Historia Parafii pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa i Męczennika

Kościół parafialny w Cieślinie - brama główna.

      Cieślin wraz z innymi okolicznymi miejscowościami swą historią związał z chrześcijaństwem w odległych, średniowiecznych czasach. Od swego zarania, aż do czasu wybudowania obecnej świątyni (niespełna 100 lat temu) i utworzenia Parafii pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Cieślinie, należał on do Parafii pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Chechle. Jedynie Kolbark należał do parafii w Gołaczewach (co najmniej od 1529 roku). Kronikarz Jan Długosz w jednym ze swoich dzieł opisuje wartości majątków i przychodów z poszczególnych dóbr kościelnych, co pozwalało na nakładanie podatków przez biskupa krakowskiego. Pisząc o Chechel (Chechle) podaje, że w latach 1470 – 1480 we wsi stał drewniany kościół parafialny pod wezwaniem Narodzenia NMP, do którego należały wsie:

– Grabowa – będąca w posiadaniu Wawrzyńca, Prokopa i Grzegorza Cebrzyków oraz Marcina Longerjusza. Należeli oni do herbów Pilawa, Przeginia i Ostoja,

– Blandów (Błędów) – którego dziedzicem był Florjan herbu Trąby i ośmiu innych herbu Pilawa,

– Nyegowanycze (Niegowonice) – należące do Przedbora Starzińskiego herbu Hełm i innych,

– Quasznyow (Kwaśniów) – dziedzicem którego był Jan herbu Stary koń,

– Riczowyek (Ryczówek) – należący do Jana Kwaśniewskiego herbu Stary koń,

– Riczow (Ryczów) – należący do króla polskiego,

– Rodaky (Rodaki) – należące do Salomona i Piotra, rajców krakowskich herbu Łabędź,

– Golczowycze (Golczowice) – należące do Jego Królewskiej Mości,

– Kanky (Hutki Kanki) – również należące do Jego Królewskiej Mości,

– Czeslin (Cieślin) – należący do Marcina herbu Ostoja oraz

– Krzywoplathi (Krzywopłoty) – należące wówczas do wojewody krakowskiego.

Parafia Chechło należała w tym czasie (1470 -1480) do dekanatu Sławków – Bytom. Później Chechło należało do dekanatu nowogórskiego, a od 1819 do dekanatu olkuskiego. Z opowieści naszych dziadków i pradziadków pamiętamy, że drogę do kościoła (ok. 10 km) latem przemierzało się na bosaka z butami pod pachą. Buty wkładano na nogi dopiero przed samym kościołem.  Mężczyźni po skończonym nabożeństwie często zachodzili do pobliskiej karczmy.

      Wśród miejscowej ludności od najdawniejszych czasów krążyło podanie, że św. Stanisław bp krakowski podróżując po swojej rozległej diecezji, idąc od Pilicy, mył tu nogi i odpoczywał. Po jego męczeńskiej śmierci, gdy sława świętego zaczęła się szerzyć po całej Polsce, miejscowy lud zaczął wspominać o bytności świętego biskupa w Cieślinie i czcią otaczać miejsce jego odpoczynku. Z czasem po drugiej stronie drogi, w niedalekim oddaleniu od sadzawek zaczęto wznosić kaplice poświęcone św. Stanisławowi. Kiedy powstała pierwsza kaplica i ile ich było – na dzień dzisiejszy nie sposób powiedzieć. Rzeczą bezsporną jest fakt, że w 1763 roku Walenty Męciński rozbiera istniejącą kaplicę, by dwa lata później, w roku 1765 wznieść nową, modrzewiową kaplicę. Pamięć o modrzewiowej kaplicy jest jeszcze żywa w opowiadaniach wśród okolicznej ludności. Budowę kaplicy to dzieło małopolskiej rodziny Męcińskich, pochodzącej z zapiastowskich comesów z Kurozwęk. Rodzina Męcińskich dziedziczyła Cieślin oraz Kwaśniów wraz z przyległościami (Hucisko) w okresie od 1758 roku do 1811 roku. W okresie wzniesienia modrzewiowej kaplicy św. Stanisława wsie te były w posiadaniu Adama i Walentego Męcińskich. Pod kaplicą fundator urządził sklepiony grób, w którym złożone zostały trzy trumny. Trumny te zostały przeniesione pod obecny kościół.  W kaplicy odbywały się w dniu 8 maja odpusty na św. Stanisława. Z dokumentów dziekańskich z 1833 roku dowiadujemy się, że odpusty nadawał biskup krakowski na okres 5 lat.

