838 r. przed Sądem Policji Poprawczej Wydziału Jędrzejowskiego w Chęcinach. Rząd Gubernialny Krakowski uznał jego czyn “za niekwalifikujący się do odpowiedzialności sądowej” (Wójtowie Gminy Kwaśniów >> czytaj więcej),

– 19.07/01.08.1839 – miejscowości gminy Kwaśniów (Kwaśniów, Cieślin i Hucisko) nawiedziło potężne gradobicie, które całkowicie zniszczyło wszystkie uprawy. Po długotrwałej procedurze, z dwoma wyrokami Sądu Administracyjnego I Instancji Guberni Kieleckiej (08/20.01.1843 r. i 09/21.05.1844 r.) udało się szczęśliwie w sierpniu 1844 r. doprowadzić do końca allewiację (możliwość ubiegania się o ulgi podatkowe, ale pod warunkiem utraty co najmniej 2/3 spodziewanego rocznego dochodu). Zwolnieniem z całorocznych podatków skarbowych za rok 1839 objęci zostali następujący włościanie wsi Cieślin: 1. Adam Polak, 2. Kazimierz Grzegorczyk, 3. Szczepan Grzegorczyk, 4. Paweł Barczyk, 5. Paweł Bromblik, 6. Andrzej Smętek, 7. Bonawentura Mysior, 8. Michał Dybek, 9. Bonawentura Wróblewski, 10. Jan Klimowicz, 11. Krzysztof Bromblik, 12. Marcin Dąbrowski oraz 13. Jakób Polak. W sumie wartość uwolnienia od podatków wynosiła w Cieślinie 33 r.s. 22 kop. (w tym podymne 29 r.s. 93 kop. oraz liwerunek 3 r.s. 29 kop.),

– 1841 – gubernia krakowska zgodnie z Ukazem z dnia 03/15.06.1841 roku zmieniła nazwę na gubernię kielecką ze stolicą w Kielcach,

– 1841 – przeprowadzony spis ludności w tym roku wymienia 85 osób mieszkających w Cieślinie, 

– 1842-1845 – Cieślin w granicach powiatu olkuskiego, który terytorialnie był tożsamy z wcześniejszym obwodem olkuskim. Ukaz carski z dnia 30.09/11.10.1842 r. przemianowywał obwody na powiaty, a powiaty na okręgi,

– 03.1842 – dzierżawcą dóbr Kwaśniowa oraz wójtem Gminy Kwaśniów był Józef Cichorzewski (Wójtowie Gminy Kwaśniów >> czytaj więcej),

– 13/25.05.1842 – w związku z zaleganiem w opłatach należnych Towarzystwu Kredytowemu Ziemskiemu Guberni Krakowskiej w Kielcach (w sumie zaległości wynosiły 2 630 złotych 22 grosze) ogłoszona została przez Dyrekcję Szczegółową Towarzystwa na ten dzień w sali posiedzeń Dyrekcji Szczegółowej w Kielcach przy ulicy Konstantego 391, licytacja na trzechletnie wydzierżawienie Dóbr Kwaśniowa (okres od 24 czerwca 1842 roku do 24 czerwca 1845 roku), 

– 24.08/05.09.1842 – dobra Kwaśniów z przyległościami Cieślin i Hucisko kupił Bank Królestwa Polskiego na licytacji stanowczej w Trybunale Cywilnym I Instancji Guberni Kieleckiej dnia 24.08/05.09.1842 roku odbytej, za najwyższą oferowaną kwotę 22.251 r.s. i wyrokiem tegoż Trybunału z dnia 7/19.11.1842 roku na własność mu zostały przysądzone. Stosowny wpis zrobiono w księdze wieczystej dnia 28.01/09.02.1843 roku,

– 25.01/06.02.1843 – zastępca Burmistrza Miasta Pilicy wykonując Rozporządzenie Naczelnika Powiatu Olkuskiego z dnia 11/23.01.1843 r. uwolnił ze służby dotychczasowego zastępcę wójta gminy Józefa Cichorzewskiego, a następnie dokonał instalacji Dominika Słotwińskiego na zastępcę wójta gminy Kwaśniowa i Bydlina (nominacja zatwierdzona 10/12.06.1843 r.) (Wójtowie Gminy Kwaśniów >> czytaj więcej),

– 03.1843 – sołtysem wsi Cieślin był Bonawentura Myszor (Mysor) (do 1853 roku), zaś radnym z Cieślina Kazimierz Grzegorczyk,

– 27.07/08.08.1843 – nowym właścicielem dóbr Kwaśniów z przyległościami Cieślin i Hucisko został Franciszek Gostkowski, który kupił je od Banku Królestwa Polskiego świadectwem kontraktu kupna i sprzedaży z dnia 27.07/08.08.1843 roku za sumę szacunkową zł.p. 176.600, czyli r.s. 26.490. Fakt ten na zasadzie tegoż kontraktu i zezwolenia banku wpisano w księdze wieczystej dnia 12/24.07.1844 roku (Franciszek Gostkowski >> czytaj więcej),

– 1843 – w Gminie Kwaśniów obejmującej Kwaśniów, Cieślin, Hucisko, Stoki i Wymysłów znajdowało się 78 domów (28 ciągłych i 58 pieszych), w których zamieszkiwało w sumie 516 mieszkańców (256 mężczyzn i 260 kobiet),

– 08/20.05.1844 – w związku z zaleganiem w opłatach należnych Towarzystwu Kredytowemu Ziemskiemu Guberni Kieleckiej w Kielcach ogłoszona została na ten dzień (w godz. 10:00 do 15:00) przez Dyrekcję Szczegółową Towarzystwa licytacja na trzechletnie wydzierżawienie Dóbr Kwaśniowa. Zaległość w ciągu 3-ch dni spłacalna wynosiła 2 575 złotych 8 groszy, 

– 17/29.07.1844 – Wysoka Władza Diecezjalna Reskryptem Nr 958 zmieniła status kaplicy w Cieślinie z publicznej na prywatną, dworską. Nabożeństwa odtąd odprawiane były tylko dla dogodności dworu przez sprowadzanego z Pilicy zakonnika z zakonu Reformatów,

– 01.01.1845 – po wprowadzeniu na podstawie Ukazu z dnia 9/21.08.1844 roku nowego podziału administracyjnego w Królestwie Polskim, Cieślin znalazł się w powiecie olkuskim, w granicach nowej guberni radomskiej ze stolicą w Radomiu (powstałej z połączenia guberni kieleckiej z gubernią sandomierską),

– 19.06/01.07.1845 – w myśl postanowień Rady Administracyjnej z dnia 11 (23) lipca 1844 r. karczma w Cieślinie znalazła się w wykazie szynków uznanych w powiecie olkuskim do których “patenta szynkarskie wydawane będą” obejmującym “Karczmy i Szynki we wsiach bez kościołów, nie przy traktach i mniej jak 20 dymów liczące”,

– 10.10/21.10.1845 – Franciszek Gostkowski wraz z siostrą Zuzanną z Gostkowskich Rogaską zawarł przed rejentem olkuskim Michałem Pachuckim akt plenipotencji, w którym upoważnili swojego brata Samuela Gostkowskiego do występowania w ich imieniu w sprawach spadkowych po zmarłym bracie przyrodnim Pantaleonie (Panthaleonie) Gostkowskim. Otwarty wówczas spadek składał się z zapisów na dobrach Rachfałowice w powiecie miechowskim w Guberni Radomskiej, a także na dobrach Polanie w Galicii Austriackiej,

– 1846 – z materiałów przygotowanych przez plebana w Chechle ks. Mikołaja Wiśniewskiego do wizyty dekanalnej dziekana olkuskiego ks. Józefa Kalasantego Ćwiklińskiego, dowiadujemy się, że w Cieślinie w 1846 roku mieszkało 119 mieszkańców (50 mężczyzn i 69 kobiet),

– 06.05.1847 – Wysoki Konsystorz Generalny Diecezji Kielecko – Krakowskiej w odpowiedzi na pismo dziekana olkuskiego ks. Józefa Kalasantego Ćwiklińskiego (w związku z prośbą plebana parafii w Chechle ks. Mikołaja Wiśniewskiego o przywrócenie odprawiania nabożeństw w kaplicy publicznej w Cieślinie) udzielił „zgody (zezwolenia) na zawsze” (indult pro semper) na odprawianie czasami Mszy Św. oraz wystawienia Najświętszego Sakramentu w dzień św. Stanisława biskupa,

– 05-10.1847 – dochodzi do nieporozumień i sporów pomiędzy dziedzicem Dóbr Kwaśniowa Franciszkiem Gostkowskim a plebanem z Chechła Mikołajem Wiśniewskim o klucze do kaplicy w Cieślinie,

– 03/15.08.1847 – właściciel Cieślina Franciszek Gostkowski przygotował dla Dyrekcji Ubezpieczeń w Warszawie wykaz zabudowań do ubezpieczenia. W wykazie tym zawarte są wszystkie budowle znajdujące się na gruncie Cieślina. Więcej o z istniejących wówczas budowlach oraz o zmianach zachodzącymi w budowlach dworskich, włościańskich i kolonialnych w latach 1847-1866 można przeczytać tutaj (Wykaz zabudowań w Cieślinie ubezpieczanych przez Dyrekcję Ubezpieczeń w latach 1847-1866 >> czytaj więcej),

– 15/27.10.1847 – nowym właścicielem dóbr Kwaśniów z przyległościami Cieślin i Hucisko został Traugott Knaut, który nabył je od Franciszka Gostkowskiego za sumę szacunkową r.s. 47.400 świadectwem kontraktu z dnia 15/27.10.1847 roku urzędownie także w księdze wieczystej zawartego (Rodzina Knaut’ów >> czytaj więcej),

– 02/14.12.1847 r – włościanie dóbr Kwaśniowa czując się przeciążeni opłatą czynszu zapisaną w Tabeli powinności przybyli do naczelnika Powiatu Olkuskiego z zażaleniem. Włościanie Ci od dawnych czasów, oprócz pańszczyzny i oddawania danin musieli odbywać dla dworu tzw. darmochy (paść dworską trzodę, prząść dworską przędzę, kapustę sadzić i wkładać do beczek, stróżować, itp.). Za dziedzica Wolickiego za wspólnym porozumieniem darmowszczyzna ta zamieniona została na pańszczyznę, pobaby, bądź na opłaty w miejsce stróża. Po przejściu dóbr we władanie Skarbu Państwa Assesor Ekonomiczny opracowując nowe tabele przywrócił darmowszczyznę, którą praktykował następnie nowy dziedzic Franciszek Gostkowski. Włościanie prosili o ulgę w nowych obciążeniach. W dniu 06/18.12.1847 roku przesłuchani zostali przez Naczelnika powiatu najstarsi gospodarze Wojciech Jurczyk i Wincenty Bromblik, którzy złożyli odpowiednie zeznanie potwierdzające te fakty. Naczelnik wysyłał stosowny raport do Rządu Gubernialnego Radomskiego w dniu 19/31.12.1847 roku. Dopełniając postanowienia Reskryptu Rządu Radomskiego z dnia 22.01/03.02.1948 roku sekretarz powiatu olkuskiego w siedzibie wójta Gminy Kwaśniów w dniu 13/25.03.1848 roku zażądał od dziedzica Traugotta Knauta dowodów, na mocy których wymagany jest czynsz od włościan. Traugott Knaut stwierdził, że nie posiada żadnych dowodów poza tabelą powinności, która przekazana mu została przy nabywaniu dóbr. Jeżeli Rząd uchyli wymagania odnośnie czynszu od włościan, do czego słuszne mają prawo, to on nie będzie miał pretensji, tylko będzie dochodził odszkodowania od Franciszka Gostkowskiego za mylne przekazanie mu intraty od tych dóbr. Po interwencji Naczelnika Powiatu Olkuskiego z dnia 27.05/08.06.1848 roku o przyspieszenie odpowiedzi, Komisja Rządowa w dniu 10.07.1848 roku podjęła decyzję znoszącą darmochy i najmy przymusowe,