      W 1917 roku okoliczni mieszkańcy postanowili utworzyć oddzielną parafię i wybudować murowany kościół. W piśmie z dnia 14.06.1917 roku skierowanym do Diecezji Kieleckiej proboszcz parafii w Chechle, ks. Leon Brykalski, informuje, że w Cieślinie znajduje się kaplica pw. św. Stanisława biskupa krakowskiego będąca aktualnie w złym stanie. Dalej informuje, że parafianie Cieślina i najbliższym miejscowości postanowili postawić nową kaplicę pod tym samym tytułem, gdyż “którego to świętego, według tradycyi opieka nad tą miejscowością między ludźmi jest wspominana”. W załączeniu ks. proboszcz zamieszcza plan nowego budynku i prosi o zezwolenie na tą budowę. Następnie zaznacza, że materiał jest już przygotowany, zdeklarowana jest kwota 500 r.s., a na resztę mieszkańcy zobowiązali się dobrowolnie wpłacać po rublu z morgi ziemi. Ofiarę na budowę zapowiedzieli też mieszkańcy dalszych miejscowości, co według ks. Brykalskiego “na wzniesienie murów i pokrycie wystarczy – dekorcye będą robione w inne lata po wyschnięciu murów”. Na koniec prosi on o niezwłoczną decyzję, ażeby przygotowany materiał się nie zniszczył. Mimo różnorakich trudności, po 8 miesiącach budowy udało się wybudować obecną świątynię. W odpowiedzi na prośbę proboszcza parafii w Chechle ks. Leona Brykalskiego, biskup kielecki ks. Augustyn Łosiński wydał w dniu 05.04.1918 roku dekret zezwalający na odprawianie Mszy św. w nowym kościele. Jego treść była następująca: “Augustyn Łosiński. Z Bożego Miłosierdzia i łaski Stolicy Apostolskiej Biskup Kielecki Magister Św. Teologii. Odp. Przewielebnemu Leonowi Brykalskiemu, proboszczowi w Chechle, pozdrowienie w Panu. Wyrażamy zgodę na to, by dla wygody duchowej mieszkańców wsi Cieślin w parafii Chechło wolno było Tobie lub innemu przez Ciebie wyznaczonemu kapłanowi w kaplicy publicznej w Cieślinie, przyzwoicie ozdobionej/zaopatrzonej, na należycie konsekrowanym ołtarzu przenośnym, przy zapalonych świecach woskowych, sprawować Najświętszą Ofiarę. Zgoda ważna będzie przez 10 lat. Chcemy, by niniejszy dekret […] umieszczono na ścianie wspomnianej kaplicy do informacji odprawiających [Mszę]. Na poświadczenie powyższego itd. Wydaliśmy w Kielcach, dnia 5 kwietnia 1918 roku. Wikariusz Generalny, Kanonik Katedralny”. W dniu 08.05.1918 roku uroczystego, tymczasowego poświęcenia nowowybudowanego kościoła dokonał ks. Jan Flis, proboszcz parafii ze Strzegowej. Wspomniana uroczystość zgromadziła ogromne rzesze pobożnych, którzy nie szczędzili datków na ukończenie wnętrza kościoła. Dzień tak ważny dla parafian uświetniła orkiestra w strojach narodowych ze wsi Rodaki pod dyrekcją p. Jampicha z Chechła.  Najwięcej  pracy, pieniędzy i swego inwentarza roboczego przy budowie kościoła poświęcili mieszkańcy trzech wiosek: Cieślina, Golczowic oraz Kwaśniowa. Wśród osób, które zbierały fundusze na ten cel, a później zajmowali się robotami oraz najwięcej zasłużyli się przy budowie kościoła wymienia się: (F.?) Jana Koźlika i Adama Szatana z Golczowic, Antoniego Brodzińskiego i Andrzeja Leśniaka z Kwaśniowa, Franciszka Mola i Franciszka Dąbrowskiego z Cieślina oraz ks. proboszcza Brykalskiego z Chechła. W dniu 23 stycznia 1918 roku członkowie stowarzyszenia spożywczego “Zorza” w Golczowicach zrzekli się przypadających im procentów i dywidendy od zakupów, tj. 224 rubli i 1 kopiejka, z zastrzeżeniem, żeby takową przeznaczyć na budowę kościoła św. Stanisława w Cieślinie. W latach 1920-21 dochodzi do podziału wsi Kwaśniów na dwie oddzielne miejscowości. Najpierw wyodrębniają się Kwaśniów i Kwaśniów Dwór, później zmieniają one nazwy na Kwaśniów Górny i Kwaśniów Dworski, by w końcu przyjąć dzisiejsze nazwy Kwaśniów Górny i Kwaśniów Dolny. W dniu 16.11.1920 roku mieszkańcy Golczowic zebrani pod przewodnictwem sołtysa Pawła Banysia postanowili przeznaczyć na własność oraz uposażenie nowopowstającej parafii 4 morgi ziemi ornej z ogólnych pastwisk we wsi Golczowice (ziemia na tzw. Górze Golczowskiej). Podobne uchwały podejmują w dniu 21.11.1920 roku mieszkańcy kolejnych wiosek. I tak – mieszkańcy Kwaśniowa Górnego na użytek księdza i na wieczystą własność parafii bezpłatnie przeznaczyli 3 morgi ziemi (po 1 mordze dali Antoni Smętek i Antoni Brodziński, zaś ostatnia morga wydzielona została z ogólnej przestrzeni wsi). Mieszkańcy Cieślina na utrzymanie księdza oddali bezpłatnie na wieczyste czasy grunt o przestrzeni 2 mórg z ogólnej własności wsi Cieślin oraz pod cmentarz grzebalny z osad Franciszka Mola oraz Franciszka Dąbrowskiego II wydzielone zostało po ½ morgi ziemi. Natomiast mieszkańcy Kwaśniowa Dworskiego na wieczysty użytek księdza bezpłatnie wydzielili pod pastwisko dla dwóch sztuk bydła kawałek ziemi pod nazwą “Bagna” na gruncie Bartłomieja Polana. Administracją tworzącej się parafii zajął się ks. Antoni Marszałek z Bydlina, zaś ks. kanonik Antoni Bożek dojeżdżał do Cieślina z Kielc i dawał wskazówki. W dniu 31.03.1921 roku mieszkańcy Cieślina, Kwaśniowa Dolnego, Kwaśniowa Górnego, Golczowic i Krzywopłot podjęli uchwałę, w której informując o wybudowaniu kościoła w Cieślinie oraz o wydzieleniu ziemi na utrzymanie księdza, prosili zarazem władzę duchowną o utworzenie parafii w Cieślinie i wyznaczenie stałego proboszcza, dla którego zobowiązali się wybudować plebanię. W kolejnym piśmie datowanym na dzień 03.05.1921 roku, mieszkańcy powyższych miejscowości prosili Konsystorza Kieleckiego o przyłączenie ich pod tymczasową administrację księdza proboszcza z parafii w Bydlinie (do czasu wybudowania budynków parafialnych i przygotowania uposażenia dla księdza) oraz do dokonania ceremonii poświęcenia przygotowanego cmentarza grzebalnego. Biskup Kielecki odpowiadając w dniu 17.05.1921 roku na powyższe pismo, polecił księdzu proboszczowi z Bydlina (tymczasowo – do czasu utworzenia samoistnej parafii w Cieślinie) załatwiać wszystkie potrzeby duchowo-parafialne mieszkańców wsi Kwaśniów, Golczowice, Cieślin i Krzywopłoty. Jednocześnie ksiądz proboszcz z Bydlina otrzymał prawo grzebania zmarłych na cmentarzu poświęconym w Cieślinie, natomiast mieszkańcy wiosek otrzymali obietnicę utworzenia samoistnej parafii w Cieślinie, gdy tylko przygotują mieszkanie i utrzymanie (grunt) dla proboszcza. Od tego momentu w kościele w Cieślinie w każdą niedzielę odprawiana była Msza św. z kazaniem i z adoracją Najświętszego Sakrament oraz tutaj też miały miejsce chrzty, śluby i pogrzeby na miejscowym cmentarzu. Z pisma przesłanego przez wiernych do Biskupa Kieleckiego w dniu 18.09.1921 roku dowiadujemy się ponadto, że dzięki staraniom ks. Antoniego Marszałka do Cieślina powrócił z Chechła kielich zabrany ze starej kaplicy, zaś parafianie sprawili 3 ornaty (biały, zielony i czarny), monstrancję, puszkę i inne potrzebne przybory. Po odłączeniu 4 wiosek od parafii w Chechle i utworzeniu filiału parafii w Cieślinie pod tymczasową administracją proboszcza parafii w Bydlinie, w Kwaśniowie Dolnym uaktywnia się grupa osób przeciwna tym decyzjom. W piśmie do Biskupa Kieleckiego z dnia 08.06.1921 roku osoby te skupione wokół pana Adama Płonki proszą o pozostawienie ich przy parafii w Chechle, gdyż należąc do Cieślina obciążeni będą ciągłymi i duży składkami, a ponadto do Chechła mają tylko 1 wiorstę dalej. W dniu 16.09.1921 roku wierni ci ponawiają swoją prośbę do Biskupa Kieleckiego, posądzając jednocześnie o agitację mieszkańców Kwaśniowa Górnego (zwłaszcza sołtysa Antoniego Brodzińskiego). Z polecenia Biskupa Kieleckiego w dniu 16.10.1921 roku na placu kościelnym w Cieślinie po skończonej sumie odbyło się głosowanie (plebiscyt) w sprawie przynależności Kwaśniowa Dolnego do przyszłej parafii w Cieślinie. Głosowaniu przewodniczył dziekan olkuski ks. Józef  Zaleski, zaś zgodnie z listami przedstawionymi przez sołtysa Kwaśniowa Dolnego pana Jakóba Leśnika prawo głosu posiadało 47 gospodarzy będących głowami rodzin. Po sprawdzeniu obecności okazało się, że obecnych jest 29 osób, zaś nieobecnych 18 gospodarzy. Każda z osób po wyczytaniu przez sołtysa podchodziła do stołu i głośno wyrażała swoje życzenie. Za parafią w Cieślinie opowiedziało się 27 osób, natomiast tylko 2 osoby chciały powrotu do Chechła. Nie zgadzając się z wynikami plebiscytu 3 mieszkańców Kwaśniowa Dolnego (Franciszek Adamik, Jan Adamik i Adam Płonka) w dniu 19.10.1921 roku złożyło prośbę do Biskupa Kieleckiego o powtórzenie głosowania na terenie Kwaśniowa Dolnego, jednak prośba ta nie została uwzględniona. W dniu 11.01.1922 roku grupa parafian, Paweł Banyś, Franciszek Mól i Franciszek Milka, wystosowała pismo do Biskupa Kieleckiego z prośbą o prowadzenie oddzielnych ksiąg parafialnych dla Cieślina oraz o wspomożenie powstającej parafii w przybory kościelne (fioletowy i czerwony ornat oraz kapy). Prośbę swą uzasadniali brakiem funduszy na ten cel, gdyż wszystkie środki przeznaczane były wówczas na zakup materiałów na budowaną plebanię. W tym samym dniu grupa parafian za aprobatą ks. Antoniego Marszałka wystosowała pismo do ks. Arcybiskupa Warszawskiego, założyciela stowarzyszenia zapomogi w przyrządy liturgiczne. W piśmie tym prosili o obdarowanie parafii w niezbędne przybory liturgiczne, których nie mogą sami sprawić ze względu na biedę i zniszczenia działaniami wojennymi oraz w związku z przeznaczaniem wszystkich funduszy na budowę plebanii. W dniu 17.01.1922 roku członkowie Dozoru Kościelnego parafii w Bydlinie pod przewodnictwem vice prezesa Izydora Kalarusa, powołując się na rzekome rozmowy przeprowadzone w Zawierciu, piszą pismo do Biskupa Diecezji Kieleckiej z prośbą o powiększenie obszaru parafii poprzez przyłączenie wsi Kolbark, chcąc w tej sposób zrównoważyć liczebność swojej parafii w stosunku do powstającej parafii w Cieślinie. W latach 1917-1923 staraniem i ofiarnością wiernych wybudowano obecny, murowany kościół oraz drewnianą plebanię. W skład komitetu budowy kościoła wchodzili: Antoni Brodziński z Kwaśniowa Górnego, Andrzej Leśniak z Kwaśniowa Górnego, Franciszek Mól z Cieślina, Franciszek Małkiewicz z Krzywopłotów, Franciszek Mazur z Kwaśniowa Dolnego i Adam Szatan z Golczowic. Komitet ten starał się o zdobycie gruntu pod probostwo oraz zabiegał o utworzenie parafii.

     Uroczystego poświęcenia kościoła w 1923 r. dokonał biskup kielecki Augustyn Łosiński erygując jednocześnie nową parafię pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Kościół nie był konsekrowany. Do nowej parafii w 1923 roku weszły następujące wioski: Cieślin, Golczowice, Kwaśniów Dolny, Kwaśniów Górny (wraz z przysiółkiem Stoki Kwaśniowskie) oraz Krzywopłoty, a także Stacja Rabsztyn i Zalesie Golczowskie. Stacja Rabsztyn była osadą należącą wówczas to wsi Rabsztyn (rejon dzisiejszej stacji kolejowej Jaroszowiec Olkuski oraz obecnego Wojewódzkiego Szpitala Chorób Płuc i Rehabilitacji – dawne sanatorium). Z przeprowadzonego w dniu 30.09.1921 roku Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności dowiadujemy się, że w wymienionym okresie znajdowało się tutaj 12 budynków mieszkalnych, w których mieszkało w sumie 95 osób (47 mężczyzn i 48 kobiet). Natomiast w 1933 roku zamieszkiwało tu 88 osób. Zalesie Golczowskie było natomiast przysiółkiem Golczowic. Według wymienionego powyżej spisu w dniu 30.09.1921 roku znajdowało się tu tylko 7 budynków mieszkalnych zamieszkałych przez 45 osób (19 mężczyzn i 26 kobiet). W czasie przeprowadzenia spisu oficjalną nazwą tego przysiółka były Łazy Golczowskie. W dniu 12.07.1923 roku na parafię w Cieślinie został mianowany pierwszy jej proboszcz ks. Roman Pytlarz. Na posiedzeniu Okręgowej Komisji Ziemskiej działającej w ramach Okręgowego Urzędu Ziemskiego w Kielcach w dniu 18.07.1923 roku dokonano alienacji 17 mórg gruntów włościańskich przekazanych na rzecz nowotworzącej się parafii w Cieślinie, zatwierdzonej następnie w dniu 09.02.1924 roku przez prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego. Ks. Roman Pytlarz sprawował swą posługę w Cieślinie do sierpnia 1924 roku. W tym okresie wykończono wewnątrz kościół i plebanię, zbudowano budynki gospodarcze (stodoła z drzewa pokryta słomą, obora z kamienia pokryta dachówką i wozownia z tarcic pokryta dachówką), założono ogród, uporządkowano i urządzono pamiątkowe sadzawki. Na środku jednej z nich postawiono figurę św. Jana Nepomucena, którą przeniesiono z Kwaśniowa Dolnego. Ks. Pytlarz decyzją z dnia 08.07.1924 roku przeniesiony został do parafii Łęka.