– 17/31.12.1847 r – Naczelnik Powiatu Olkuskiego przekazał Rządowi Gubernialnemu Radomskiemu zażalenie włościan Kwaśniowa i Cieślina przeciwko dworowi o nieprawne wymaganie od nich składki na stróża (dawniej zwaną koleją), która pod tytułem czynszu została zamieszczona w zatwierdzonych w tabelach prestacyjnych. Za dziedzica Wolickiego ustalony był jeden stały stróż, na którego utrzymanie włościanie dawali składkę tytułem dobrowolnej umowy na św. Marcina (półrolnicy i zagrodnicy po 6 złp., chałupnicy po 4 złp.). Po skonfiskowaniu dóbr Assesor Ekonomiczny wykazując powinności na rzecz Skarbu Państwa w tabeli powinności włościańskich z dnia 23.04.1934 roku nie zamieścił żadnej wzmianki o uiszczaniu dodatkowego czynszu dworowi, zaś na temat stróża w Regulaminie Powinności Włościańskich dołączonym do tabeli zamieszczona została wzmianka, że włościanie oprócz stróża do pilnowania zabudowań swoich i dworskich mają obowiązek dawać drugiego z kolei stróża dziennego i nocnego, albo na jego utrzymanie opłacać dworowi stosowną opłatę. Dziedzic Gostkowski po kupieniu dóbr od Rządu nie zmienił zaprowadzonego porządku i w miejsce stróża do dworu, składkę od dawna ustanowioną pobierał w gotowiźnie i następnie zamieścił ją w tabelach powinności pod tytułem czynszu. Nowy właściciel Knaut ten sam czynsz pobierać zamierzał. Zgodnie zaś z Ukazem Najwyższego z dnia 26.05/07.06.1846 roku wszelkie stróże zniesione zostały, stąd też włościanie dopominali się zniesienia wszelkich składek ustanowionych z tego tytułu. Komisja Rządowa Spraw Wewnętrznych i Duchownych Reskryptem z dnia 18/30.06.1848 roku postanowiła uchylić wszelkie opłaty z tego tytułu, natomiast opłaty takie wniesione za rok 1847 miały zostać protokólarnie zwrócone włościanom,

– 10/22.04.1848 – w wyniku pożaru spaleniu uległ budynek karczmy na Kiermasówce. W roku następnym Traugott Knaut wystawił w tym miejscu nową karczmę oraz stajnię zajezdną,

– 02/14.07.1848 – Franciszek Gostkowski aktem cesji odstępuje swoje należności z wszelkimi procentami, prawami i obowiązkami (wpisane uprzednio w księgę wieczystą przy zawieraniu kontraktu z Traugottem Knaut) Władysławowi Pusłowskiemu za kwotę 154.574 złp. 1 gr (23.186 r.s. 10½ kop.),

– 15/27.03.1849 – w opublikowanym przez Wydział Skarbowy “Wykazie Dłużników kar i kosztów Sądowych oraz kosztów alimentacyjnych i kar kontrawencyjnych, do ogólnego śledztwa za rok 1847 zakwalifikowanych” znalazła się osoba Leona Wolickiego, byłego właściciela Dóbr Kwaśniowa, którego dług określono na rs. 6,

– 07/19.04.1849 – za kontraktem z dnia 7/19 kwietnia 1849 r. Traugott Knaut właściciel dóbr Kwaśniowa sprzedał drzewo sosnowe, jodłowe i innych gatunków, znajdujące się na obszarze 20 morgów z lasów Cieślina i Huciska, z terminem wycięcia w ciągu 10 lat, za sumę rubli srebrnych 900, Goldzie Birnbaumowej. Drzewo było wycinane systematycznie, jeszcze w 1859 r. toczyła się sprawa w sądzie o wydanie 940 sągów drzewa z kwaśniowskich lasów, zakupionego tym kontraktem pod rygorem zapłacenia za każdy nie wydany sąg po 87 ¾ kopiejki, czyli razem rubli srebrnych 824 kopiejek 85 z procentem 5/100 od 30 kwietnia / 12 maja 1859 r. (K.W. T. I. s. 203 – 205),

– 11/23.05.1849 – w związku z zaleganiem w opłatach należnych Towarzystwu Kredytowemu Ziemskiemu Guberni Radomskiej w Kielcach (w sumie obciążenie pożyczkami wynosiło 71 800 złotych) ogłoszona została na ten dzień (w godz. 10:00 do 15:00) przez Dyrekcję Szczegółową Towarzystwa licytacja na trzechletnie wydzierżawienie Dóbr Kwaśniowa, 

– 28.06/10.07.1849 – w wyniku pożaru spaleniu uległa fabryka jedwabna oraz zniszczony został dom mieszkalny dla fabrykantów. “Protokół Zajęcia dóbr Kwaśniów z przyległościami Cieślin i Hucisko na sprzedaż do przymusowego wywłaszczenia” sporządzony dnia 16/28.11.1849 r. tak opisuje powyższe budynki:
“k. 34 v poz. 11
Fabryka jedwabna z kamienia na wapno mossive murowana o piętrze na wschód bez dachu dziś tylko znalazłem mury popękane jako po gorzeli, która nastąpiła w 1849 r., długości muru 98, szerokości 25 a wysokości 18 łokci wynosząca.
k. 34 v poz. 12
Dom po fabrykantach na podmurowaniu z kamienia między drzewo i glinę stawiany, o piętrze dach w stanie najgorszym gontowy zawalony, kominy z kamienia porozwalane, długości 146, szerokości 24 i wysokości 10 łokci wynoszący, mieszkania w domu tym żadnego nie ma jako w ruinach.”.
Więcej na temat tych budowli tutaj: (Fabryka wyrobów jedwabnych >> czytaj więcej) oraz (Dom mieszkalny dla fabrykantów >> czytaj więcej),

– 18/30.09.1849 – właściciel dóbr Kwaśniowa Traugott Knaut zgłosił do Dyrekcji Ubezpieczeń w Warszawie celem objęcia ubezpieczeniem wybudowaną w Cieślinie, w 1849 roku fryszerkę do kucia żelaza. (Fryszerka do kucia żelaza >> czytaj więcej),

– 17/29.05.1850 – na dzień ten (godz. 10:00 – 15:00) ogłoszona została ponownie przez Dyrekcję Szczegółową Towarzystwa licytacja na trzechletnie wydzierżawienie Dóbr Kwaśniowa w związku z zaleganiem w opłatach należnych Towarzystwu Kredytowemu Ziemskiemu Guberni Radomskiej w Kielcach (w sumie obciążenie pożyczkami wynosiło 71 800 złotych),

– 05/17.08.1850 – zajęcie dóbr Kwaśniowa (Kwaśniów, Cieślin i Hucisko) będących własnością Traugott Knaut jako efekt egzekucji komorniczej z powództwa zamieszkałego w Warszawie Władysława Pusłowskiego dziedzica dóbr Czerkowy i innych. Traugott Knaut był mu dłużny kwoty rubli srebrnych 2.318 kopiejek 61 oraz rubli srebrnych 927 kopiejek 45, a także koszty egzekucji komorniczej. (Zajęcie dóbr Kwaśniowa – 5/17.08.1850 r. >> czytaj więcej),

– 08/20.09.1850 – w sali posiedzeń Trybunału Cywilnego Guberni Radomskiej w Kielcach miała miejsce pierwsza publikacja zbioru objaśnień i warunków sprzedaży dóbr Kwaśniowa zajętych w drodze egzekucji komorniczej. Kolejne dwie publikacje odbyły się w odstępach dwutygodniowych w dniach 22.09/04.10.1850 r. oraz 06/18.10.1850 r.,

– 14/26.11.1850 – w wyniku odbytej w Kielcach licytacji, tymczasowym właścicielem Dóbr Kwaśniowa został Władysław Pusłowski (Rodzina Pusłowskich >> czytaj więcej), który nabył te Dobra za sumę rubli srebrnych 31 600 (inne źródło podaje r.s. 36 589 kop. 85). Suma ta stanowiła 2/3 kwoty szacunkowej (złp. 316 000, czyli rs. 47 400) i była oferowana przez Pusłowskiego w przypadku braku oferentów na licytacji w drodze przymusowego wywłaszczenia, odbytej po trzykrotnej publikacji o postępowaniu z dn. 01/13.08., 22.09/04.10. oraz 06/18.10.1850 r. (Obwieszczenie o licytacji wraz z jej rozstrzygnięciem w dniu 14/26.11.1850 r. >> czytaj więcej),

– 18.05.1851 –  ukazało się ogłoszenie o sprzedaży z wolej ręki Dóbr Kwaśniowa, albo wypuszczenia samej wsi Kwaśniów w dzierżawę 12 letnią (od dnia św. Jana 1851 r. z zastawem wypożyczenia na sumę 160 000 zł). Dobra Kwaśniów zostały scharakteryzowane jako odległe od Olkusza, Pilicy i Wolbromia na 12 wiorst, zaś kolej żelazną najbliżej podano w Łazach – 10 wiorst. Obszerność gruntów to 1111 morgów, prócz tego 1422 morgów lasów, w których rosną prawie wszystkie wysokie jodły i sosny zdatne na wszelki budulec – nawet masztowy. Przez wieś Cieślin płynie rzeka Przemsza i znajdują się tam tartak, fryszerka i kościół filialny. Natomiast w Kwaśniowie znajduje się gorzelnia i browar piwny z wszystkimi urządzeniami do produkcji wódki i piwa oraz wszelkie zabudowania gospodarskie “masyw wybudowane”. Szczegółów dotyczących sprzedaży udzielał w Warszawie na Starym Mieście pod nr 55 pan Marjan Drozdzeński lub na miejscu właściciel tych dóbr (Władysław Pusłowski),

– 15/27.05.1851 – na dzień ten (godz. 10:00 – 15:00) kolejny raz ogłoszona została przez Dyrekcję Szczegółową Towarzystwa licytacja na trzechletnie wydzierżawienie Dóbr Kwaśniowa w związku z zaleganiem w opłatach należnych Towarzystwu Kredytowemu Ziemskiemu Guberni Radomskiej w Kielcach (w sumie obciążenie pożyczkami wynosiło 71 800 złotych),

– 08/20.01.1852 – z wykazu opracowanego przez wójta gminy Kwaśniów Jana Drozdzieńskiego dowiadujemy się, że w Cieślinie były wtedy 3 dymy dworskie i 10 dymów włościańskich,

– 01/13.03.1852 – Komisja Rządowa Spraw Wewnętrznych i Duchowych w Warszawie wystawiła  Dowody likwidacyjne za należności do wynagrodzenia przyznane, za produkty dla wojsk cesarsko-rosyjskich w 1831 roku dostawione z terenu b. Guberni Kieleckiej. Przyznano min. kwoty: dwór w Cieślinie rs. 9 k. 41, dwór w Kwaśniowie rs. 34 k. 89½, gromada Kwaśniów rs. 35 k.98 oraz plebania Chechło rs. 7 k. 16½.

– 11/23.09.1852 – zgodnie z Obwieszczeniem wydanym na podstawie wyroku Trybunału Cywilnego Guberni Radomskiej w Kielcach z powyższego dnia, wyznaczony został na dzień 04/16.11.1852 r. termin ostatecznego przysądzenia Dóbr Kwaśniowa. Wartość Dóbr pozostawiono nie zmienioną (pozostawiając dłużnikowi możliwość wykazania większej wartości) oraz ustalając do kierowania sprzedażą Andrzeja Kalinkę, Patrona mieszkającego w Kielcach. Dobra w tym czasie dalej znajdowały się w rękach Władysław Pusłowskiego, któremu zostały tymczasowo przysądzone  14/26.11.1850 r.,

– 04/16.11.1852 – odbyła się licytacja Dóbr Kwaśniowa, na której na skutek dodatkowego oszacowania fryszerki w Cieślinie wywołanie rozpoczęto od kwoty szacunkowej rs. 54 884 k. 78, a następnie od 2/3, tj. rs. 36 589 k. 85. W związku z niezgłoszeniem się żadnych oferentów wyznaczono powtórny termin stanowczego przysądzenia na dzień 30.12.1852/11.01.1953 r.,

– 31.01/12.02.1853 – nowym właścicielem dóbr Kwaśniów z przyległościami Cieślin i Hucisko został Fryderyk Grundmann, właściciel Dóbr Ziemskich na Śląsku Pruskim w Kryzie Bytomskim, kawaler Orderu Orła Czerwonego Klasy III, w Dobrach Katowice zamieszkały (Fryderyk Grundmann (Friedrich Wilhelm Grundmann) >> czytaj więcej), który nabył je od Władysława Pusłowskiego kontraktem urzędowym przed Piotrem Gajewskim Rejentem Kancelarii Ziemiańskiej Guberni Warszawskiej zawartym w dniu 31.01/12.02.1853 roku za sumę r.s. 37.950. Na mocy powyższego kontraktu oraz wniosku z dnia 14/26.09.1853 roku fakt ten wpisano w księdze wieczystej, 