     Następnym proboszczem mianowanym w dniu 08.08.1924 roku został ks. Julian Lisowski, były prefekt z Maczek. Oficjalne przekazanie parafii miało miejsce 10.09.1924 roku. Przekazanie inwentarza i ksiąg parafialnych odbyło się w obecności ustępującego i nowo mianowanego proboszcza, dziekana olkuskiego ks. Józefa Zaleskiego oraz Wójta gminy Ogrodzieniec. W dniu 02.11.1924 r. odbyły się w parafii Cieślin powtórzone wybory członków Dozoru Kościelnego. Prezesem Dozoru Kościelnego został z mocy prawa Wójt gminy Ogrodzieniec, zaś jego zastępcą Antoni Brodziński zam. w Kwaśniowie. Na członków Dozoru wybrano: 1). Franciszka Mola zam. w Cieślinie, 2). Adama Szatana zam. w Golczowicach oraz 3). Jana Grzankę s. Stanisława zam. w Krzywopłotach. Natomiast na zastępców członków wybrani zostali: 1). Michał Mrówka s. Jana zam. w Golczowicach, 2). Franciszek Mazur zam. w Kwaśniowie Dolnym oraz 3). Szymon Karolczyk zam. w Cieślinie. Więcej na temat działalności Dozoru Kościelnego można przeczytać tu: Historia działalności Dozoru Kościelnego w parafii w Cieślinie (1924-1928).  Ks. Julian Lisowski sprawował obowiązki proboszcza do kwietnia 1926 roku. W okresie jego pobytu, w latach 1924-1926 ogrodzono cmentarz kościelny murem przykrytym daszkami betonowymi, rozpoczęto budowę dzwonnicy, zakupiono stacje Drogi Krzyżowej oraz zakupiono część bielizny kościelnej.

     W sierpniu 1926 roku z wikariatu w Bielinach przybył do cieślińskiej parafii ks. Czesław Jeżewski, który jak podaje ks. Wiśniewski w swoim opracowaniu “aparaty nabył, naczynia św., lampę wieczystą, żyrandol za 700 zł, chorągwie za 450 zł, latarnie, balustradę (kratkę) sprawił, … chór osobiście zorganizował i doprowadził do perfekcji, tak samo orkiestrę.”. W 1926 roku parafia kupiła grunt pod organistówkę, zaś przed 1927 rokiem do parafii w Cieślinie dołączyło Zalesie Golczowskie. W dniu 28.07.1928 roku ks. Czesław Jeżewski nabył dla parafii Cieślin wykonane z brązu 2 dzwony ze słynnej Odlewni Dzwonów Braci Felczyńskich z Kałusza (woj. lwowskie, aktualnie obwód iwanofrankowski na Ukrainie) wraz z żelazną konstrukcją do dzwonów. Większy ze dzwonów św. Stanisław ważył 420 kg. Jego średnica wynosiła 90 cm, natomiast wysokość nie jest znana. Znajdował się na nim napis fundacyjny “Sprawiony przez parafię Cieślin staraniem Ks. Czesława Jeżewskiego na imię mi św. Stanisław Bp.M. Odlali mię bracia Felczyńscy w Katuszu”. Waga mniejszego dzwonu św. Stanisław Kostka to 177,5 kg, średnica 70 cm, zaś wysokość również nie jest znana. Znajdował się na nim napis fundacyjny “Sprawiony przez parafię Cieślin staraniem Ks. Czesława Jeżewskiego na imię mi św. Stanisław Kostka. Odlali mię bracia Felczyńscy w Katuszu”. Uroczystego poświęcenia dzwonów dokonał dziekan olkuski w dniu 23.09.1928 roku. Przed zimą 1928 roku ukończono budowę dzwonnicy. Zgodnie z poleceniem Kurii Biskupiej w Kielcach z dnia 14.12.1928 roku przeprowadzony został w Kolbarku w dniu 09.01.1929 roku plebiscyt w sprawie przynależności parafialnej. Polecenie Kurii było odpowiedzą na czwartą, kolejną już prośbę wiernych tej miejscowości z dnia 29.11.1928 roku pragnących przyłączenia do parafii w Cieślinie. Głosowaniu przewodniczył dziekan olkuski, zaś zgodnie z listami przygotowanymi przez sołtysa Kolbarku, Erazma Włodygę, uprawnionych do głosowania było 67 właścicieli domów lub ich pełnomocników. Na powyższych listach pominięto właścicieli 5 osad młyńskich położonych na tzw. Pustkowiu (dzisiejsze Młyny), którzy ze względu na mniejszą odległość pragnęli pozostać w parafii w Gołaczewach, co też zostało uwzględnione. Ostatecznie do głosowania ustnego przestąpiło 65 mieszkańców, zaś 2 osoby nie głosowały (Franciszka Gawron wyjechała do Strzemieszyc, natomiast Stawasz był obecny, ale nie chciał głosować, gdyż niedawno przybył do wsi). W wyniku głosowania 50 mieszkańców opowiedziało się za parafią w Cieślinie, a pozostałych 15 mieszkańców chciało dalej należeć do “Gołaczów” (Gołaczew). Nikt nie pragnął przyłączenia do parafii w Bydlinie, mimo że początkowo było 10 takich zwolenników, ale w trakcie plebiscytu oddali oni swe głosy za Gołaczewami. Przed przyłączeniem Kolbarku do parafii w Cieślinie, mieszkańcy tej miejscowości musieli jeszcze uregulować zaległe (sięgające kilkuset złotych) składki na rzecz parafii w Gołaczewach. Dokonali tego w bardzo krótkim czasie, bo już w dniu 23.01.1929 roku proboszcz parafii w Gołaczewach ks. Władysław Nowodworski wystawił zaświadczenie o uregulowaniu długu. W latach 1928-29 w kolonii robotniczej Cementowni “Klucze” (zwanej też Kolonią Jaroszowiec – dzisiejszy Jaroszowiec) wybudowana została kaplica pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych. Wzniesiona ona została na gruncie kupionym od nadleśnictwa rządowego (akt notarialny zawarty został formalnie dopiero 08.01.1930 roku). Po wybudowaniu kaplicy okazało się, że zakupiony grunt leśny należy do rewiru Golczowice, tak więc prawnie kaplica należała do parafii Cieślin. Dopiero po interwencji proboszcza olkuskiego ks. Pawła Frelka z dnia 14.06.1929 roku, Kuria Biskupia w Kielcach wydała dekret orzekający, że kaplica ta należy do parafii w Olkuszu. Ks. Jeżewski pełnił obowiązki proboszcza do dnia 06.08.1929 roku, po czym wyszedł z Diecezji Kieleckiej przenosząc się do Diecezji Pińskiej.