– 09-10.1853 – zgodnie z listą opublikowaną przez Towarzystwo Kredytowe Ziemskie Guberni Radomskiej Dobra Kwaśniów wystąpiły do Towarzystwa z żądaniem pożyczki nowej na kwotę rs. 3 000 oraz pożyczki odnowionej na kwotę rs. 4 365, ponadto było już obciążone dawną pożyczką wynoszącą 10 770 rs.,

– 05/17.07.1854 r. – w Cieślinie było 14 domów, w których mieszkało w sumie 78 osób (41 mężczyzn i 37 kobiet),

– 1854 – Walenty Polak był radnym Gminy Kwaśniów z Cieślina,

– 1854 – w związku z napływem ludności wyznania augsbursko-ewangelickiego związanego głównie z nabywaniem dóbr ziemskich oraz będącą wykwalifikowaną siłą roboczą w przemyśle, w Pilicy stanął zbór oraz powstał cmentarz ewangelicki zlokalizowany przy drodze do Złożeńca. Od roku 1855 filiałem pilickim zarządzał pastor parafii ewangelicko-augsburskiej w Piotrkowie Trybunalskim. Filiał w Pilicy obejmował miasteczko Pilicę i jego okolicę, rejony Klucz oraz miasta Olkusz i Wolbrom, aż po Ojców. Po roku 1872 głównym ośrodkiem religijnym stały się prawdopodobnie Sławniów, a następnie Wierbka. W 1875 roku filiał pilicki został przyłączony do parafii ewangelicko-augsburskiej w Kielcach. Zaś w latach 1919-1922 przyporządkowano go kościołowi ewangelicko-augsburskiemu w Sosnowcu-Pogoni. W księgach filiału pilickiego odnajdujemy kilka osób związanych z Cieślinem. Oprócz członków rodziny Knaut, właścicieli tutejszych dóbr, spotykamy wpisy dotyczące innych kolonialistów pruskich zatrudnionych głównie w tartaku. W dniu 30.12.1867 roku umiera w Cieślinie w wieku 64 lat malarz August Jan Voss (urodzony we Wrocławiu). Wcześniej, bo w dniu 13.02.1866 roku w Cieślinie związek małżeński z Karolem Edwardem Rudolph (lat 39 i 2 miesiące, werkmeister tartaku, urodzony w Jauernig na Śląsku Pruskim, a mieszkającym w Cieślinie) zawarła jego córka Angela (Aniela) Filippina Voss (lat 27 i 5 miesięcy, urodzona we Wrocławiu, a mieszkająca przy krewnych w Cieślinie). Ze związku tego w dniu 01.09.1867 roku urodziła się w Cieślinie ich córka, Paulina Florentyna Małgorzata, ochrzczona w Pilicy w dniu 13.10.1867 roku. W dniu 13.01.1866 roku ochrzczona została w Pilicy nijaka Ottilia Berta Scholz, urodzona w Cieślinie w dniu 05.01.1966 roku,  córka mieszkających tutaj Karola Scholz (pilarz, lat 30) i Julianny zd. Weinert (lat 31). W dniu 11.03.1866 roku ochrzczona została w Pilicy Beda Aniela Marta Martin, urodzona w Cieślinie w dniu 28.02.1866 roku, córka mieszkających w Cieślinie Wilhelma Martin (tracz, pilarz lat 33) oraz Maryi zd. Christoph (lat 32). Kolejna córka tego małżeństwa Karolina Ida Emilia Martin urodzona w Cieślinie 25.02/09.03.1869 roku została ochrzczona w Pilicy w dniu 17/29.03.1869 r.  Natomiast w dniu 13.01.1867 roku ochrzczony został Wilhelm Ludwik Ernest Sootzmann, urodzony w Cieślinie w dniu 27.11.1866 roku, syn Karola (lat 44, majster przy obróbce belek) i Karoliny zd. Müller (lat 37),

– 04/16.01.1855 – Rząd Gubernialny Radomski upoważnił sekwestratora Jana Dąbrowicza do sprawowania obowiązków wójtowskich w gminach Kwaśniów i Ryczówek (Wójtowie Gminy Kwaśniów >> czytaj więcej),

– 13/25.07.1855 – w biurze wójta Gminy Kwaśniów zawarty został kontrakt dzierżawy wieczystej osady młyńskiej Tułaczowizna pomiędzy Traugottem Knaut i Janem Leśniakiem,

– 05/17.10.1857 – nowym właścicielem dóbr Kwaśniów z przyległościami Cieślin i Hucisko został Ernst (Ernest) Knaut, budowniczy zamieszkały w mieście Mysłowicach, który kupił je od Fryderyka Grundmanna kontraktem urzędowym kupna i sprzedaży zawartym w Sławkowie przed Michałem Pachuckim rejentem  Okręgu Olkuskiego za sumę r.s. 24.000, czyli z.p. 160.000. Faktyczna kwota transakcji wyniosła 13.230 r.s., gdyż w transakcji uwzględniony został dług w kwocie 10.770 r.s. ciążący wobec Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego. Na mocy kontraktu powyższego oraz wniosku w dniu 11/23.08.1859 roku fakt ten w księdze wieczystej wpisano,

– 13/25.05.1858 – w związku z zaleganiem w opłatach należnych Towarzystwu Kredytowemu Ziemskiemu Guberni Radomskiej w Kielcach (w sumie obciążenie pożyczkami wynosiło rs. 10 760 (lub 10 770), zaś zaleganie w spłacanych ratach rs. 361 k. 89) ogłoszona została na ten dzień (w godz. 10:00 do 15:00) przez Dyrekcję Szczegółową Towarzystwa licytacja na wydzierżawienie Dóbr Kwaśniowa na okres trzech lat, tj. od dnia 19 czerwca (1 lipca) 1858 roku do 19 czerwca (1 lipca) 1861 roku. W innym ogłoszeniu podana jest data licytacji jako 14/26.05.1858 r.,

– 01/13.09.1858 – Wydział Służby Ogólnej Dyrekcji Ubezpieczeń przyznał właścicielowi Dóbr Kwaśniów Traugottowi Knaut odszkodowanie w wysokości rs. 38 za pogorzelę, która miała miejsce w Kwaśniowie w dniu 25 sierpnia 1857 r.,

– 1859 – w roku tym (oraz w poprzednim 1858 roku) Wójtem Gminy Kwaśniów był A. Guzowski (Wójtowie Gminy Kwaśniów >> czytaj więcej),

– 12.01.1859 – w Cieślinie w wieku niespełna 30 lat zmarł dzierżawca wsi (folwarku) Cieślin Edward Knaut, syn Traugotta Knaut. Folwark ten był przez niego dzierżawiony na podstawie niepodpisanego kontraktu zawartego na okres 12 lat z Fryderykiem Grundmannem,

– 10/22.01.1859 – w Cieślinie dokonany został inwentarz pozostałości po zmarłym Edwardzie Knaut. Inwentarz przeprowadzony został przez mieszkańców Cieślina Bonawenturę Mysor i Mikołaja Mędrka oraz wójta Gminy Kwaśniów A. Guzowskiego, w obecności: Jacka Odolskiego, Traugotta Knaut, Kajetana z Woli Kmitę, Emanuela Knaut, Franca Jerechubeka, Ernesta Knaut, Edwarda Borkenchage oraz Jadwigi z Wojciechowskich Knaut. Czysta masa spadkowa majątku oszacowana została na sumę 238 r.s. 72 kop.,

– 28.03/09.04.1859 – w Olkuszu przed rejentem okręgu olkuskiego Michałem Pachuckim Ernest Knaut dziedzic dóbr Kwaśniowa i Antoni Michniowski zamieszkały w folwarku Cieślin zawarli akt dzierżawy folwarku Cieślin. Umowa 6-letnia rozpoczynająca się w dniu 12/24.06.1859 r. obejmowała wszystkie budynki dworskie, łąki, pastwiska, ziemię orną oraz pańszczyznę do tego folwarku przywiązaną. Czynsz roczny ustalony został na 180 r.s., zaś podatki i opłaty pozostały przy dziedzicu,

– 28.03/09.04.1859 – w Olkuszu przed rejentem okręgu olkuskiego Michałem Pachuckim Ernest Knaut darował dłużną kwotę pozostałą po śmierci Edwarda Knaut, zobowiązał się opłacić składkę od pożarów, zaś za poniesione koszta w folwarku Cieślin na rzecz nieletniego Kazimierza Knaut przeznaczył kwoty 456 r.s. i 60 r.s., które to dziedzic dóbr Rodaki Jacek Odolski, będący dodanym opiekunem nieletniego Kazimierza, zobowiązał się pobierać jako opłatę dzierżawną od Antoniego Michniowskiego. Edward Knaut jako administrator folwarku Cieślin, którego czynsz administracji wynosił rocznie 318 r.s. 30½ kop. oraz 36 r.s. 2½ kop. składki za ubezpieczenie pożarowe był dłużnym, ponieważ poniósł na tym folwarku duże nakłady przy jego melioracji,

– 30.03/11.04.1859 – w biurze wójta Gminy Kwaśniów zawarty został kontrakt dzierżawy wieczystej osady młyńskiej Tułaczowizna pomiędzy właścicielem Dóbr Kwaśniowa Ernestem Knautem i Janem Leśniakiem, 

– 11/23.08.1859 – dalszy ciąg wyprzedaży cieślińskich lasów. Tym razem właściciel Dóbr Kwaśniowa Ernest Knaut zamieszkały w Mysłowicach, na mocy kontraktu zawartego w Kancelarii Ziemskiej Guberni Radomskiej w Kielcach w dniu 11/23 sierpnia 1859 r., sprzedaje okoliczne lasy spekulantom żydowskim Mośkowi Wejsman zamieszkałemu w mieście Przyrowie (okręg częstochowski, gubernia warszawska) oraz Lewkowi Zeltzberg zamieszkałemu w mieście Radomsku (gubernia warszawska) – w sumie “włók 17 morgów 8 prętów 294 co równa się 290,63 ha” za kwotę  22.054 rubli srebrnych i 40 kopiejek z prawem wycięcia w okresie 15 lat oraz wydzierżawia na ten okres tartak z zabudowaniami i gruntem za czynsz roczny 75 rubli srebrnych na czas od 1 stycznia 1860 r. (Kontrakt kupna i sprzedaży lasów – 11/23.08.1859 r. >> czytaj więcej),

– 26.08/07.09.1859 – Wydział Służby Ogólnej Dyrekcji Ubezpieczeń przyznał poszkodowanemu Traugottowi Knaut odszkodowanie w wysokości rs. 38 k. 20 za pogorzelę, która miała miejsce w Kwaśniowie w dniu 23 marca 1859 r.,

– 22.09/04.10.1859 – w Warszawie zmarł na apopleksję Władysław Pusłowski, były właściciel Dóbr Kwaśniowa, właściciel posiadłości przy ulicy Nowy Świat nr 1 265 litera b w Warszawie, dziedzic wsi Czarkowy w powiecie stopnickim i właściciel wielu ogromnych zakładów fabrycznych koło Słonima i Wilna, były Marszałek Guberni Grodzieńskiej oraz posiadacz jednej z najlepszych winnic we Francji,

– 18/30.05.1860 – w związku z zaleganiem w opłatach należnych Towarzystwu Kredytowemu Ziemskiemu Guberni Radomskiej w Kielcach (w sumie obciążenie pożyczkami wynosiło rs. 10 770, zaś zaleganie w spłacanych ratach rs. 362 k. 24) ogłoszona została na ten dzień (w godz. 10:00 do 15:00) przez Dyrekcję Szczegółową Towarzystwa licytacja na wydzierżawienie Dóbr Kwaśniowa na okres trzech lat, tj. od dnia 19 czerwca (1 lipca) 1860 roku do 19 czerwca (1 lipca) 1863 roku,

– 08/20.03.1861 – Ernest Knaut sprzedał dobra Kwaśniów z przyległościami Cieślin i Hucisko swemu ojcu Traugottowi Knautowi za umówioną sumę 36.000 rubli srebrnych, czyli 240.000 złp. Po potrąceniu wierzytelności hipotecznych, odebrał ustaloną kwotę i upoważnił brata Emmanuela Knaut do zawarcia urzędowego kontraktu kupna sprzedaży dóbr Kwaśniowa z przyległościami z ojcem Traugottem Knaut oraz na przepisanie tytułu własności hipotecznej we właściwej księdze na niego i Traugotta Knaut, co uczyniono 23.03/04.04.1861 roku,

– 28.03/09.04.1861 – Traugott Knaut wystąpił do Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego o kredyt w wysokości 6.465 rubli srebrnych, który to kredyt został mu przyznany, lecz go już osobiście nie pobrał z powodu swojej śmierci (zmarł 25.07.1861 r. w Kwaśniowie w wieku 61 lat),