     Kolejnym proboszczem parafii, mianowanym w dniu 06.08.1929 roku został ks. Jan Zieliński. Przekazanie parafii miało miejsce w dniu 12.08.1929 roku. W obecności dziekana olkuskiego ustępujący proboszcz przekazał swojemu następcy księgi parafialne i inwentarz kościelny oraz polubownie załatwili między sobą sprawę podziału krescencji. Po przybyciu do Cieślina ks. Jan Zieliński już od maja 1930 roku musiał zmierzyć się ze sprawą nieuregulowanej zapłaty za zakupione przez ks. Jeżewskiego dzwony. Całkowity koszt dzwonów wraz z konstrukcją wynosił 6.784 zł 67 gr. Kwotą tą ks. Czesław Jeżewski zgodnie z umową zobowiązał się spłacić w ratach miesięcznych do dnia 01.12.1929 roku. Niestety ks. Jeżewski wpłacił tylko 650 zł i wyjechał do Pińska. W wyniku prowadzonej korespondencji ks. Jeżewski przesłał z Pińska do Odlewni Dzwonów Braci Felczyńskich z Kałusza weksle na kwotę 1.500 zł (kwotę tą miał zużyć na inne cele za zgodą swej Władzy). Natomiast ks. Jan Zieliński po analizie rachunków zebrał i wpłacił ok. 2.000 zł, jako kwoty nie zebranej przez swojego poprzednika. Ostatecznie w związku brakiem możliwości wpływu na księdza będącego w innej diecezji oraz w związku z nie posiadaniem przez niego masy spadkowej w Przedborzu, Kuria Biskupia w dniu 20.02.1931 roku poleciła ks. Janowi Zielińskiemu, by wraz z Dozorem Kościelnym podpisał nową umowę z Odlewnią Dzwonów Braci Felczyńskich. Umowa ta miała określić warunki zapłaty oraz zlikwidować dług wynoszący 2.349 zł 92 gr. łącznie z odsetkami 12% narosłymi od dnia 01.12.1929 roku do dnia zapłaty. Z listu proboszcza parafii w Bydlinie ks. Józefa Jarży z dnia 08.11.1930 roku do Kurii Biskupiej w Kielcach dowiadujemy się, że w miesiącu październiku tegoż roku miał miejsce napad na ks. Jana Zielińskiego w Cieślinie. W okresie do maja 1931 roku położono w kościele terakotową posadzkę z firmy “Paweł Wieczorek” w Katowicach, a także kościół został pomalowany przez p. Franciszka Banysia z cementowni “Jaroszowiec” kosztem jednej wsi – Kolbarku (1930 r.). Ponadto zakupiona została ładna szafa na aparaty kościelne, którą wykonał p. Piotr Pielka z Cieślina. Z ofiar 11 gospodarzy, którzy złożyli się po 100 zł, zakupiona i sprowadzona została z Miękini pod Krzeszowicami, czarna, marmurowa chrzcielnica. Do zakrystii sprawiona została jedna kapa i dwa ornaty – jeden ornat ofiarowała rodzina Pałków z Kolbarku, zaś drugi rodzina Szreniawów z Kwaśniowa Górnego. Ponadto jeden nowy, biały ornat ofiarował parafii p. Władysław Plater, zamieszkały wówczas w Moskorzewie. Gospodarze Roman i Stanisław Mól zakupili kielich, Adam Szatan puszkę, zaś gospodarze Piotr Mazur, Franciszek Mazur oraz Banyś dokonali innych zakupów. Młynarze i właściciele tartaku ufundowali lichtarze na wielki ołtarz za kwotę 1000 zł. Były to następujące osoby: Jan Majzer, Feliks Leśniak, Marek Wnuk, Wincenty Pasich, Antoni i Stanisław Mól, Wojciech i Waleria Kwiatkowscy oraz rodzina Siniarskich. Cementownia “Klucze” w Jaroszowcu wykazała się bardzo dużą ofiarnością przy budowie kościoła i plebanii. Poszczególne wioski ofiarowywały ziemię, min. wieś Kolbark ofiarowała 2 morgi gruntu. W ofiarności nie pozostawała w tyle młodzież, i tak młodzież z Kolbarku zakupiła feretron i chorągiew, z Cieślina chorągiew, z Golczowic chorągiew i duży różaniec noszony na procesjach, z Kwaśniowa Górnego feretron, z Krzywopłotów złożono na cele kościoła 100 zł, zaś z Kwaśniowa Dolnego na ornat 70 zł. Staraniem ks. Jana Zielińskiego i parafian oraz za zgodą Kurii Biskupiej w Kielcach z dnia 24.02.1931 roku zakupiono na rzecz parafii 3 morgi ziemi ornej od Andrzeja Mystka oraz 132 pręty łąki od Feliksa Kowalskiego na potrzeby księdza proboszcza. W 1931 roku trwała budowa organistówki z kamienia i ze szlaki oraz kontynuowane były roboty wykończeniowe przy oborze (z kamienia pokrytej dachówką) oraz stodole (z drzewa pokrytej dachówką).
W dniach 26 i 27 maja 1931 roku miała pierwsza wizyta duszpasterska biskupa w Parafii pw. św. Stanisław BM w Cieślinie. Ks. biskup kielecki Augustyn Łosiński przybył do Cieślina pieszo z Bydlina. W czasie wizyty pasterskiej udzielany był Sakrament Bierzmowania, do którego w ciągu dwóch dni przystąpiły w sumie 643 osoby (we wtorek 26 maja – 417 osób, zaś w środę 27 maja – 226 osób). Z okazji wizyty duszpasterskiej biskupa, rodzina Olesiaków z Kolbarku zakupiła 6 świec ozdobnych na duży ołtarz.
W dniu 07.01.1932 roku mieszkańcy Huciska Kwaśniowskiego oraz Huciska Ryczówczańskiego wraz ze swoim sołtysem M. Karolczykiem z Kwaśniowa wystosowali pismo do biskupa kieleckiego prosząc o przyłączenie do parafii w Cieślinie. Prośbę swoją argumentowali faktem, że od 1917 roku razem z mieszkańcami Kwaśniowa budowali kościół w Cieślinie, a potem zostali pominięci przy tworzeniu nowej parafii. W odpowiedzi na skierowane pismo kuria diecezjalna w dniu 07.01.1932 roku poleciła dziekanowi olkuskiemu ks. Pawłowi Frelek zbadanie sytuacji na miejscu oraz rozeznanie sprawy ewentualnych zaległości w składkach mieszkańców Huciska na rzecz parafii w Chechle. W dniu 04.03.1932 roku dziekan olkuski przybył z Cieślina do Huciska Kwaśniowskiego. Na spotkaniu w Hucisku Kwaśniowskim mieszkańcy wszystkich 17 domów zadeklarowali chęć przyłączenia do parafii w Cieślinie. Następnie dziekan olkuski udał się do Huciska Ryczówczańskiego, gdzie z 6 istniejących domostw tylko jedna rodzina opowiedziała się za pozostaniem w parafii w Chechle (uczyniła to żona nieobecnego Adama Sapikowskiego). Na mieszkańcach Huciska nie ciążyły żadne długi w stosunku do parafii w Chechle, dlatego Dekretem z dnia 14.03.1932 roku biskup kielecki odłączył od parafii w Chechle Hucisko Kwaśniowskie i Hucisko Ryczówczańskie i przyłączył je do parafii w Cieślinie. Ks. Jan Zieliński pełnił obowiązki proboszcza w Cieślinie do dnia 08.11.1935 roku.

Faksymile rozporządzenia arcybiskupa Adama Sapiehy z dnia 07 sierpnia 1941 r.

 

 

 

 

Faksymile rozporządzenia arcybiskupa Adama Sapiehy z dnia 07 sierpnia 1941 r.

 

 

 

 

 

      Następnym proboszczem parafii w Cieślinie został w dniu 30.11.1935 roku ks. Jan Opałacz. W 1936 roku parafia nabyła stożkowo-pneumatyczne organy 8 głosowe z najsłynniejszej wytwórni organów w Polsce, jakim w tym czasie była „Fabryka Organów St. Krukowski i Syn w Piotrkowie Trybunalskim”. Przez cały okres wakacji 1937 roku przebywał w parafii w Cieślinie ks. Stefan Jurczyński, prefekt szkół publicznych z Gołonoga w Diecezji Częstochowskiej. Posiadał on jurysdykcję odprawiania Mszy św. i udzielania Sakramentów Świętych udzieloną przez dziekana olkuskiego w terminie do 20.07.1937 roku oraz decyzją Wikariusza Kapitularnego Diecezji Kieleckiej z dnia 16.07.1937 roku na okres do 01.09.1937 roku. Z pisma ks. Jana Opałacza do Kurii Diecezjalnej w Kielcach z dnia 01.07.1939 roku dowiadujemy się, że w nocy z 19 na 20.05.1939 roku miało miejsce włamanie do kościoła w Cieślinie. Złodzieje weszli oknem, wyrwali drzwiczki do tabernakulum, zabrali puszkę, kustodię i melchizedech, zaś Postacie Eucharystyczne rozsypali na ołtarzu pod pokrowcem. Po dokonaniu te świętokradzkiego czyny wyszli ponownie oknem. Dochodzenie policji nie przyniosło żadnego efektu i decyzją prokuratury z dnia 20.06.1939 roku sprawa została umorzona. W czerwcu 1939 roku otynkowany został kościół, na co wydatkowana została kwota 1992 zł 11 gr. Otynkowana została wówczas również dzwonnica oraz mur ogradzający cmentarz przykościelny. W okresie do 1939 roku sprawiona została brama przy kościele oraz otoczony został murem cmentarz grzebalny. Bezpośrednio przed II wojną światową do parafii należało 3020 wiernych, a już w 1941 roku liczba ta zmniejszyła się do ok. 2300 osób. Okres probostwa ks. Jana Opałacza przypadł na okres II wojny światowej. W trakcie wkraczanie wojsk niemieckich do Cieślina w dniu 05.09.1939 roku, jeden z żołnierzy wycofującego się oddziału wojsk polskich, odpoczywającego na “księżej łące”, otworzył ogień z posiadanej broni. W odwecie za ten czyn Niemcy zgonili wszystkich mieszkańców Cieślina do kościoła i zamknęli kościół. Zgromadzeni wewnątrz świątyni ludzie, spodziewając się najgorszego (spalenia w kościele), całą noc spędzili na modlitwie przed figurą Madonny z Dzieciątkiem. Wczesnym rankiem 06.09.1939 roku z niewyjaśnionego powodu, drzwi kościoła zostały otwarte i mieszkańcy mogli powrócić do swoich domów. Decyzją władz okupacyjnych z października 1939 roku większa część parafii Cieślin znalazła się w granicach Generalnego Gubernatorstwa. Trzy miejscowości (Stacja Rabsztyn, Zalesie i Golczowice) włączone zostały do Rzeszy, zaś kolejna wieś Hucisko podzielna (Hucisko Kwaśniowskie weszło w skład GG, a Hucisko Ryczówczańskie do Rzeszy). W początkowym okresie, mimo obowiązujących przepustek, ludność z tych miejscowości nie miała większych problemów z dotarciem do kościoła parafialnego. Problemy, zwłaszcza z pogrzebami i ślubami, zaczęły się dopiero w styczniu 1940 roku, po utworzeniu granicy celnej. Z polecenia Kurii Diecezjalnej wioski te oddane zostały pod czasową opiekę duszpasterską sąsiednich parafii w Rzeszy (Klucze i Chechło). W dniu 15.05.1941 roku biskup kielecki ks. Czesław Kaczmarek wydał dekret, w którym czasowo wyłączył mieszkańców wsi Golczowice i Stacja Rabsztyn wraz z domami i terytoriami z parafii Cieślin i przyłączył do parafii Klucze, zaś parafia Cieślin przeszła do dekanatu w Wolbromiu. Wydany w tym samym dniu kolejny dekret wyłączał czasowo z parafii Cieślin i przyłączał do parafii w Chechle tych mieszkańców wsi Kwaśniów, których domy i terytoria znalazły się w III Rzeszy. Dekret ten nie miał praktycznego zastosowania, gdyż oba Kwaśniowy znalazły się w granicach Generalnej Guberni, a nie w granicach Rzeszy Niemieckiej. Przy wydawaniu powyższych dekretów pominięci zostali natomiast mieszkańcy Zalesia Golczowskiego oraz Huciska Ryczówczańskiego. Stan taki trwał do października 1944 roku, gdy po przesunięciu granicy mogły powrócić do swojej macierzystej parafii. W dniu 14.06.1940 r. ks. Jan Opałacz został administratorem Parafii pw. św. Małgorzaty w Bydlinie oraz udzielony mu został facultates do ważnego i godziwego błogosławieństwa związków małżeńskich i sprawowania wszelkich czynności duszpasterstwa wchodzących, do czasu mianowania właściwego proboszcza. Mianowanie to związane było z dekretem ks. Biskupa Ordynariusza Kieleckiego z dnia 10.06.1940 roku, mocą którego dotychczasowy administrator parafii w Bydlinie ks. Józef Jarża “został tranzlokowany i mianowany proboszczem nienaruszalnym parafii Mstyczów kreis Jędrzejów”, zgodnie z pismem znak Tgb. Nra III/2 1413/40 z dnia 25.05.1940 roku. W związku ze zmniejszeniem się obszaru parafii oraz z powodu ogólnej biedy panującej w czasie wojny, ks. Jan Opałacz pismem z dnia 24.08.1940 roku prosił Kurię Diecezjalną w Kielcach o zwolnienie z tacki miesięcznej na rzecz tacki świątecznej ze świąt Bożego Narodzenia. W odpowiedzi z dnia 16.10.1940 roku Wikariusz Generalny poinformował o pozytywnym załatwieniu sprawy, pod warunkiem uregulowania tac do dnia 1 listopada oraz zapłaty zaległych tac z Zielonych Świątków (z roku 1939 i 1940), a także świętopietrza za ubiegły rok. W 1940 roku ks. Jan Opałacz załatwił wapno na otynkowanie organistówki. Latem 1941 roku Trzecia Rzesza zaczęła odczuwać brak surowców i uciekła się do rekwizycji metali kolorowych. Przeprowadzenie rekwizycji dzwonów kościelnych zlecono okupacyjnym starostom (Kreishauptmann, ew. Stadthauptmann), zaś jej uprawomocnieniem zgodnie z porozumieniem konkordatowym III Rzeszy z Państwem Watykańskim było na terenie metropolii krakowskiej rozporządzenie książęco-arcybiskupiego ordynariatu z 07 sierpnia 1941 roku nr 3230/41 podpisane przez arcybiskupa Adama Sapiechę, uzupełnione ogólnikiem z 29 sierpnia 1941 roku do podległych mu dekanatów. Obowiązek zdjęcia i odstawienia dzwonów do punktu zbornego (Busko, Brzozów lub Dunajec w Małopolsce) za pokwitowaniem należał do parafii. Termin zdawania dzwonów upływał 01.09.1941 roku, następnie został przełożony na 10.09.1941 roku. Zdjęcia dzwonów w cieślińskiej parafii dokonali w dniu 13 listopada 1941 roku mieszkańcy Kwaśniowa (jedna z osób w trakcie tych prac straciła palec), którzy chcieli zdemontowane dzwony wywieźć furmankami i zakopać w ziemi lub zatopić w stawach na Stokach. Jednak na apel ks. Jana Opałacza, który nie chciał niepotrzebnego przelewu krwi, obiecując jednocześnie odkupienie dzwonów po wojnie, odstąpili od tego pomysłu.

Po uruchomieniu w 1934 roku (uroczyste otwarcie w dniu 18.10.1937 roku) Zakładu Leczniczo-Wychowawczego dla dzieci w Rabsztynie (wówczas była to tzw. Stacja Rabsztyn należąca do parafii w Cieślinie – dzisiejszy Jaroszowiec), w 1941 roku pracę rozpoczęły tam zakonnice ze Zgromadzenia Zakonnego Sióstr Jadwiżanek, zaś w 1946 roku posługę w kaplicy przyszpitalnej sanatorium rozpoczęli kapelani. Więcej na temat kaplicy przyszpitalnej w Rabsztynie i pracujących tu Jadwiżanek można przeczytać tu: Kaplica przyszpitalna oraz historia pobytu SS św. Jadwigi w Rabsztynie.
W dniu 14.02.1941 roku ks. Jan Opałacz złożył deklarację przystąpienia do Spółdzielni Rolniczo-Handlowej „Rolnik” w Wolbromiu, do której został przyjęty w dniu 05.03.1941 roku. Posiadał on w tym czasie 10 morgów ziemi, zaś w spółdzielni miał 1 udział. W dniu 25.02.1942 roku ks. Opałacz wystosował do Kurii Diecezjalnej w Kielcach pismo z prośbą o możliwość wydzierżawienia 2 mórg ziemi położonych na obszarze wsi Kolbark na okres 3 lat (01.09.1941 r. – 01.09.1944 r.) z powodu znacznej odległości (4 km) oraz dużych kosztów najmowania koni i ogólnej nieopłacalności uprawy. Kuria pismem z dnia 26.03.1942 roku poleciła dziekanowi dekanatu Olkusz-Wolbrom ks. Edmundowi Skowerze zbadać występujące trudności w obrabianiu pola. Po otrzymaniu odpowiedzi dziekana z dnia 14.04.1942 roku uzasadniającego przedstawioną prośbę, Kuria pismem z dnia 29.04.1942 roku wyraziła zgodę na wydzierżawienie pola sklepikarzowi.
W dniu 12 sierpnia 1942 roku miała miejsce II wizytacja duszpasterska biskupa w parafii w Cieślinie, którą odbył biskup kielecki ks. Czesław Kaczmarek.
W dniu 01.12.1946 r. ks. J. Opałacz przesłał do Kurii Diecezjalnej w Kielcach skład Rady Parafialnej celem mianowania jej członków. Członkami pierwszej powojennej Rady Parafialnej byli: 1. Kowalski Roman (z Cieślina, lat 50), 2. Hyla Jan (z Kwaśniowa Dolnego, lat 45), 3. Smentek Roman (z Kwaśniowa Górnego, lat 37), 4. Milka Jan (z Golczowic, lat 46), 5. Grzanka Stanisław (z Krzywopłot, lat 43) oraz 6. Włodyga Erazm (z Kolbarku, lat 60). Przed grudniem 1947 roku został zelektryfikowany kościół oraz zostało nabyte nowe marmurowo-metalowe tabernakulum, zaś do remontu przeznaczona była stodoła.
Kolejna III wizytacja kanoniczna biskupa kieleckiego w Cieślinie miała miejsce w dniach 12 i 13 maja 1948 roku. Tym razem przeprowadził ją pomocniczy biskup kielecki ks. Franciszek Sonik. Parafia Liczyła wtedy od. 2600 osób (ok. 500 rodzin), organistą był Mieczysław Obcowski dojeżdżający z Wolbromia, kościelnym i grabarzem Jan Smętek, zaś gospodynią na plebanii Maria Szafraniec. Parafia posiadała wówczas 6,72 ha ziemi własnej, z czego 2,10 ha ziemi uprawnej, 1,22 ha łąk i 3,36 ha nieużytków. Z danych podanych przy tej wizytacji dowiadujemy się ponadto, że w 1947 roku do I spowiedzi i uroczystej Komunii św. przystąpiło 78 dzieci, zaś do ostatnio udzielanego sakramentu Bierzmowania 365 osób. Z parafii miały pochodzić 2 zakonnice.
Ks. Jan Opałacz dotrzymał danego słowa i tuż przed swoją śmiercią w roku 1949 dokonał zakupu nowych dzwonów. Zakupione zostały dzwony wykonane z odlewów żelaznych oraz o mniejszych gabarytach. Większy dzwon – św. Stanisław – o średnicy 750 mm, posiada napisy “Ofiarnością parafian z CIEŚLIN za ks. proboszcza Jana Opałacza. RR 1949”, natomiast dzwon mniejszy – Matka Boska Królowa Korony Polskiej – o średnicy 650 mm posiada napisy: “Królowo Korony Polskiej Błogosław Twojemu Ludowi” oraz “Ofiarnością parafian z CIEŚLIN za ks. proboszcza Jana Opałacza. RR 1949”. Pod koniec 1949 roku ks. Jan Opałacz zaczął chorować. Skierowany został na leczenie do szpitala św. Łazarza w Krakowie. W czasie jego nieobecności tymczasowym administratorem parafii w Cieślinie na prawach wikariusza substytuta mianowany został w dniu 24.11.1949 roku ks. Józef Jarża, proboszcz parafii w Bydlinie. Po wcześniejszym powrocie na własne życzenie (po świętach Bożego Narodzenia) ze szpitala św. Łazarza w Krakowie, gdzie przyjął Sakrament Chorych i Wiatyk, zmarł w Cieślinie w dniu 31.12.1949 roku. Pochowany został na cmentarzu parafialnym w Cieślinie.