– 08/20.04.1861 – Wydział Służby Ogólnej Dyrekcji Ubezpieczeń przyznał właścicielowi Dóbr Kwaśniów Traugottowi Knaut odszkodowanie w wysokości rs. 9 k. 60 za pogorzelę, która miała miejsce w Kwaśniowie w dniu 03 stycznia 1860 r.,

– 21.04/03.05.1861 – zgodnie z listą opublikowaną przez Towarzystwo Kredytowe Ziemskie Guberni Radomskiej Dobra Kwaśniów wystąpiły do Towarzystwa z żądaniem dodatkowej pożyczki w Listach Zastawnych Serii 2-iej Okresu 3-go na kwotę rs. 6 465 (poprzednio udzielona pożyczka wynosiła rs. 10 770),

– 25.05/06.06.1861 – Wydział i Sekcja Administracyjna Rządu Gubernialnego podały nową organizację gmin w powiecie olkuskim, zatwierdzoną reskryptem Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych z dnia 8/20.05.1861 r., na mocy Najwyższego Ukazu z dnia 3/15.03.1859 r., który stanowił, iż na przyszłość każda gmina wiejska nie może mieć mniej domów jak 50, zaś obszar jednej wsi podlegać może tylko jednemu wójtowi. W skład gminy Kwaśniów weszły: Klucze, Gliny, Pszemsza, Kwaśniów, Cieślin i Hucisko, 

– 25.07.1861 – w Kwaśniowie w wieku 61 lat zmarł Traugott Knaut, właściciel Dóbr Kwaśniowa,

– 17/29.08.1861 r. – na jawnym prezydialnym posiedzeniu Trybunału Cywilnego Guberni Radomskiej w Kielcach, Kalinka Patron Trybunału przedstawił nieopieczętowane pismo testamentu Traugotta Knauta z dnia 25.07.1861 r. dostarczone przez Ernesta Knauta celem opisania jego. Prezes Trybunału Cywilnego Guberni Radowskiej nakazuje rejentowi kancelarii okręgu pilickiego p. Augustowi Zawadzkiemu opublikowanie i zachowanie testamentu Traugotta Knauta dostarczonego przez Ernesta Knauta,

– 27.09/09.10.1861 – w związku ze śmiercią Traugotta Knaut, Rejent Kancelarii Ziemiańskiej Guberni Radomskiej w Kielcach Władysław Pyrkosch wydał Obwieszczenie Spadkowe, zgodnie z którym w terminie do dnia 07/19.04.1862 r. winny być uregulowane spadki obejmujące prawa i wierzytelności po zmarłym,

– 28.09/10.10.1861 – rejent olkuski Michał Pachucki działając zgodnie z Reskryptem Prezesa Trybunału Cywilnego Guberni Radomskiej w Kielcach z dn. 05/17.08.1861 r. dokonał w Kwaśniowie spisu inwentarza majątku po ś.p. Traugottcie Knaut dziedzicu Dóbr Kwaśniowa. W wyniku oszacowania przeprowadzonego przez 3 dni (do 30.09/12.10.1861 r.) czystą masę spadkową określono na kwotę 33.140 r.s. 77 kop.,

– 19/31.01.1862 –  zgodnie z reskryptem Kommissyi Rządowej Spraw Wewnętrznych, Roman Bukowski zostaje mianowany na urząd Wójta Gminy Kwaśniów (Wójtowie Gminy Kwaśniów >> czytaj więcej),

– 02/14.04.1862 – w Olkuszu przed rejentem olkuskim Michałem Pachuckim Antonina Wilhelmina Mina z Grochalskich Knaut, Ernest August Traugott Knaut, Ida Malwina Amalia z Knautów Horsella, Emilia Henrietta Zofia Knaut, Amanda Antonina Wilhelmina Knaut, Luiza Augusta Amalia Knaut, Maria Teofila Elżbieta Knaut, Eugeniusz Ludwik Emil Knaut spisali akt dobrowolnej plenipotencji po śmierci śp. Traugotta Knaut, w którym upoważniają – syna i brata – Emanuela Fryderyka Wilhelma Knaut do uregulowania na rzecz stawających spraw spadkowych z dobrodziejstwem inwentarza w Dobrach Kwaśniowa,

– 05/17.05.1862 – w Olkuszu przed rejentem olkuskim Michałem Pachuckim Eugeniusz Ludwik Emil Knaut oraz Antonina Mina Wihelmina Knaut zawierają kolejny akt szczególnej, dobrowolnej plenipotencji, w którym upoważniają Emanuela Fryderyka Wilhelma Knaut do ustanowienia spadkowej części dla nieletniego Kazimierza Knaut (syna Edwarda Knaut), bądź odpowiedniego wynagrodzenia z przypadającej mu części spadkowej oraz jednocześnie upoważniają go również do odebrania pożyczki z TKZ na kwotę 6.465 r.s., która została przyznana Traugottowi Knaut, ale nie została odebrana z powodu jego śmierci,

– 10/22.08.1862 – w związku z zaleganiem w opłatach należnych Towarzystwu Kredytowemu Ziemskiemu Guberni Radomskiej w Kielcach (w sumie zaległe raty na dzień zarządzenia wynosiły rs. 1 559 k. 81) ogłoszona została przez Dyrekcję Szczegółową Towarzystwa na ten dzień 29.05/10.06.1863 r. od godz. 10:00 licytacja publiczna na sprzedaż przymuszoną Dóbr Kwaśniowa,

– 14/26.09.1862 – na mocy aktu regulacji spadku po zmarłym w poprzednim roku Traugott’cie Knaut, właścicielami Dóbr Kwaśniowa (a więc i Cieślina) zostało 10 osób (żona i 9 dzieci), tj. Antonina Wilhelmina Mina trzech imion z Grochalskich Knaut (wdowa po zmarłym), Emmanuel Fryderyk Wilhelm trzech imion Knaut, Ernest August Traugot trzech imion Knaut (zamieszkały w Mysłowicach na Ślasku Pruskim), Ida Malwina Aurelia trzech imion z Knautów Horsella (Fryderyka Horselli małżonka), Emilia Henrietta Zofia trzech imion Knaut, Amanda Antonina Wilhelmina trzech imion Knaut, Luiza Augusta Amelia trzech imion z Knautów Szturm (Kurta Alberta Szturm małżonka – ślub w Pilicy w 1862 r.), Maria Teofila Elżbieta trzech imion z Knautów Marx (Karla Augusta Bennona Marxa małżonka – ślub w Pilicy w 1862 r.), Eugeniusz Ludwik Emil trzech imion Knaut oraz Władysław Kazimierz dwóch imion Knaut wnuk spadkodawcy Traugotta Knaut po synie jego Edwardzie Karlu Józefie trzech imion Knaut pozostały. Udział każdego ze spadkobierców wynosił po 1/10 części Dóbr Kwaśniowa, zaś wdowa Antonina Wilhelmina Mina Knaut miało dodatkowo prawo dożywocia na swojej części. (Akt regulacji spadku po zmarłym Traugocie Knaut z 14/26 września 1862 r. >> czytaj więcej),

– 14/26.10.1862 – w Olkuszu przed rejentem olkuskim Michałem Pachuckim Ernest August Traugot Knaut zawarł akt plenipotencji, mocą którego upoważnił Karola Augusta Marx do odebrania udzielonej zmarłemu Traugottowi Knaut pożyczki z TKZ w kwocie 6.465 r.s. razem z kuponami serii II okresu III. Benno Marx spełnił tutaj rolę substytuta zgodnie z zapisami aktu plenipotencji udzielonego Ernestowi Knaut przez 5 jego sióstr z dnia 21.07/02.08.1862 r.,

– 16/28.09.1863 – w związku z zaleganiem w opłatach należnych Towarzystwu Kredytowemu Ziemskiemu Guberni Radomskiej w Kielcach (w sumie zaległe raty na dzień zarządzenia wynosiły rs. 2 657) ogłoszona została przez Dyrekcję Szczegółową Towarzystwa na dzień 02.07.1864 r. od godz. 10:00 w Kielcach, w gmachu Zamek po Biskupi zwanym, licytacja publiczna na sprzedaż przymuszoną Dóbr Kwaśniowa,

– 1863 – we wsi Cieślin powstał tartak napędzany maszyną parową. Budynek tartaku był piętrowy, zaś sam kocioł parowy dla bezpieczeństwa znajdował się w osobnym murowanym pomieszczeniu po drugiej stronie drogi. “Lokomobila” miała moc 55 KM. Wyposażenie tartaku było importowane z Zachodniej Europy wraz z kompletną aparaturą. Budowniczowie tartaku i służby inżynieryjne również zostali sprowadzeni z Zachodu, by złożyć wszystko na miejscu. Ks. Wiśniewski w swojej książce pisze o Niemcach, którzy “zakupili wielkie lasy tutejsze, postawili tartak, wielki komin u stóp wzgórza, wycięli najpiękniejsze drzewa, ogołocili okolicę z jej ozdoby i bogactwa”. Pomiarów tartaku dokonał w 1863 roku Aleksander Smitkowski dla potrzeb Dyrekcji Ubezpieczeń w Guberni Radomskiej. Wedle mojego rozeznania tartak znajdował się praktycznie w środku wsi – przy dzisiejszej ulicy Jurajskiej, mniej więcej na wprost starego młyna (Tartak z napędem parowym >> czytaj więcej),

 

Rzut tartaku w Cieślinie z 1863 r.

 

 

Rzut tartaku w Cieślinie z 1863 r.

 

– 19.02/02.03.1864 – ukazał się ukaz cara Aleksandra II Romanowa o częściowym  o uwłaszczeniu chłopów w Królestwie Polskim. Chłopi otrzymywali na własność ziemię, na której dotychczas gospodarowali. Uwłaszczenie objęło także część służby dworskiej i bezrolnych mieszkańców wsi. Po uwłaszczeniu, gruntu folwarczne zajmowały nadal ponad 50% ziemi Królestwa Polskiego. Chłopi nie płacili szlachcie za ziemię, natomiast zostali objęci wieczystym podatkiem gruntowym. Odszkodowanie za utracone korzyści miał wypłacić właścicielom ziemi skarb państwa. W Dobrach Kwaśniów z ogólnej powierzchni gruntów 1246 mórg nowopolskich ( po wyłączeniu lasów i zarośli) włościanie przejęli 706 mórg, zaś przy dworze zostało 540 mórg nowopolskich,  

Ukaz cara Aleksandra II Romanowa z dnia 19.02/02.03.1864 r. o częściowym o uwłaszczeniu chłopów w Królestwie Polskim.

 

 

Ukaz cara Aleksandra II Romanowa z dnia 19.02/02.03.1864 r. o częściowym uwłaszczeniu chłopów w Królestwie Polskim.