     Po śmierci ks. Jana Opałacza parafią w Cieślinie do czasu mianowania kolejnego proboszcza zarządzał proboszcz parafii w Bydlinie ks. Józef Jarża. W dniu 10.02.1950 roku proboszczem w Cieślinie został mianowany ks. Stefan Marzec, dotychczasowy proboszcz Parafii pw. św. Mikołaja BW w Oksie. Za czasów probostwa ks. Stefana Marca parafia nabyła nowy ołtarz główny. W Wolbromiu wykonany został nowy prawy ołtarz boczny, zaś w Kwaśniowie ołtarz boczny lewy został przerobiony. Ołtarz główny jest dziełem znanego polskiego malarza, rzeźbiarza i pedagoga artystycznego Ludwika Konarzewskiego (seniora) (18.08.1885 r. – 02.10.1954 r.). Rysunki tego artysty związane z powstawaniem tego ołtarza oraz znajdującego się w nim obrazu św. Stanisława powstawały w maju 1951 roku. W marcu 1954 roku doszło do napadu rabunkowego na plebanię w Cieślinie. Napastnik zamknął gospodynie ks. Stefana Marca – Jadwigę i Stanisławę Piotrowskie – w piwnicy i następnie dokonał rabunku. Goniony przez mieszkańców wsi wskoczył do pociągu na stacji w Rabsztynie. W dniu 21.03.1954 r. doszło do zatrzymania sprawcy tego czynu. Okazał się nim nijaki Pawlik Jan zamieszkały w Siedlcach. Za czyn ten został skazany przez Sąd Wojskowy Rejonowy w Krakowie na 12 lat więzienia, z tego łączny wyrok wymierzono mu na 8 lat (odsiedział z tego 6 lat i niespełna 5 miesięcy). Ze względu na osiągnięty wiek ks. Stefan Marzec pismem z dnia 02.05.1955 r. złożył rezygnację z probostwa. Rezygnacja została przyjęta 14.05.1955 r., nabierając mocy z dniem 01.07.1955 r. Zamieszkał w Domu Księży Emerytów w Kielcach, gdzie zmarł w dniu 18.03.1969 r. Wcześniej jeszcze, w 1961 roku, obchodził w cieślińskiej parafii jubileusz swojego 50-lecia kapłaństwa.

     W dniu 18.08.1955 roku ks. Władysław Latała został mianowany został administratorem i następnie proboszczem parafii w Cieślinie. Do parafii w Cieślinie przybył oficjalnie 15.09.1955 roku. W czasie jego probostwa w 1956 roku wnętrze kościoła otrzymało nową polichromię oraz wykonana została instalacja elektryczna, zaś w 1957 roku zakupiono kinkiety, nastrojono organy i zainstalowano napęd elektryczny.
Kolejna IV wizytacja kanoniczna miała miejsce w parafii w Cieślinie w dniach 16 i 17 maja 1957 roku, zaś odbył ją biskup kielecki ks. Czesław Kaczmarek. Parafia liczyła wtedy 3083 (inne źródło podaje 3086) osoby (851 rodzin). Organistą był wówczas Lis Władysław (od 1949 roku), kościelnym i grabarzem Kulawik Jan, gospodynią na plebanii była siostra cioteczna księdza proboszcza Kalafarska Józefa, zaś do pomocy w gospodarstwie zatrudniona była Stepa Julia. Parafia posiadała wówczas ziemi ornej 6,60 ha (V i VI klasy), 1,50 ha łąk, 1,00 ha nieużytków oraz 0,50 ogrodu owocowego. W dzierżawie prywatnej znajdowało się 3,30 ha ziemi ornej. Do I spowiedzi i uroczystej Komunii św. przystąpiło w 1956 roku 61 dzieci. Z okazji wizytacji kanonicznej udzielony został Sakrament Bierzmowania 412 osobom.
W wyniku konfliktu z parafianami nasilającego się od początku 1958 roku, ks. Władysław Latała złożył w dniu 20.10.1958 roku rezygnację, która została przyjęta 20.11.1958 roku. Do czasu kolejnego mianowania pełnił w Cieślinie funkcję wikariusza ekonoma. W dniu 28.01.1959 roku został mianowany proboszczem Parafii pw. św. Marii Magdaleny w Dzierążni.

      W dniu 05.09.1958 roku ks. Marcin Dubiel, pełniący funkcję proboszcza w Porębie Dzierżnej, zgłosił do Kurii Biskupiej w Kielcach swoją kandydaturę do objęcia parafii w Cieślinie. Kuria Diecezjalna pismem z dnia 11.09.1958 roku poinformowała Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie o zamiarze mianowania ks. Dubiela proboszczem parafii Cieślin. Prezydium WRN w Krakowie pismem z dnia 13.10.1958 roku nie wniosło żadnych zastrzeżeń w sprawie planowanego mianowania. W zaistniałej sytuacji Kuria Diecezjalna mianowała w dniu 28.01.1959 roku ks. Marcina Dubiela administratorem, a następnie proboszczem parafii w Cieślinie. W latach 1960-61 uporządkowano plac przed kościołem i ogrodzono cmentarz kościelny oraz postawiona została figura Matki Bożej autorstwa księdza proboszcza. W 1961 roku ks. Dubiel przemalował sufit kościoła i umieścił na nim plafon ze własnym obrazem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.
Mianowany w dniu 30.12.1957 roku kapelanem Sanatorium w Rabsztynie  ks. Stanisław Pułka od początku swego pobytu w Rabsztynie sprawował również opiekę nad kaplicą pod wezwaniem Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Jaroszowcu. Jako kapelan został on dodatkowo na początku 1961 roku mianowany wikariuszem parafii w Kluczach oraz rektorem kaplicy publicznej. Przy kaplicy powstał ośrodek duszpasterski obejmujący Jaroszowiec oraz okoliczne wioski. Władza Diecezjalna w dniu 07.02.1961 roku wyraziła zgodę na stałe przechowywanie Najświętszego Sakramentu w kaplicy publicznej w Jaroszowcu, następnie w dniu 01.09.1961 roku Kuria Diecezjalna udzieliła uprawnień odnośnie wystawienia Najświętszego Sakramentu z zachowaniem stosownych przepisów prawno-liturgicznych. Następnie Prymas Polski reskryptem z dnia 09.09.1961 roku udzielił na okres 2 lat kapelanowi w Sanatorium w Rabsztynie lub jego zastępcy przywileju trynacji w niedzielę oraz w święta kanonicznie i w cywilnie zniesione. Odprawiana wcześniej raz w miesiącu Msza św. w kaplicy publicznej w Jaroszowcu – odtąd odprawiana była już w każdą niedzielę i w święto. W dniu 23.02.1963 roku Biskup Kielecki wydał dekret, mocą którego udzielił kaplicy w Jaroszowcu prawo posiadania chrzcielnicy oraz prawo prowadzenia ksiąg parafialnych. Dekret ten zezwalał równocześnie na udzielanie Sakramentu Małżeństwa oraz na udzielanie pogrzebów w kaplicy w Jaroszowcu, skąd rektor kaplicy mógł zwłoki zmarłych odprowadzać na właściwe cmentarze według przynależności parafialnej. Jednocześnie zobowiązywał on rektora kaplicy do przesyłania w styczniu każdego roku alfabetycznego zestawienia wykazów aktów do kancelarii parafialnych zgodnie z przynależnością parafialną osób, których akta zostały sporządzone w Jaroszowcu. W dniu 05.03.1963 roku mieszkańcy Zalesia Golczowskiego w imieniu swoim oraz swoich dzieci skierowali list do Biskupa Kieleckiego ks. Jana Jaroszewicza, w którym oświadczali, że chcą dalej należeć do parafii w Cieślinie i nie chcą aby ich przenoszono do Jaroszowca. W odpowiedzi z dnia 14.03.1963 roku Kuria Diecezjalna oświadczyła, że nikt mieszkańców Zalesia nie odłącza od parafii w Cieślinie i nie przyłącza do parafii w Jaroszowcu, bo takiej parafii nie ma w diecezji kieleckiej. Istnieje zaś kaplica w Jaroszowcu, do której niektórzy mieszkańcy Zalesia uczęszczają, natomiast należeli i należą do parafii w Cieślinie. Natomiast możliwość prowadzenia metryk przy kaplicy w Jaroszowcu niczym nie może krępować mieszkańców Zalesia, by swoje sprawy załatwiali tak jak dotąd w Cieślinie. Przedstawione powyżej fakty spowodowały stopniowe przejście wiernych z Zalesia Golczowskiego i Stacji Rabsztyn pod opiekę duszpasterską ośrodka w Jaroszowcu. Mimo formalnej przynależności do parafii w Cieślinie, już w 1971 roku praktycznie wszyscy mieszkańcy Zalesia Golczowskiego opuścili tą parafię. Stan taki trwał do dnia 19.09.1978 roku, kiedy to w Jaroszowcu erygowana została Parafia pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych. Wówczas to oficjalnie przeszły do tej parafii z parafii Cieślin Zalesie Golczowskie i Stacja Rabsztyn, ponadto: Jaroszowiec z parafii Klucze, Bogucin Duży i Czarny Las z parafii Olkusz oraz Pazurek i przysiółek Kolbark – Młyny z parafii w Gołaczewach.