 

– 01/13.05.1865 – w związku z zaleganiem w opłatach należnych Towarzystwu Kredytowemu Ziemskiemu Guberni Radomskiej w Kielcach (w sumie zaległe raty na dzień zarządzenia wynosiły rs. 1 200) ogłoszona została przez Dyrekcję Szczegółową Towarzystwa na ten dzień 17/29.11.1865 r. od godz. 10:00 w Kielcach, w oficynie po Biskupim Zamku, licytacja publiczna na sprzedaż przymuszoną Dóbr Kwaśniowa,

– 10/22.05.1865 – ukazuje się Uwiadomienie podpisane przez Patrona Aleksandra Kalinka, w którym wyznaczona zostaje na dzień 18/30.06.1865 r. licytacja przygotowawcza na sprzedaż Dóbr Kwaśniowa na żądanie pełnoletnich Sukcessorów, w związku z wyrokami Trybunału Cywilnego Guberni Radomskiej w Kielcach z dnia 19.11/01.12.1864 r. oraz z dnia 26.03/07.04.1865 r. (Uwiadomienie o sprzedaży Dóbr Kwaśniowa z dnia 10/22.05.1865 r. >> czytaj więcej),

– 06/18.07.1865 – na skutek niespłacenia kolejnych rat kredytów i ciągłego zadłużania dóbr, ogłaszane były kolejne ich licytacje. W wyniku publicznej licytacji sądowej właścicielkami dóbr Kwaśniów, Cieślin, Hucisko z przyległościami i przynależnościami zostały Luiza z Knautów Szturm, Maria z Knautów Marx oraz Emilia Knaut i Amanda Knaut. Kobiety te nabyły na własność za sumę szacunkową najwyżej przez siebie postawioną, tj. 34.510 rubli srebrnych, dobra Kwaśniów z przyległościami, należące poprzednio do sukcesorów po śp. Traugott’cie Knaut na licytacji sądowej w drodze działów przed Trybunałem Cywilnym Guberni Radomskiej odbytej w Kielcach w dniu 06/18 lipca 1865 r. Odpowiedni wpis zrobiono w księdze wieczystej w dniu 16/28 listopada 1865 r. oraz wciągnięto stosownie do decyzji Trybunału Cywilnego Guberni Radomskiej Wydział Hipoteczny z dnia 17/29 listopada 1865 r. W związku z zejściem z tego świata Emilii Knaut (zmarła w Kwaśniowie 07/19.02.1866 r.) jej współwłasność przeszła na trzy siostry, Luizę, Amandę i Marię. Pozostałe rodzeństwo, sukcesorzy po Emilii, zostali przez siostry spłaceni. Dlatego Luiza, Amanda i Maria stały się jedynymi właścicielkami całych dóbr Kwaśniowa,

– 19/31.07.1865 – Ida z Knautów Horsella zawarła w Sławkowie przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim akt plenipotencji mocą którego upoważniła swojego brata Ernesta Knauta do zastępowania jej przy podziale szacunku Dóbr Kwaśniowa pomiędzy wszystkich sukcessorów po postępowaniu likwidacyjnym,

– 19/31.07.1865 – w Sławkowie przed notariuszem olkuskim Władysławem Przesmyckim Ernest Knaut i Ida z Knautów Horssela spisali akt deklaracji, w którymi w związku z nabyciem przez 4 swoje siostry na licytacji sądowej w Kielcach dóbr Kwaśniowa, jako współwłaściciele tych dóbr, chcąc ułatwić nowonabywczyniom dopełnienie warunków licytacyjnych, uwalniają Kupujące od składania do depozytu Banku Polskiego szacunku za dobra Kwaśniów. Wyrażają zgodę, ażeby ich schedy od daty kupna wraz z procentem  przy Kupujących i przy dobrach Kwaśniowa zostały aż do podziału sądowego, następnie zaś zastały im wypłacone lub hipotecznie na dobrach Kwaśniowa ubezpieczone,

– 21.07/02.08.1865 – w Wydziale Pojednawczym Sądu Pokoju Okręgu Olkuskiego w Olkuszu odbyło się zebranie Rady familijnej pod prezydencją ks. kanonika Kalasantego Ćwiklińskiego, jako Sędziego Sądu Pokoju, w sprawie opieki nad nieletnim Władysławem Kazimierzem Knautem. Rada familijna zadecydowała o pozostawieniu schedy przynależnej nieletniemu na dobrach Kwaśniowa po odpowiednim wpisie w hipotece dóbr oraz ustaliła 5% oprocentowanie od schedy płatne z góry opiekunce głównej lub opiekunowi przydanemu. Suma ta zostawiona byłaby na 6 lat i późniejszym wypowiedzeniem z 6 miesięcznym wyprzedzeniem. Kwota 150 r.s. znajdująca się w depozycie u Ernesta Knauta winna również na hipotece dóbr Kwaśniowa być zabezpieczona. Wszelkie koszty i dopilnowanie wszystkiego winno spoczywać na nowych współwłaścicielkach tych dóbr. Ponadto upoważniła dziedzica dóbr Rodaki Jacka Odolskiego do bycia opiekunem przydanym do pilnowania wszelkich praw nieletniego (w związku z powtórnym związkiem małżeńskim Jadwigi z Wojciechowskich Knautowej oraz przebywaniem jej nowego męża poza granicami kraju),

– 23.07/04.08.1865 – we dworze dóbr Kwaśniowa w Kwaśniowie przed notariuszem olkuskim Władysławem Przesmyckim Luiza Augusta Amelia z Knautów Szturmowa, Maria Elżbieta Teofila z Knautów Marxowa, Emilia Heryetta Zofia Knaut i Amanda Antonina Wilchelmina Knaut zeznały akt obligacji. Współwłaścicielki dóbr Kwaśniowa przyznały za należną od siebie sumę łączną 3.268 r.s. 33 1/3 kop. należną Władysławowi Kazimierzowi Knautowi i taką sumę za lat 6, czyli w dniu 12/24.06.1871 roku, za poprzedzającym 6 miesięcznym terminem wypowiedzenia, albo też później, jeżeli Rada familijna na prolongatę zezwoli, w Kancelarii Ziemiańskiej w Kielcach do rąk osoby legalnie upoważnionej bezzwłocznie wypłacić. Przez cały zaś czas do chwili wypłacenia tej kwoty, dłużniczki zobowiązały się płacić do rąk Jadwigi z Wojciechowskich pierwszego ślubu Knautowej, powtórnego Łuniewskiej, lub do rąk Jacka Odolskiego, dziedzica Rodak i przydanego opiekuna 5% odsetki od tej kwoty ratami półrocznymi płaconymi z góry. Kwota ta wraz z odsetkami zabezpieczona została na całym majątku dóbr Kwaśniowa wraz z odpowiednim naniesieniem w Wykazie hipotecznym tych dóbr. Akt ten został zaakceptowany przez Antoninę Wilchelminę Minę z Grochalskich Knautową, babkę i dożywotniczkę nieletniego oraz jego opiekuna przydanego Jacka Odolskiego, dziedzica Rodak,

– 19.02.1866 – w wieku 42 lat zmarła w Kwaśniowie współwłaścicielka Dóbr Kwaśniowa Emilia Zofia Henryetta Knaut,

– 28.04/10.05.1866 – opracowana została tabela likwidacyjna wsi Cieślin zgodnie z ukazem carskim o uwłaszczeniu. Ziemia należąca do pana, wcześniej użytkowana przez chłopów, została nadana im na własność po zapłaceniu przez nich należnego odszkodowania (wykupu). Tabele likwidacyjne Cieślina obejmowała 24 osoby, a byli to kolejno: 1. Mędrek Tomasz, 2. Gieszczyk Agnieszka, 3. Musialik Józef, 4. Kowalski Mikołaj, 5. Mędrek Mikołaj, 6. Grzegorczyk Szczepan, 7. Polak Franciszek, 8. Balin Tomasz, 9. Dybek Bonawentura, 10. Pułkoszek Franciszek, 11. Jurczyk Józef, 12. Dąbrowski Ignacy, 13. Polak Walenty, 14. Jurczyk Marianna, 15. Mysor Bonawentura, 16. Hadyk Dominik, 17. Wencel Jan, 18. Banyś Jan (nazwisko w j. rosyjskim zapisane jako Banisek), 19. Wencel Paweł, 20. Mudyna Jan, 21. Gieszczyk Maria, 22. Sroka Łukasz, 23. Bromblik Kazimierz, 24. Bartłomiej Dąbrowski – w miejscu przekreślonego wpisu “Spadkobiercy Karolczyka Józefa”. Na końcu wykazu dopisana jest “Ziemia niczyja” będąca nieużytkiem o areale 3 mórg i 69 prętów. Pozycje 6, 7, 9, 10, 12 i 13 posiadają dopisek rosyjski “он же” (on jest, on również) z dodatkową ziemią i kwotą. W sumie osoby te nabyły 119 mórg 248 prętów ziemi, zaś należna wysokość odszkodowania do zapłacenia wynosiła 104 ruble 4 18/30 kopiejek,

– 28.04/10.05.1866 – z mocy tabel likwidacyjnych zatwierdzonych przez Centralną Komisję Spraw Włościańskich wszystkim włościanom wsi Kwaśniów, Cieślin i Hucisko przysługiwały serwituty. Mieli oni prawo: „1). Paść swe bydło wszystko w lasach dóbr Kwaśniowa na przestrzeni 510 morgów, 2). Co tydzień zbierać w tych lasach na opał susz i gałęzie i kopać na tymże pnie przy czym użycie siekiery dozwala się tylko przy kopaniu pni. Zbieranie zaś suszu może się dopełniać przy pomocy kulki. Takiego opału każda cała osada ma prawo wywieźć nie więcej jak osiemnaście parokonnych fur rocznie, 3). Zbierać w tychże lasach igły i liście na ściółkę jak w jesieni tak i na wiosnę w stosunku nie przekraczającym (5) pięciu fur na osadę rocznie, 4). Brać z tychże lasów na osadę po jednym budowlanym drzewie grubym do 30 cali w obwodzie wziętym na wysokości 2,5 łokci od pnia.”,

– 11/23-14/26.05.1866 – rejent Okręgu Olkuskiego Władysław Przesmycki przy współudziale sukcessorów i świadków sporządził we dworze dóbr Kwaśniowa notarialny spis inwentarza pozostałości po zmarłej Emilii Knaut. Wartość masy spadkowej oszacowana została na 4.448 r.s. 63 1/3 kop. Kwota ta miała być rozdysponowana zgodnie z pozostawionym przez zmarłą testamentem po sprzedaniu dóbr Kwaśniowa,

– 14/26.05.1866 – Emmanuel Knaut w akcie notarialnym spisanym przed rejentem Okręgu Olkuskiego Władysławem Przesmyckim kwituje odbiór sumy 1.125 r.s. 66 kop. należnej mu na mocy spadku po zmarłym ojcu Traugott’cie Knaut i zezwala na wykreślenie spłaconej schedy z wykazu hipotecznego. Jednocześnie zastrzega sobie prawo do należnej schedy z wynagrodzenia likwidacyjnego oraz z kwoty 2.047 r.s. 30 kop., która była zapisana na dożywocie zmarłej matki Antoniny Knaut. Do objawienia tego aktu w księdze wieczystej dóbr Kwaśniowa upoważnia Aleksandra Kalinkę Patrona przy Trybunale Cywilnym Guberni Radowskiej w Kielcach,

– 04/16.07.1866 – w związku ze śmiercią współwłaścicielki dóbr Kwaśniów, Emilii Zofii Henrietty trzech imion Knaut w dniu 07/19.02.1866r., Rejent Kancelarii Ziemiańskiej Guberni Radomskiej w Kielcach Stanisław Makowski wydał zawiadomienie, w którym określił ostateczny termin na uregulowanie spadku po zmarłej na dzień 25.01/06.02.1867 r., 

– 15/27.07.1866 – Maria Elżbieta Teofila z Knautów Marxowa oraz Amanda Antonina Wilchelmina Knaut zawarły przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim akt plenipotencji, w którym upoważniły kolejno swego męża i szwagra Bennona Marx właściciela dóbr Kąpiołki do sprzedaży dóbr Kwaśniów z przyległościami Cieślin i Hucisko oraz do dopełnienia wszelkich czynności związanych z przyszłą transakcją,

– 21.07/06.08.1866 – Luiza Augusta Amelia z Knautów Sturmowa zawarła przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim akt plenipotencji, w którym upoważniła swego męża Alberta Sturm właściciela dóbr Złożeniec do sprzedaży dóbr Kwaśniów z przyległościami Cieślin i Hucisko oraz do dopełnienia wszelkich czynności związanych z tą transakcją,

– 05/17.08.1866 – na mocy Najwyższych Ukazów z roku 1864 o urządzeniu włościan z dóbr Kwaśniów, wydzielono na zupełną własność włościan areał równy 738 mórg i 150 prętów za wynagro­dzeniem dziedzica w kwocie 11.926 rubli srebrnych i 66 kopiejek w listach likwidacyjnych i gotowiźnie końcowej. Na wieść o tej decyzji Dyrekcja Główna Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Warszawie upoważniła Dyrekcję Szczegółową Guberni Radomskiej w Kielcach, aby z wyżej wzmiankowanego wynagrodzenia likwidacyjnego zaspokojone zostały wszystkie zaległości Towarzystwu z tych dóbr, wynoszące w sumie 17.235 rubli srebrnych. (Pismo Dyrekcji Głównej Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Warszawie z dnia 23 sierpnia/04 września 1866 r. >> czytaj więcej),

– 05/17.08.1866 – Komisja Likwidacyjna w Królestwie Polskim podała do powszechnej wiadomości, że na mocy rozporządzenia Komisji z dnia 05/17.08.1866 r. “Emilii i Amandzie Knaut, Luizie Szturm i Maryi Marks, właścicielkom dóbr Kwaśniów położonych w Guberni Radomskiej, Powiecie Olkuskim, gminie Ryczówek” przysługuje wynagrodzenie likwidacyjne w wysokości rs.11 926 k.66,

– 06/18.08.1866 – przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim Ida z Knautów Horsella, Ernest Knaut oraz Eugeniusz Knaut w kancelarii w Modrzejowie złożyli deklarację, mocą której uznali siostry swoje Ludwikę Sturm, Marię Marx oraz Amandę Knaut za jedyne współwłaścicielki dóbr Kwaśniowa,

– 06/18.08.1866 – Ida z Knautów Horsella oraz Eugeniusz Knaut zawarli w kancelarii w Modrzejowie przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim akt plenipotencji, w którym upoważniły swego brata Ernesta Knaut do odebrania należnej im części wynagrodzenia likwidacyjnego za uwłaszczenie włościan oraz zniesienie Ukazem z dnia 19 lutego / 2 marca 1864 roku powinności włościańskich,

– 06/18.08.1866 – Eugeniusz Knaut w kancelarii w Modrzejowie przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim zeznał akt pokwitowania sumy 2.147 r.s. 30 kop. wraz z należnymi odsetkami, która należała mu się w spadku po ojcu Traugottcie Knaut, jako współwłaścicielowi dóbr Kwaśniowa oraz zezwolił na wykreślenie spłaconej schedy z wykazu hipotecznego,

– 03 /15.09.1866 – Emanuel Knaut przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim we dworze dóbr Kwaśniowa złożył deklarację, mocą której uznał siostry swoje Ludwikę Sturm, Marię Marx oraz Amandę Knaut za jedyne współwłaścicielki dóbr Kwaśniowa,

– 03 /15.09.1866 – Emanuel Knaut przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim we dworze dóbr Kwaśniowa zeznał akt pokwitowania sumy 215 r.s. należnej mu z dożywocia jego matki Antoniny z Grochalskich Knautowej. Czując się całkowicie zaspokojony w schedzie, która mu w spadku po zmarłych rodzicach przysługiwała, zezwala na wykreślenie spłaconej schedy z wykazu hipotecznego oraz dokonanie odpowiednich wpisów w księdze wieczystej,

– 03 /15.09.1866 – współwłaścicielki dóbr Kwaśniowa, Maria Elżbieta Teofila trzech imion z Knautów Marxowa oraz Amanda Antonina Wilhelmina trzech imion Knaut upoważniły przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim odpowiednio swego męża oraz szwagra, Benona Marx do odebrania należnej im oraz jako sukcesorkom zmarłej ich siostry Emilii Knaut, części wynagrodzenia likwidacyjnego za uwłaszczenie włościan oraz zniesienie Ukazem z dnia 19 lutego / 2 marca 1864 roku powinności włościańskich. Udzieliły mu zupełną władzę zastąpienia ich przy wszystkich czynnościach związanych z wypłatą wynagrodzenia likwidacyjnego. (Akt plenipotencji z dnia 03/15 września 1866 r. >> czytaj więcej),

– 03 /15.09.1866 – współwłaścicielki dóbr Kwaśniowa Luiza Augusta Amelia z Knautów Sturmowa, Maria Elżbieta Teofila z Knautów Marxowa oraz Amanda Antonina Wilhelmina Knaut, działające poprzez upoważnionych aktami plenipotencji Alberta Sturma i Benno Marxa zawarły we dworze w Kwaśniowie przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim akt sprzedaży dóbr Kwaśniowa, Cieślina i Huciska z przyległościami Stoki, Jaskółka i Glinianki wraz z ich przynależnościami. Nabywcą został Lindor von Görtz, obywatel Królestwa Pruskiego, porucznik Kawalerii Wojsk Królewsko-Pruskich, właściciel dóbr ziemskich Nieder-Oberau (Obora Dolna) w Cyrkule Lüben (Lubin) na Dolnym Śląsku i tam też zamieszkały. Wartość dóbr oszacowana została na sumę 40.000 r.s., zaś umowa miała obowiązywać od dnia 01.08.1866 roku,

– 05/17.10.1866 – decyzją Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego za­bezpieczono z wynagrodzenia likwidacyjnego ratę 5.300 rubli srebrem (kredyt) i 597 rubli srebrem 1 kopiejka (podatek). Na dobrach Kwaśniów ciążył wówczas kredyt w wysokości 17.235 r.s. oraz zaległe podatki w wysokości 597 r.s. 1 kopiejka. (Pismo Dyrekcji Szczegółowej Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego Guberni Radomskiej w Kielcach z dnia 5/17 października 1866 r. >> czytaj więcej),

– 05/17.01.1867 – na mocy ustawy z 19/31.12.1866 r. o zarządzie gubernialnym i powiatowym w guberniach Królestwa Polskiego, Komitet Urządzający na podstawie przedstawienia dokonanego przez Komisję Rządową Spraw Wewnętrznych i Duchownych dokonał nowego podziału na powiaty i gminy w Królestwie Polskim. Cieślin wraz z Kwaśniowem i Huciskiem wszedł w skład gminy wiejskiej Ryczówek (ponadto jeszcze min. Rodaki, Klucze, Chechło). Była to realizacja ukazu o nowym urządzeniu gmin wiejskich, wydanego w dniu 19.02/02.03.1864 r., równocześnie z ukazem o uwłaszczeniu chłopów,

– 22.06/04.07.1867 – Eugeniusz Knaut, będący właścicielem folwarku w Podlesicach, w kancelarii w Olkuszu przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim zeznał akt obligacji od Jana Turskiego z Chechła listami likwidacyjnymi kwoty 2.480 r.s. oraz w gotówce kwoty 319 r.s., przy czym całą kwotę zadeklarował się zwrócić za rok do dnia 19.06/01.07.1868 roku bez procentów. Obecna przy spisywaniu akty notarialnego Amanda Knaut, zamieszkała wówczas w Kąpiołkach, dokonała poręczenia spłaty zadłużenia, zaś poręczenie swoje zabezpieczyła na majątku przypadającej jej z szacunku dóbr Kwaśniowa,

– 04/16.12.1867 – Luiza Augusta Amelia z Knautów Sturmowa i Maria Elżbieta Teofila z Knautów Marxowa, działające w asystencji i za upoważnieniem swoich mężów oraz Amanda Antonina Wilhelmina Knaut zawarły we dworze w Kwaśniowie przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim akt notarialny z Lindorem von Görtzem, mocą którego rozwiązany został zawarty pomiędzy nimi w dniu 03/15.09.1866 roku kontrakt sprzedaży dóbr Kwaśniowa, Cieślina oraz Huciska wraz z przyległościami. Powodem rozwiązania aktu sprzedaży było niedopełnienie warunków tego kontraktu przez Lindora von Görtza oraz niemożność realizacji przyjętych przez niego zobowiązań. Zawarty w 1866 roku kontrakt strony uznały za niebyły i nic nie znaczący. Kontrakt ten nie był wciągnięty do księgi wieczystej i do wykazu hipotecznego,

– 1867-1915 – Cieślin ponownie w powiecie (ujezdzie) olkuskim, w guberni kieleckiej ze stolicą w Kielcach, po wyłączeniu południowych powiatów z guberni radomskiej na mocy ustawy z 19/31.12.1866 roku, o zarządzie gubernialnym i powiatowym w guberniach Królestwa Polskiego,

– 13/25.02.1868 – Luiza Augusta Amelia z Knautów Sturmowa i Maria Elżbieta Teofila z Knautów Marxowa, działające w asystencji i za upoważnieniem swoich mężów oraz Amanda Antonina Wilhelmina Knaut, będące właścicielkami dóbr Kwaśniowa, zawarły w Olkuszu przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim akt notarialny, w którym upoważniły Bennona Marx do zarządzania gorzelnią znajdującą się w tych dobrach wraz ze wszelkimi prawami i obowiązkami związanymi z prowadzeniem tego interesu,

– 04/16.09.1868 – w związku z zaleganiem w opłatach należnych Towarzystwu Kredytowemu Ziemskiemu w Kielcach (w sumie zaległe raty na dzień zarządzenia wynosiły rs. 1 900) ogłoszona została przez Dyrekcję Szczegółową Towarzystwa na dzień 16/28.05.1869 r. od godz. 10:00 w kancelarii hipotecznej w Kielcach licytacja publiczna na sprzedaż Kwaśniowa, Cieślina i Huciska, z przyległościami i przynależnościami po uposażeniu włościan pozostałymi,

– 09/21.02.1869 – aktem notarialnym spisanym w Olkuszu przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim Emanuel Knaut pokwitował wypłacenie mu przez siostry Ludwikę Sturm, Marię Marx oraz Amandę Knaut kwoty 200 r.s. należnej mu zgodnie z zapisem testamentowym Emilii Knaut oraz zezwolił na wykreślenie powyższej sumy z wykazu hipotecznego dóbr Kwaśniowa,

– 15/27.02.1869 – rodzeństwo Knautów zawarło przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim we dworze Dóbr Kwaśniowa następujące akty notarialne:
a) Eugeniusz Knaut pokwitował 3 swoim siostrom Luizie Sturm, Marii Marx oraz Amandzie Knaut wypłacenie kwoty 215 r.s. z tytułu spadku po swojej matce Antoninie z Grochalskich Knaut oraz kwoty 500 r.s. legowanej mu testamentem przez Emilię Knaut oraz zezwolił na wykreślenie tych kwot z Wykazu hipotecznego Dóbr Kwaśniowa i uczynienie odpowiednich wpisów w Księdze Wieczystej,
b) Ernest Knaut działający w imieniu własnym oraz w imieniu siostry Idy z Knautów Horselli (zgodnie z aktem plenipotencji z dnia 19/31.07.1865 roku), pozostawił przy Dobrach Kwaśniowa kwoty po 3.000 r.s. (rezygnując jednocześnie z procentów) przynależne im z szacunku tych dóbr na licytacji publicznej odbytej w dniu 06/18.07.1865 roku. Sumy te zabezpieczone zostały hipotecznie poprzez odpowiednie wpisy w Wykazie hipotecznym oraz w Księdze Wieczystej,
c) Ernest i Eugeniusz Knautowie oświadczyli, że z kwoty wynagrodzenia likwidacyjnego za uwłaszczenie włościan zdeponowanego w Banku Polskim na zabezpieczenie wierzytelności Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego wynoszącej 5.310 r.s. nic im się nie należy, gdyż przypadające im schedy odebrali już wcześniej. Jednocześnie zezwolili na objawienie tego aktu w Księdze Wieczystej oraz w Wykazie hipotecznym,
d) Ernest Knaut pokwitował odbiór od nabywającej całość Dóbr Kwaśniowa Marii z Knautów Marx kwoty 2.800 r.s. Kwota ta zgodnie z zapisami testamentu Emilii Knaut należała się dzieciom jej sióstr i braci, tj.: Ernestowi Knaut s. Ernesta 500 r.s., Walesce Plesner c. Idy z pierwszego małżeństwa 500 r.s., Oldze Horsella c. Idy z drugiego małżeństwa 500 r.s., Marii Marx c. Marii 400 r.s., Arturowi Sturm s. Luizy 400 r.s. oraz niewymienionym powyżej dzieciom (dzieciom Ernesta – Hugonowi, Arturowi, Bertholdowi, Luizie i Marcie Knaut oraz dzieciom Idy – Karolowi, Hermanowi i Zofii Horsella) po 62 r.s. 50 kop. Ernest Knaut zgodnie z wolą Emilii Knaut zobowiązany był do zarządzania tymi pieniędzmi do osiągnięcia pełnoletności przez spadkobierców oraz wyraził zgodę na objawienie tego aktu w Księdze Wieczystej oraz w Wykazie hipotecznym,
e) Maria z Knautów Marxowa, jako jedyna właścicielka dóbr ziemskich Kwaśniowa, Cieślina i Huciska, wypożyczyła od Ernesta Knaut kwotę 3.535 r.s. z funduszu nieletnich dzieci sióstr i braci i zdeklarowała się wypłacać Ernestowi Knaut odsetki 5% rocznie od tej kwoty. Wypożyczoną kwotę zabezpieczyła na całym swoim majątku, zezwalając jednocześnie na dokonanie odpowiednich wpisów w Wykazie hipotecznym i w Księdze Wieczystej,

– 15/27.02.1869 – Luiza z Knautów Szturm oraz Amanda Knaut całe swoje współwłasności dóbr ziemskich Kwaśniowa, Cieślina i Huciska wraz z sumą wynagrodzenia likwidacyjnego za uwłaszczenie w tych dobrach włościan na zakup wierzytelności Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w depozycie Banku Polskiego złożoną – sprzedały mocą kontraktu urzędowego zawartego przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim we dworze Dóbr Kwaśniowa – na zupełną własność siostrze swej, łącznie z nimi współwłaścicielce, Marii z Knautów Marxowej za szacunkową sumę 26.666 r.s. i 66 2/3 kopiejek. Przyjęła ona na siebie długi i zobowiązania, w tym dług Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego wynoszący 17.235 r.s. i kwotę depozytu bankowego równą 5.310 r.s., a ponadto zobowiązanie spadkowe na rzecz małoletniego Władysława Kazimierza. Na skutek tego Maria Marx została jedyną właścicielką całych dóbr Kwaśniowa, szacowanych na kwotę 40.000 r.s. Na skutek protokołu regulacji spadku odpowiedni wpis naniesiono w księdze wieczystej w dniu 22.03/03.04.1869 r.,