W dniach 10 i 11 czerwca 1962 roku miała miejsce w parafii w Cieślinie V wizytacja kanoniczna. Tym razem odbył ją biskup sufragan kielecki ks. Jan Jaroszewicz. Parafia liczyła wtedy 3102 osoby (851 rodzin), zaś księdzu proboszczowi w pracy pomagał wikariusz ks. Stanisław Cebo. Organistą był Władysław Lis, który spełniał równocześnie obowiązki kościelnego i grabarza, zaś na plebani pracowała 45-letnia służąca. Z ziemi parafialnej mającej areał 11 morgów (w tym 9 morgów ziemi ornej), większość, bo 6 morgów znajdowało się w dzierżawach. W czasie wizytacji ksiądz biskup dokonał poświęcenia nowego tabernakulum oraz udzielił Sakramentu Bierzmowania 370 osobom.
W 1963 roku w budynku organistówki została urządzona i wyposażona salka katechetyczna. W latach 1962-67 parafia zakupiła 11 nowych ornatów, 2 kapy, 4 chorągwie i jeden sztandar, zaś w kościele sprawiono 12 nowych ławek oraz wyzłocono kielich. Do plebanii doprowadzono wodę oraz urządzona została łazienka, a także rozbudowano werandę. W latach 1965-66 miała miejsce peregrynacja kopii obrazu MB Częstochowskiej po domach we wszystkich miejscowościach parafii.
W dniach 07 i 08 maja 1967 roku miała miejsce w parafii w Cieślinie kolejna wizytacja kanoniczna przeprowadzona przez biskupa kieleckiego ks. Jana Jaroszewicza. Wikariuszem w tym czasie był ks. Kazimierz Kulik mieszkający na wikariacie w budynku organistówki. Parafia liczyła wtedy ponad 3 tyś. wiernych, żyjących w około 650 rodzinach. Wprowadzona była już niedzielna popołudniowa Msza św. dla pracujących o godz. 17:00. Funkcję kościelnego i organisty pełnił Władysław Lis, zaś gospodynią na plebanii była Zofia Słuszniak (ur. 1920 r.). W czasie nawiedzenia parafii ks. biskup udzielił 217 osobom Sakramentu Bierzmowania.
W kolejnych latach probostwa ks. Marcina Dubiela  wykonane zostały następujące prace przy kościele i budynkach parafialnych: zabezpieczono przewody instalacji elektrycznej w kościele (1971), zradiofonizowano kościół (1972), odnowiono żyrandol oraz wykonano ogrodzenie plebanii od strony frontowej (1973), pozłocono monstrancję i kielich oraz wykonano prace instalacyjne przed montażem ogrzewania elektrycznego kościoła (1974), zamontowano piece akumulacyjne do ogrzewania kościoła, wymieniono dach na zabudowaniach gospodarczych oraz pomalowano kościół (osobiście przez ks. M. Dubiela) (1975). W okresie tym liczba parafian podawana w protokółach z wizytacji dziekańskich kształtowała się następująco: 1971 rok – 3200 osób (już bez mieszkańców Zalesia), 1973 rok – 3100 osób, 1974 rok – 3082 osoby i 1975 rok – 3200 osób. W 1971 roku Sakrament Bierzmowania przyjęły 264 osoby, zaś w 1976 roku – 251 osób.
Po osiągnięciu wieku emerytalnego ks. Marcin Dubiel złożył rezygnację z probostwa, która została przyjęta w dniu 30.10.1977 roku.

     Pod koniec październiku 1977 roku doszło do zmian personalnych w parafii w Cieślinie. Z dniem 01.11.1977 roku ks. dr Jerzy Król objął obowiązki proboszcza, z wikariatu zabrany został ks. Czesław Sikorski, natomiast poprzedni proboszcz ks. Marcin Dubiel pozostał na parafii jako rezydent, ksiądz senior. W budynku organistówki, w pomieszczeniach zajmowanych poprzednio przez wikariusza, dokonano niezbędnych remontów (łazienka, kanalizacja, nowe wejście oraz zaadoptowanie salki katechetycznej) i zamieszkał tam ks. Dubiel. W 1978 roku sprawiono nowy tatafalk do kościoła, przebudowano budynek gospodarczy na salkę katechetyczną, zbudowano 2 garaże. zbudowano ganek i łazienkę na wikariacie. Na plebanii zatrudniona była emerytka Rozalia Łukomska. W 1979 roku w kościele pojawiło się nowe wyposażenie prezbiterium (ołtarz soborowy, fotel dla celebransa, 2 krzesła i ławy dla ministrantów). Ponadto zakupiona została 1 kapa, 4 ornaty oraz sztandar na 900-lecie męczeństwa św. Stanisława, zaś na plebanii wymieniona została instalacja elektryczna, wybudowano i nakryto taras oraz odnowiono elewację budynku wikariatu (organistówki). W kolejnym 1980 roku rozpoczęto urządzanie salki katechetycznej w budynku gospodarczym, wyremontowano kuchnię i częściowo plebanię oraz doprowadzono instalację gazową na plebanię i do budynku organistówki. W 1981 roku przebudowano mur otaczający kościół. W 1982 roku w kościele w miejsce drewnianych okien zbudowano metalowe, natomiast na plebanii wymieniono okna, przeprowadzono remont wewnętrzny i pomalowano plebanię z zewnątrz. W 1983 roku urządzona została sala katechetyczna w dawnym garażu przy probostwie. Uzyskano niezbędne pozwolenia na powiększenie cmentarza grzebalnego, który został powiększony o 0,60 ha. W tym samym 1983 roku powstała inicjatywa mieszkańców Kwaśniowa Górnego i Dolnego budowy kaplicy w Kwaśniowie. W 1982 roku podawana była liczba 3102 parafian, natomiast w 1983 – 3096 parafian. W dniu 20 września 1984 roku ustanowiona została przez biskupa kieleckiego Stanisława Szymeckiego Parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kwaśniowie. W latach 1984 – 1990 wzniesiona została świątynia, zaś w latach 1997 – 2001 dobudowano wolnostojącą wieżę – dzwonnicę. Konsekracji kościoła dokonał biskup kielecki Stanisław Szymecki w dniu 23 września 1990 roku. Do nowej parafii w Kwaśniowie wydzielone zostały z parafii w Cieślinie wsie: Kwaśniów Dolny, Kwaśniów Górny oraz Hucisko. Od początku swego istnienia parafia w Cieślinie należała do Diecezji Kieleckiej oraz dekanatu olkuskiego. W lipcu 1984 biskup kielecki Stanisław Szymecki zniósł dotychczasowy dekanat olkuski i w jego miejsce ustanowił 2 dekanaty: Olkusz Północ i Olkusz Południe. Po zmianach w organizacji dekanalnej parafia w Cieślinie weszła w skład dekanatu Olkusz Północ. W dniu 11.05.1986 roku zmarł ks. Marcin Dubiel. Pochowany został w dniu 15.05.1986 roku na miejscowym cmentarzu, zaś uroczystościom pogrzebowym przewodniczył biskup kielecki ks. Mieczysław Jaworski. W 1988 roku zainstalowano gazowe c.o. na plebanii oraz ogrodzono murem starą część cmentarza grzebalnego. W roku 1981 do Sakramentu Bierzmowania przystąpiło 200 osób, zaś w 1986 roku już tylko 48 osób. Liczba wiernych w powyższym okresie wynosiła: 1978 rok – 3062 osoby, 1979 rok – 3084 osoby, 1980 rok – 3084 osoby, 1981 rok – 3059 osób, 1982 rok – 3102 osoby, 1983 – 3096 osób oraz 1988 rok – 1642 osoby. Ks. Jerzy Król pełnił posługę kapłańską w Cieślinie do stycznia 1989 roku.

     W dniu 22 stycznia 1989 roku skierowany został do Parafii pw. św. Stanisława BM w Cieślinie ks. Ryszard Gąsior z poleceniem pełnienia obowiązków administratora, a następnie w maju 1990 roku został mianowany proboszczem tejże parafii. Z protokółów z wizyt dziekańskich z tego okresu możemy poznać liczbę parafian. I tak, w 1989 roku było 1590 parafian (ok. 400 rodzin) na ogólną liczbę 1600 mieszkańców oraz 21 dzieci pierwszokomunijnych. Natomiast w 1990 roku podano  liczbę 1570 parafian (ok. 400 rodzin) przy 1580 mieszkańcach oraz 27 dzieci przystąpiło do I spowiedzi i Komunii św.
W dniu 25 marca 1992 roku Ojciec Święty św. Jan Paweł II powołał do istnienia Diecezję Sosnowiecką. Parafia Cieślin przeniesiona została do nowej diecezji należącej do Archidiecezji Częstochowskiej oraz do Dekanatu VII Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych w Jaroszowcu. Ks. Ryszard Gąsior od czerwca 1994 roku do czerwca 2002 roku był wicedziekanem dekanatu NMP Wspomożycielki Wiernych w Jaroszowcu. Natomiast w diecezji sosnowieckiej pełnił funkcję dekanalnego duszpasterza rodzin. W dniu 25 marca 1997 roku biskup sosnowiecki Adam Śmigielski podniósł ks. Ryszarda Gąsiora, proboszcza w Cieślinie, do godności kanonika honorowego nowo utworzonej Kapituły Kolegiackiej Olkusko – Pilickiej.
W okresie pobytu ks. Gąsiora wymieniono drzwi do kościoła (1990), ogrodzono nową część cmentarza (1991), przeprowadzono gruntowny remont figury św. Jana Nepomucena (1999). W okresie tym oraz w latach wcześniejszych wykonano także szereg innych niezbędnych prac remontowych, min: wyremontowano ogrodzenie kościoła i cmentarza parafialnego, wymieniono tynki zewnętrzne na świątyni oraz dzwonnicy, zmieniono pokrycie dachowe kościoła (aktualnie blachodachówka) (czerwiec 2002), w kościele założono boazerię i podsufitkę z drewna modrzewiowego, kilkakrotnie odnawiano malowanie ścian świątyni, wymieniono ławki w kościele. Organistą oraz kościelnym i grabarzem w jednej osobie był przez cały okres Władysław Lis (od 1951 roku). W dniu 03 czerwca 2001 roku w murach naszej świątyni Mszę św. prymicyjną odprawił pierwszy kapłan z naszej parafii ks. Paweł Pielka. Ks. Ryszard Gąsior zmarł w dniu 13 marca 2005 roku w Szpitalu im. św. Barbary w Sosnowcu. Pochowany został na cmentarzu parafialnym w Cieślinie, zaś uroczystościom pogrzebowym w dniu 16 marca 2005 roku przewodniczył ordynariusz sosnowiecki ks. biskup Adam Śmigielski.