– 16/28.02.1869 – przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim we dworze Dóbr Kwaśniowa Amanda Knaut, Benno Marx oraz Albert Sturm wykonali przysięgę będącą uzupełnieniem do spisu inwentarza przeprowadzonego w dniu 07/19.02.1866 roku po śmierci Emilii Knaut,

– 09/22.03.1869 – w Olkuszu przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim Benno Marx i Żyd Jakób Rosenblum, handlarz z Olkusza, zawarli akt kupna-sprzedaży 1000 wiader okowity o 79 stopniach próby Tralesa za cenę 2 r.s. 40 kop. za wiadro,

– 25.03/06.04.1869 – w Olkuszu przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim Marya Teofila Elżbieta z Knautów Marxowa zawarła akt plenipotencji, w którym upoważnia swojego męża Bennona Marxa do odebrania funduszu złożonego do depozytu w Banku Polskim wraz z należnością za ubiegłe i bieżące kupony oraz uregulowania należności wobec TKZ i innych należności hipotecznych. Była to kwota 5.310 r.s. pobrana z wynagrodzenia likwidacyjnego przyznanego za uwłaszczenie włościan w dobrach Kwaśniowa i wypłaconego w wysokości 11.926 r.s. 66 kop. w dniu 08/20.10.1866 r. Ponadto w związku z faktem, że Ernest Knaut i Ida z Knautów Horsella mający kwoty po 3.000 r.s. na dobrach Kwaśniowa hipotecznie zabezpieczone, postanowili je scedować Adolfowi von Kryger, obywatelowi Królestwa Pruskiego zamieszkałemu w Dreźnie – upoważnia Bennona Marx do zaakceptowania takiej cesji i pozostawienia tej wierzytelności na hipotece dóbr Kwaśniowa,

– 02/14.04.1869 – w Modrzejowie przed notariuszem olkuskim Władysławem Przesmyckim Ernest Knaut i Ida z Knautów Horsella mający zapisane na hipotece dóbr Kwaśniowa kwoty po 3.000 r.s. skwitowali odbiór powyższych kwot od obywatela Królestwa Pruskiego Adolfa von Krygera zamieszkałego w Dreźnie jednocześnie dokonali cesji wierzytelności zabezpieczonej na dobrach Kwaśniowa na rzecz wspomnianego Adolfa von Krygera. Benno Marx działający na mocy aktu plenipotencji z dnia 25.03/06.04.1869 r. na rzecz swojej żony Maryi z Knautów Marxowej wyraził zgodę na cesję przedmiotowej kwoty 6.000 r.s. zabezpieczonej hipotecznie na dobrach Kwaśniowa na rzecz Adolfa von Krygera,

– 07/19.06.1869 – plan gospodarczy lasów dóbr Kwaśniowa zatwierdzony dnia 07/19.06.1869 roku na la­ta osiemdziesiąte wyglądał następująco:

I. Pod Kolbarkiem             m.   85 pr.  57
I. Biała Glina                      m. 148 pr.  74
II. Ku Ryczowu                  m. 233 pr. 133
III. Sutorowskie                m. 204 pr.  56
III. Pod Suchą Górą          m.   20 pr. 295
III. Przy Folwarku             m.     8 pr.   40
IV. Balachówka                 m. 190 pr. 190
IV. U Glinianek                  m.   42 pr. 279
                    Ogółem          m. 933 pr. 224

– 30.07/11.08.1869 – nowymi właścicielami dóbr ziemskich Kwaśniowa, Cieślina i Huciska zostali Mateusz s. Walentego i Teresa z Ziółkowskich Zawadzcy (Rodzina Zawadzkich >> czytaj więcej), którzy nabyli je od Marii Marxowej z Knautów w zamian za nieruchomość miejską w Częstochowie przy ulicy Panny Marii Nr 6. Nieruchomość w Częstochowie składała się z domu 2-piętrowego, murowanego, krytego blachą żelazną, z oficynami i zabudowaniami gospodarczymi, na placu wieczyście dzierżawionym o przestrzeni 12.150 łokci kwadratowych. Wartość szacunkowa dóbr oszacowana była na 52.000 r.s., natomiast wartość kamienicy oszacowana została na 25.000 r.s. Zawarty w Kwaśniowie przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim akt notarialny uwzględniał również rozliczenie zadłużenia ciążącego na tych dobrach oraz na nieruchomości, przez co Zawadzcy dopłacali do transakcji tylko 10.531 r.s. 662/3 kop. z funduszu żony Teresy Zawadzkiej. Odpowiedni wpis w księdze wieczystej zrobiony został w dniu 01/13.09.1869 roku. (Akt nabycia dóbr Kwaśniowa przez Mateusza i Teresę Zawadzkich z dnia 30 lipca / 11 sierpnia 1869 r. >> czytaj więcej),

– 30.07/11.08.1869 – w kolejnym akcie notarialnym zawartym w tym dniu we dworze dóbr Kwaśniów przed rejentem olkuskim Władysławem Przesmyckim Amanda Antonina Wilchelmina Knaut będąca wierzycielką kwoty 6.500 r.s. zaintabulowanej w wykazie hipotecznym dóbr Kwaśniowa, po sprzedaży tych dóbr Mateuszowi i Teresie Zawadzkim dla uproszczenia stosunków z nowymi nabywcami wyraża zgodę na całkowite wykreślenie przedmiotowej kwoty z hipoteki dóbr Kwaśniowa. Jednocześnie Marya z Knautów Marxowa zabezpiecza hipotecznie przedmiotową kwotę należną Amandzie Knaut na nabytej od Mateusza i Teresy Zawadzkich nieruchomości w Częstochowie na identycznych warunkach. Ponadto przeznacza ona przypadającą jej do odebrania z depozytu Banku Polskiego część wynagrodzenia likwidacyjnego za uwłaszczenie włościan w dobrach Kwaśniowa w wysokości 5.309 r.s. wraz z kuponami i narosłymi odsetkami Amandzie Knaut na poczet wzmiankowanej powyżej kwoty. W przypadku odebrania wspomnianej kwoty z wynagrodzenia likwidacyjnego przez Adolfa Von Krygera, Marya z Knautów Marxowa zezwala Amandzie Knaut podstawić się w stopień hipoteki Adolfowi von Kryger na dobrach Kwaśniowa służących.

– 01/13.01.1870 – na mocy Najwyższego ukazu o przemianowaniu osiadłości niemających charakteru miejskiego w Królestwie Polskim z dnia 01/13.06.1869 r. (ogłoszonego w dniu 01/13.07.1869 r.), zgodnie z Postanowieniem z dnia 07/19.11.1869 r., Ogrodzieniec pozbawiony został praw miejskich stając się gminą wiejską (połączony z częścią gmin Kromołów i Złożeniec). Do gminy tej w najbliższych latach dołączyły min. Cieślin, Kwaśniów i Hucisko,

– 06/18.03.1871 – na zebraniu gromady Cieślin zwołanym przez sołtysa wsi Szczepana Grzegorczyka, mieszkańcy przyjęli uchwałę, w której domagali się sprowadzenia geometry rządowego do pomiaru gruntów wsi Cieślin oraz uregulowania tychże gruntów w taki sposób, aby były one w jak najmniejszej ilości kawałków i nie były porozrzucane po kilku miejscowościach. Mieszkańcy Cieślina byli gotowi zapłacić 22 ½ kop. za pomiar każdej morgi ziemi. Pod uchwałą podpisali się: Szczepan Grzegorczyk sołtys, Mikołaj Mędrek, Tomasz Mędrek, Franciszek Polak, Bonawentura Mysor, Franciszek Pułkoszek, Ignacy Dąbrowski, Joanna Dąbrowska wdowa, Bonawentura Dybek, Józef Polan, Kazimierz Bromblik, Mikołaj Kowalski, Jan Mudyna, Paul Wencel, Domin Hadyk, Ignacy Polak opiekun Dąbrowskich, Marcin Jurczyk oraz Wójt Gminy Ryczówek Kaszuba (wszyscy 3 krzyżykami – niepiśmienni),

– 05/17.11.1871 – przed rejentem Kancelarii Ziemiańskiej przy Trybunale Cywilnym w Kielcach Grzegorzem Juszyńskim (Juszczyńskim) Jan Leśniak młynarz, posiadacz wieczysty osady młyńskiej Tułaczowizna (Stoki) oraz jego syn Łukasz Leśniak zawarli akt kupna – sprzedaży, w którym Jan Leśniak na podstawie kontraktu spisanego 27.06.1870 r. w biurze wójta Gminy Ryczówek odstąpił prawo wieczystego posiadania osady młyńskiej synowi Szymonowi za umówioną sumę 130 r.s. Jednocześnie pozostawił powyższą kwotę przy kupującym za zapewnienie mieszkania, utrzymania i sprawienia pogrzebu po śmierci,

– 22.12.1871/03.01.1872 – w wieku 48 lat zmarła w Kwaśniowie współwłaścicielka Dóbr Kwaśniowa Teresa Zawadzka,

– 06/18.11.1872 – w kancelarii rejenta pilickiego Henryka Cimkiewicza w osadzie Pilicy dzierżawca wieczysty młyna Tułaczowizna (na Stokach) Szymon Leśniak zamieszkały w tymże młynie, w gminie Ryczówek, po wezwaniu przez Stanisława Janikowskiego Woźnego przy Sądzie Pokoju w Olkuszu z dnia 02/14.11.1872 r. właściciela dóbr Kwaśniowa Mateusza Zawadzkiego, chciał przekazać mu za pokwitowaniem kwotę 40 r.s. 80 kop., czyli 34 r.s. 80 kop. tytułem czynszu dzierżawnego za posiadanie młyna Tułaczowizna oraz po 6 r.s. na podymne za rok 1872. Przybyły do kancelarii rejenta Mateusz Zawadzki oznajmił, że gotów jest ofiarowaną kwotę 40 r.s. 80 kop. przyjąć, lecz w pokwitowaniu zastrzeże sobie możliwość poszukiwania większego czynszu, tj. 36 r.s. samego czynszu. Na takie oświadczenie Szymon Leśniak odmówił zapłaty, co spowodowało wyjście Mateusza Zawadzkiego z kancelarii. W związku z nieobecnością Zawadzkiego, Szymon Leśniak przekazał kwotę 40 r.s. 80 kop. na ręce rejenta celem odesłania jej do depozytu Banku Polskiego. Rejent odebrawszy powyższą kwotę wystosował do Mateusza Zawadzkiego wezwanie do stawienie się w jego kancelarii w terminie 8 dni celem je odebrania, gdyż w przeciwnym razie odesłana zostanie do depozytu Banku Polskiego,

– 25.08/06.09.1873 – rejent Kancelarji Ziemiańskiej w Kielcach wyznaczył na dzień 05/17.03.1874 r. termin prekluzyjny do regulacji spadku należnego po Kazimierzu Knaut, jako wierzycielowi sum 3268 r.s. 33½ kop. oraz 200 r.s. na Dobrach Kwaśniów, a także sum 750 r.s. i 150 r.s. na Dobrach Budzyń. Odpowiedni wpis dotyczący tych sum należnych Jadwidze Łuniewskiej (poprzednio Knaut, matce Władysława Kazimierza Knaut) w księdze wieczystej Dóbr Kwaśniów został wykreślony dopiero w dniu 24.03/07.04.1876 r.,

– 1873 – Jadwiga z Wojciechowskich, matka nieletniego Władysława Kazimierza Knaut upomniała się o spadek dla swego syna, a wnuka zmarłego Traugotta Knaut. Wartość masy spadkowej przynależna nieletniemu wynosiła w sumie 3.468 rubli srebrnych oraz 33 kopiejki i była pozostawiona na dobrach Kwaśniowa,

– 1873 – na wskutek pomiaru gruntów uskutecznionego w 1873 roku przez prywatnego geometrę Mrozowskiego okazało się, że rzeczywista rozległość całego włościańskiego uposażenia wsi Cieślin wynosiła 105 mórg 126 prętów, w tej liczbie gruntów użytkowych było 101 mórg 177 prętów oraz gruntów nieużytkowych 3 morgi 249 prętów. Wielkości te przewyższały ilość gruntów dawniejszą o 7 mórg 205 prętów,

– 12/24.11.1874 – właściciel Dóbr Kwaśniowa Mateusz Zawadzki zwraca się z pismem do Komisarza do Spraw Włościańskich Powiatu Olkuskiego o sprawdzenie pomiaru gruntów włościańskich wsi Cieślin. Pomiar dokonany rok wcześniej przez geometrę Mrozowskiego oraz usypanie kopców granicznych według jego mniemania wykonane zostały ze stratą dla niego. W kolejnym piśmie z dnia 11/23.02.1875 r. Mateusz Zawadzki wyjaśnia Komisarzowi nieścisłości, które wynikły z ugody o zamianę gruntów położonych w Cieślinie, a należących do Jana Kowalskiego ze wsi Kwaśniów (w Tabeli Likwidacyjnej zapisane na Jana Wencel) o powierzchni 1 morgi 95 prętów łącznie z placem. Grunty te dołączone zostały do gruntów dworskich, zaś we wsi Kwaśniowie geometra z części dworskiej odmierzył Janowi Kowalskiemu 1 morgę 245 prętów,

– 19.11/01.12.1874 – w Olkuszu przed rejentem olkuskim Piotrem Motylińskim, Mateusz Zawadzki właściciel dóbr ziemskich Kwaśniowa zawarł z Wilhelmem Sternberg, pełnomocnikiem firmy W. Stermberg z Królewskiej Huty kontrakt kupna i sprzedaży drzewa z lasów do niego należących. Do wycięcia, wyrobienia i wywiezienia przeznaczone zostało wszelkie drzewo na przestrzeni 100 morgów miary nowopolskiej warszawskiej w miejscu zwanym “pod Kolbarkiem”. W przypadku wystąpienia pustych miejsc i zagajników brakujące drzewo kupujący mógł pobrać z miejsca zwanego “w Suszni” (obszar dzisiejszego Kwaśniowa). Ustalona cena szacunkowa transakcji 6.250 r.s. Kupujący wpłacił 3.000 r.s., zaś resztę zobowiązał się zapłacić w dniu 15.01.1875 r. Termin wycięcia ustalony został na 4 lata od daty podpisania aktu. Kupujący miał prawo zakładać fabryki w lesie do przeróbki drzewa oraz wznosić budynki ze swojego materiału. Na czas robót w Cieślinie, blisko lasu, Zawadzki oddał w użytkowanie mieszkanie o 1 pokoju dla pisarza,

– 02/14.01.1875 – w Olkuszu przed rejentem olkuskim Piotrem Motylińskim, Mateusz Zawadzki Sędzia Pokoju, właściciel dóbr ziemskich Kwaśniowa, zeznał akt pokwitowania wpłaty resztkującej kwoty 3.250 r.s. za sprzedaż drzewa z lasów od Wilhelma Sternberg, dokonanej w dniu dzisiejszym przez upoważnionego Joachima Fromez z Królewskiej Huty,

– 15/27.01.1875 – w Będzinie przed notariuszem będzińskim Władysławem Przesmyckim, Adolf von Kryger, właściciel różnych majątków ziemskich, zeznał akt pokwitowania sumy 6.000 r.s. wraz z procentami, która zapisana była na dobrach Kwaśniowa na mocy aktów notarialnych uczynionych przez Ernesta Knauta i Idę z Knautów Horsselę w kwietniu 1869 roku. Kwota ta została spłacona mu przez Mateusza Zawadzkiego i sukcessorów zmarłej jego żony Teresy, przez co zezwolił na wykreślenie tej sumy z Wykazu hipotetycznych dóbr Kwaśniowa i Kąpiołek oraz z ksiąg wieczystych,

– 09/21.06.1875 – zgodnie z protokołem z postępowania spadkowego po zmarłej Teresie Zawadzkiej, współwłaścicielce Dóbr Kwaśniów, połowę tych dóbr otrzymała na własność jej córka, Teresa Zofia Ludwika 3-ch imion z Zawadzkich Gustawa Karola 2-ch imion Marin małżonka (inżynier kolejowy, austriacki poddany). Dokonany w tym dniu wpis w księgach wieczystych, jako właścicieli Dóbr Kwaśniów podaje Mateusza Zawadzkiego oraz jego córkę Teresę Zofię Ludwikę Marin, 

– 16/28.10.1875 – w Będzinie przed notariuszem będzińskim Władysławem Przesmyckim, Teresa Zofia Ludwika z Zawadzkich Marin mająca stałe zamieszkanie we Lwowie, współwłaścicielka dóbr Kwaśniowa, z powodu zamierzonego opuszczenia kraju na czas dłuższy, zaznała akt plenipotencji, mocą którego upoważniła swojego ojca Mateusza Zawadzkiego, Sędziego Pokoju przy Sądzie Olkuskim, do zarządzania, administrowania i rozporządzania dobrami Kwaśniowa w granicach, w jakich to sam uzna za korzystne,

– 26.03/07.04.1876 – Mateusz Zawadzki aktem z tego dnia zobowiązał się ubezpieczać od ognia, stale i ciągle przez cały czas, aż do spłacania pożyczki Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego obciążającej dobra Kwaśniowa, wszystkie istniejące i mające powstać budowle na sumę wynoszącą przynajmniej 4.871 r.s.,

– 30.09.1877 – włościanie wsi Hucisko Kwaśniowskie zawarli w Cieślinie dobrowolną umowę z właścicielem dóbr Kwaśniowa Mateuszem Zawadzkim o zamianę służebności leśnych i pastwiskowych. W umowie spisanej przez Wójta Gminy Ogrodzieniec posiadacze wszystkich osad w zamian za należne im serwituty zgodzili się przyjąć od właściciela dóbr dla siebie i swoich następców 26 mórg lasu oraz 32 ½ morgi gruntu ornego. Las ten oraz grunt włościanie nabyli na zupełną i wieczystą własność,

– 1877 – Cieślin należy do gminy Ogrodzieniec oraz podlega sądowi pokoju w Olkuszu, który został utworzony po reformie sądownictwa w 1876 roku. Najbliższa placówka pocztowa znajduje się również w Olkuszu,

– 28.03/09.04.1879 – nowymi (i zarazem ostatnimi) właścicielami Dóbr Kwaśniowa zostali pruski poddany Adolf s. Karola Stefani zamieszkały w Zawierciu oraz Jan s. Jana Polan z Kwaśniowa, którzy na podstawie kontraktu kupna-sprzedaży zamieszczonego następnie w księdze hipotecznej, nabyli je od Mateusza s.Walentego Zawadzkiego i jego córki Teresy Zofii Ludwiki Marin, żony Gustawa Marin za sumę r.s. 34.000 i tzw. „porękowne” r.s. 135. Zakup ten dokonany był z wyłączeniem dwóch młynów nazwanych „Stoki” i ziem należących do tych młynów, pierwsza o powierzchni m. 14 pr. 60 i druga m. 16 pr. 165, a także z wyłączeniem m. 29 pr. 165 lasu z ziemią położoną w pobliżu tych młynów,

– 22.11/04.12.1879 – w wieku 43 lat zmarła w Ojcowie Amanda Antonina Wilhelmina Knaut – współwłaścicielka Dóbr Kwaśniowa we wcześniejszych latach,

– 01/13.04.1880 – na podstawie aktu notarialnego zawartego w Kwaśniowie przez notariusza olkuskiego, doszło do zakupu ziemi i parcelacji majątku Dóbr Kwaśniowa. Właściciele tych dóbr, Adolf Stefani oraz Jan Polan, sprzedali 35 osadnikom (kolonistom) w sumie 656 mórg 180 prętów ziemi za kwotę 18.148 rubli 68 kopiejek (Parcelacja Dóbr Kwaśniów – sprzedaż ziemi osadnikom 01/13 kwietnia 1880 r. >> czytaj więcej),

– 03.1882 – w Dyrekcji Szczegółowej Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Kielcach doszło do parcelacji pozostałej po uwłaszczeniu chłopów części Dóbr Kwaśniowa. W sumie rozdrobnione zostało i nabyte przez włościan 1 746 mórg ziemi,

– 1884 – w Cieślinie były 24 osady mieszkalne,

– 28.01/09.02.1886 – w Porębie Mrzygłodzkiej przed notariuszem sosnowieckim Władysławem Różyckim, Franciszek Starzykowski s. Artura zarządca Zakładów Żelaznych w Porębie Mrzygłodzkiej w powiecie będzińskim Guberni Piotrkowskiej, zamieszkały w tejże wsi Poręba Mrzygłodzka, oświadczył, że jeszcze przed zeznaniem tego aktu dług w wysokości 7.000 r.s. wraz z procentami od pożyczkobiorców otrzymał i wyraził zgodę na wykreślenie z hipoteki Dóbr Kwaśniowa wpisu zastawnego na jednostronny wniosek Jana Polaka. Była to pożyczka zaciągnięta przez właścicieli majątku Kwaśniów, Adolfa Stefani s. Karola i Jana Polana s. Jana na mocy aktu notarialnego zeznanego w dniu 29.03/10.04.1879 roku przed kieleckim notariuszem Ludwikiem Krzyszkowskim,

– 1890 – we wsi było 21 domów, w których zamieszkiwało 189 osób,

– 1892 – we wsi było 26 domów, w których zamieszkiwało 188 osób,

– 18/30.08.1893 – rodzina żydowska Smochowicz Wrocławski nabyła za kwotę 8.150 rubli srebrnych od poprzedniego właściciela, Andrzeja s. Fryderyka Hensoldt, mienie o powierzchni m. 7 pr. 116, razem z postawionym na nim młynem i innymi zabudowaniami,

– 1901 – wieś dalej należy do gminy Ogrodzieniec. Najbliższy sąd gminny jest w Pilicy (III okręg sadowy) podlegający sądowi pokoju w Olkuszu, zaś sąd okręgowy obejmujący rewir olkuski funkcjonuje w Kielcach. Urząd pocztowo-telegraficzny działa w Wolbromiu, zaś najbliższa stacja kolejowa to Klucze (sic! – chyba błąd) na Drodze Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej. Parafia Chechło, do której należy wieś Cieślin wchodzi w skład dekanatu olkuskiego,

– 1902 – we wsi działały dwa młyny wodne. Jeden w środku wsi był własnością Simcha Szmajer (od1902 imię Szymcha) Wrocławskiego, zaś drugi w Pustkach należał do Jana Majzera,

– 1902 – we wsi były 23 domy, w których zamieszkało 87 mężczyzn oraz 96 kobiet,

– 01.07.1912 – właścicielami młyna – po śmierci Simchy Wrocławskiego, która nastąpiła w dniu 12 czerwca 1912 roku – zostali jego spadkobiercy: 1) Wita Szwimmer (córka Simcha Wrocławskiego, żona Hersza Jodki Szwimmer), 2) Moszek Szmul syn Simcha Wrocławski, 3) Sara córka Simcha Wrocławska, 4) Majer syn Simcha Wrocławski oraz 5) Bejla córka Simcha Wrocławska. Każdy z nich miał nierozdzielny udział w jednej piątej części osady młyńskiej, składającej się z młyna i ziemi m. 7 pr. 116,

– 28.03.1913 – właścicielem gruntu oraz zabudowań po spalonym młynie został żyd Josek Lejbek Salomon,

– 1915-1918 – w okresie I wojny światowej Cieślin znalazł się w austriackiej strefie okupacyjnej (obejmowała ona byłe gubernie radomską , kielecką, prawie całą gubernię lubelską oraz część guberni piotrkowskiej). Z dniem 01.09.1915 r. na terenie tym utworzono Generalne Gubernatorstwo Lubelskie ze stolica najpierw w Kielcach, a następnie w Lublinie. Okupant zniósł podział na gubernie, natomiast adoptowany został podział na powiaty, które zostały początkowo zastąpione terminem obwód, zaś rozporządzeniem z dnia 17.04.1917 r. powrócono do nazwy powiat,

– 1916 – według źródeł austriackich Cieślin należał do gminy Ogrodzieniec w obwodzie olkuskim, natomiast najbliższy urząd pocztowy znajdował się w Pilicy,

– 01-30.09.1917 – okres I wojny światowej był okresem w czasie którego znacząco wzrosła zachorowalność na choroby zakaźne (nazywane wówczas zaraźliwymi). W powyższym okresie zanotowano w Cieślinie 1 zachorowanie na tyfus plamisty,

– 09.1917 – rozpoczęto budowę kościoła parafialnego w Cieślinie.