     Po śmierci ks. Ryszarda Gąsiora proboszczem parafii został ks. Leszek Kapela. Nominację na urząd proboszcza przyjął 16 marca 2005 roku z rąk ordynariusza sosnowieckiego ks. bp. Adama Śmigielskiego. Wprowadzenie nowego proboszcza, ks. Leszka Kapeli na urząd parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Cieślinie miała miejsce 3 kwietnia 2005 roku, w Niedzielę Miłosierdzia Bożego – w czasie zupełnie wyjątkowym – przygnębiającym i podniosłym jednocześnie, kiedy cały świat pogrążył się w żałobie po Papieżu Polaku. Uroczystej Eucharystii przewodniczył i słowo Boże wygłosił wówczas ks. bp Piotr Skucha. Po przybyciu do parafii ks. Leszka Kapeli ustawiona została na placu przed kościołem w dniu 8 kwietnia 2005 roku (dzień pogrzebu Papieża) 2,5-metrowa figura Ojca Świętego Jana Pawła II trzymającego w ręku pastorał. Wykonawcą dzieła jest Józef Siwoń z Łowców k. Jarosławia. W dzień odpustu parafialnego ku czci patrona parafii – św. Stanisława – w niedzielę 8 maja 2005 roku aktu poświęcenia papieskiego pomnika dokonał proboszcz parafii św. Joachima w Sosnowcu – ks. kan. Stanisław Kocot. W dniu 22 maja 2005 roku w murach naszego kościoła miały miejsce prymicje o. Łukasza Noconia. W latach 2005-2006 wyremontowano częściowo plebanię, wykonano parking dla samochodów koło kościoła, zlikwidowana została drewniana ambonka i przebudowano prezbiterium, wykonano nowe nagłośnienie kościoła, wyremontowano oświetlenie kościoła, odnowiono mur oraz figury wokół świątyni, zakupiono nowe dywany i księgi liturgiczne, odnowiono figurę św. Jana Nepomucena, odtworzono stawy i zarybiono je oraz wykonano przy nich fontanny.
W dniach 13 i 14 maja 2006 roku miała miejsce w parafii w Cieślinie kolejna wizytacja kanoniczna przeprowadzona przez biskupa sosnowieckiego ks. bp Adama Śmigielskiego. W sobotę 13 maja ksiądz biskup udzielił sakramentu dojrzałości chrześcijańskiej 65 młodym osobom z parafii, natomiast następnego dnia, w niedzielę odpustową, poświęcił sztandar OSP w Krzywopłotach.
W 2011 roku ks. Leszek Kapela obchodził rocznicę 25-lecia kapłaństwa. Uroczystości rocznicowe miały miejsce w dniu 05 czerwca 2011 roku w rodzinnej parafii księdza, w parafii pw. św. Prokopa M. w Krzcięcicach, a także w dniu 12 czerwca 2011 roku w murach naszej świątyni. Uroczystości w Cieślinie swoją obecnością uświetnił ordynariusz Diecezji Sosnowieckiej, ks. bp Grzegorz Kaszak. W maju 2012 roku miała miejsce kolejna wizytacja kanoniczna biskupa sosnowieckiego. Natomiast w dniach 30/31 maja 2012 roku w parafii Cieślin miała miejsce peregrynacja obrazu Jezusa Miłosiernego i relikwii błogosławionego Jana Pawła II. W kolejnych latach pobytu ks. Leszka Kapeli w naszej parafii wymienione zostało pokrycie dachowe na plebanii z eternitu na blachodachówkę (2007), rozpoczęto adaptację poddasza plebanii na część mieszkalną, uporządkowano i ogrodzono teren części gospodarczej przy plebanii, wyłożono kostką brukową plac przed kościołem wraz z trasę procesyjną wokół świątyni (2010), wyremontowano fragment zdewastowanego odcinka muru przy kościele oraz remontowano salkę katechetyczną.
Ks. Leszek Kapela był pomysłodawcą oraz współorganizatorem I i II Pleneru Malarskiego im. ks. Marcina Dubiela w latach 2012 i 2013. W części gospodarczej plebanii ksiądz Leszek hodował różnorodne ptactwo. Ks. Leszek Kapela złożył rezygnację z urzędu proboszcza w Cieślinie ze względu na stan zdrowia. Ks. biskup sosnowiecki Grzegorz Kaszak przyjął jego rezygnację i dekretem z dnia 27.01.2014 r. odwołał go z urzędu proboszcza. Dekret wszedł w życie z dniem 14.02.2014 r.

     Dekretem z dnia 27 stycznia 2014 roku ks. bp Grzegorz Kaszak mianował ks. Mariusza Wróbla, dotychczasowego wikariusza Parafii pw. św. Katarzyny w Wolbromiu, administratorem Parafii pw. św. Stanisława BM w Cieślinie. W dniu 23 lutego 2014 roku uroczystego wprowadzenia ks. Mariusza Wróbla na urząd Parafii pw. św. Stanisława Biskupa Męczennika w Cieślinie dokonał dziekan dekanatu w Jaroszowcu, ks. kanonik Marek Szeląg, proboszcz parafii w Chechle. Rok 2016 możemy w naszej parafii nazwać rokiem jubileuszy. Najpierw w dniu odpustu parafialnego, uroczystość 25 lecia kapłaństwa obchodził ksiądz Mariusz Wróbel, natomiast w dniu 2 czerwca 2016 roku 15 lecie kapłaństwa obchodził w progach naszej świątyni nasz rodak, ks. dr Paweł Pielka. Uroczystościom odpustowym w dniu 8 maja 2016 roku przewodniczył ks. Jubilat, zaś homilię wygłosił ks. bp Piotr Skucha. W dniu 23 czerwca 2015 roku ks. Mariusz Wróbel został mianowany proboszczem naszej parafii. Ks. Mariusz Wróbel od początku swego pobytu w Cieślinie, dzięki zaangażowaniu i ofiarności parafian, aktywnie realizuje różnorodne prace na rzecz parafii. I tak w ostatnim czasie wykonano: remont salki katechetycznej przy plebanii (2014-2015), impregnację (zabezpieczenie za pomocą fal ultradźwiękowych) belek stropowych nad kościołem przed ociepleniem stropu (sierpień 2014) i następnie jego ocieplenie za pomocą waty, wycięto stare drzewa na cmentarzu wokół kościoła (marzec 2015), wymieniono okna w kościele na nowe 3 szybowe (czerwiec – lipiec 2015), oczyszczono i pogłębiono jedną z sadzawek przy plebanii oraz wzmocniono i zabezpieczono skarpę przy sadzawce z figurą św. Jana Nepomucena (wrzesień 2015), wykonano instalację ogrzewania gazowego kościoła (luty 2016), wymieniono ogrodzenie podwórza wraz z bramą przy plebanii (marzec – kwiecień 2016), wymieniono tablicę rozdzielczo-zabezpiczającą w zakrystii kościoła (kwiecień 2016), wyremontowano pomnik ks. Jana Opałacza na cmentarzu parafialnym (kwiecień 2016), odnowiono rzeźby przy kościele (kwiecień 2016), zamontowano kratę w oknie do zakrystii (kwiecień 2016), wybudowano instalację wodną do pomieszczenia zakrystii (wrzesień 2016) oraz wyczyszczono rynny przy budynku kościoła (listopad 2016). W okresie październik – listopad 2016 roku w ogrodzie przy plebanii, nieopodal sadzawki z figurą św. Jana Nepomucena, wzniesiona została na kamiennym postumencie figura patrona parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Figura ta to wotum dziękczynnym ks. Mariusza Wróbla za 25 lat kapłaństwa. W niedzielę 26 marca 2017 roku rozpoczęła się dniu peregrynacja figury Matki Bożej Fatimskiej w naszej parafii. Nawiedzenie wszystkich rodzin pragnących przyjąć figurę rozpoczęło się od Kolbarku (konkretnie od Łęgu Kolbarskiego).
W Niedzielę Palmową w dniu 9 kwietnia 2017 roku miała miejsce w naszej parafii kolejna wizytacja kanoniczna, która przeprowadził biskup sosnowiecki Grzegorz Kaszak. W czasie wizytacji ks. bp poświęcił nowo postawioną figurę św. Stanisława BM.
Rozpoczęty przez ks. Leszka Kapelę plener malarski poświęcony pamięci ks. Marcina Dubiela jest kontynuowany przez obecnego proboszcza, doczekując się kolejnych edycji. Aktualnie parafia w Cieślinie liczy ok. 1500 wiernych. Jest rozrzucona terytorialnie, w jej skład wchodzą 4 wioski: Golczowice, Kolbark, Krzywopłoty oraz Cieślin.